Πρωινή εικόνα που με έφτιαξε· δεν ήμουν χαλασμένος, εδώ που τα λέμε, αλλά με έφτιαξε παραπάνω. Ηταν μια απρόσμενη έκπληξη. Στην τελευταία στροφή προς τη θάλασσα, δεμένη με μακρύ σκοινί στον κορμό ελιάς (μεγάλος ελαιώνας όλος ο τόπος, με καλή σοδειά φέτος, όπως βλέπω) μια λευκή φοραδίτσα, δεκαπέντε μέτρα από το δρόμο κι εμένα. Ομορφη.
Την ξέρω, αλλά το φετινό καλοκαίρι δεν την είχα ξαναδεί. Στάθηκα. Με πρόσεξε. Εστρεψε το κεφάλι αργά και με κοίταξε με τα πελώρια μάτια της, ίσια στα δικά μου· ασκαρδαμυκτί που λένε. «Καλημέρα όμορφη! Πώς είμαστε σήμερα;», τη ρώτησα σαν παλιός γνώριμος (πάντα θεωρώ τη μνήμη των ζώων οξύτερη από τη μνήμη του ανθρώπου· μην πιάσω τώρα να μετράω και άλλα χαρίσματα, όπως η ευγνωμοσύνη φέρ’ επείν…). Οποιος θέλει το πιστεύει. Η φοραδίτσα αντέδρασε. Χλιμίντρισε. Με οικειότητα· έτσι μου φάνηκε, και μάλιστα τρεις φορές. Στις πέντε λέξεις τις δικές μου απάντησε με τρεις δικές της.
«Καλή αναλογία!» σκέφτηκα. Αν πάρεις υπόψη πως τα… έλλογα είμαστε αρκούντως φλύαρα όντα, η αναλογία τρία προς πέντε για τα άλογα είναι μία δίκαιη αναλογία. Αν μάλιστα συλλογιστείς ότι τρεις λέξεις/χλιμιντρίσματα ενός αλόγου είναι προϊόν εξαιρετικής συμπύκνωσης σημαινόντων και σημαινομένων, ιδίως συναισθημάτων παντελώς ανυπόκριτης και αψευδούς ειλικρίνειας, έναντι χειμάρρων από ανθρώπινες λέξεις που περνάνε και φεύγουν χωρίς να τις καταλάβεις και μένεις με την απορία: «τι ήθελε να πει ο ποιητής;». Ή υποκρύπτουν άλλα και υπαινίσσονται άλλ’ αντ’ άλλων. Τότε η σύγκριση είναι δυσμενέστατη για τον άνθρωπο. Το δε χειρότερο όλων είναι ότι αυτή τη συντριπτική διαφορά οι άνθρωποι, όχι μόνο δεν την καταλαβαίνουμε, αλλά και επιμένουμε να αποκαλούμε τους κακούς εξ ημών… ζώα. Καλό μας φθινόπωρο.
