«Τραγούδι λέω δυνατά / ν’ ακούσουν όλα τα παιδιά / ν’ ακούσει η πολιτεία / κι απ’ το τραγούδι μου αυτό / παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία» έγραψε η Μέλπω Ζαρόκωστα σε μουσική του Νότη Μαυρουδή για το τραγούδι ο «Παλιάτσος».

Αυτοί οι στίχοι μου ήρθαν στο μυαλό, μεταξύ άλλων, όταν είδα την συγκλονιστική ταινία «Joker» του Τοντ Φίλιπς, πριν αναζητήσω κι εγώ να ακούσω το εξαιρετικό σάουντρακ με την πρωτότυπη μουσική της Hildur Guðnadótti και άλλα παλιότερα τραγούδια.

Ένας παλιάτσος και ο καθηλωτικός Χοακίν Φίνιξ ως Άρθουρ Φλεκ, που όπως λέει ο ίδιος στο φιλμ έπαθε αυτό που συμβαίνει σε έναν ψυχικά ασθενή όταν η κοινωνία τον αντιμετωπίζει ως σκουπίδι. Όταν η ανέχεια και η απελπισία, η ψυχική διαταραχή ή όποια άλλη «εκδοχή» του περιθωρίου οδηγούν «τουλάχιστον» σε ένα ματωμένο χαμόγελο. Αλλά ο Εαυτός είναι αυτός που οδηγείται στην παράνοια ή ο κόσμος γίνεται όλο και πιο παρανοϊκός;