Από σήμερα και για τις επόμενες μέρες ένα πολιτικό και διπλωματικό παράδοξο θα κυριαρχήσει στη Νέα Υόρκη, όπου συνέρχεται η ετήσια Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Από το βήμα του διεθνούς οργανισμού, αλλά και τις διμερείς επαφές που θα έχει στο περιθώριο των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης, ο Τραμπ θα προσπαθήσει να μεγιστοποιήσει τη στήριξη των ΗΠΑ από τη διεθνή κοινότητα, τόσο απέναντι στο Ιράν όσο απέναντι στην Κίνα.
Το παράδοξο έγκειται στο ότι ο πρόεδρος του συνθήματος «Πρώτα η Αμερική!», ο ηγέτης που έφτασε στο σημείο να αμφισβητεί τη σκοπιμότητα ύπαρξης του ΝΑΤΟ, φαίνεται να αποδίδει βαρύνουσα σημασία στη διεθνή στήριξη – νομιμοποίηση του μονομερούς αμερικανικού παρεμβατισμού.
Η αμηχανία που φαίνεται να κυριαρχεί τους τελευταίους μήνες στον Λευκό Οίκο τόσο απέναντι στο Ιράν και στις εξελίξεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, όσο και απέναντι στην Κίνα δεν φωτίζει μόνον τη διάσταση της ρητορικής Τραμπ με μια περίπλοκη διεθνή πραγματικότητα.
Ο μονομερής παρεμβατισμός με παράκαμψη του ΟΗΕ αλλά και του ΝΑΤΟ έφτασε στο απόγειό του την Ανοιξη του 2003, όταν ο Τζορτζ Μπους υιός εισέβαλε στο Ιράκ με τη φιλοδοξία να χαράξει τον χάρτη μιας νέας Μέσης Ανατολής.
Από τότε μέχρι σήμερα και με διαφορετική ρητορική από την Ουάσιγκτον ο πλανήτης ζει το κορυφαίο παράδοξο: η κυρίαρχη παγκόσμια δύναμη, δηλαδή οι ΗΠΑ, να είναι αναθεωρητική της σημερινής Τάξης Πραγμάτων.
Μιας Τάξης Πραγμάτων που είναι κατά κύριο λόγο δημιούργημα των ΗΠΑ, με τον ΟΗΕ και μια πλειάδα οργανισμούς και συμμαχίες να εγγυώνται την μακροημέρευσή της.
Ο Τραμπ και οι συνεργάτες του γνωρίζουν πολύ καλά ότι στη Νέα Υόρκη δεν πρόκειται να προκύψει συνασπισμός προθύμων για επίθεση κατά του Ιράν, αλλά ούτε και διάθεση στήριξης μιας πολιτικής πίεσης προς το Πεκίνο με αιχμή τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αν μη τι άλλο η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ δίνει στον Τραμπ το άλλοθι της υπερκινητικότητας μιας προσωπικής διπλωματίας.
Μια μάχη εντυπώσεων στο πλαίσιο της ήδη σε εξέλιξη προεκλογικής εκστρατείας για την προεδρική εκλογή του Νοεμβρίου του 2020.
