Ο μπαξές της μουσικής

Ο αχνιστός καφές περιμένει πάνω στο μικρό τραπεζάκι. Ανάμεσα σε μας και τη θάλασσα ένας μικρός δρόμος, μόλις δυο μέτρα. Τα σχολιαρόπαιδα πηγαινοέρχονται δεξιά-αριστερά στον χωματόδρομο με τα ποδήλατα. Ναι! Στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα υπάρχουν, ευτυχώς, χωματόδρομοι. Αυτοί δείχνουν, καταγράφουν, την πορεία μας στον κόσμο. Μας συνδέουν με το χθες, χωρίς να αποκοβόμαστε από το αύριο.

Ακουμπώ τη γυμνή πλάτη μου στον πέτρινο τοίχο της κούλας και νιώθω τη θέρμη της μέρας, τη δύναμη του ήλιου και της γης. Αραιά και πού κάποιο κύμα πιτσιλίζει τα πόδια μου. Η ισορροπία στη φύση έρχεται μόνη της· δεν χρειάζεται την υποστήριξη του ανθρώπου και των μηχανών. Η κάψα του μεσημεριού στέκεται ανάμεσα στην πρωινή δρόσο και στο βραδινό αεράκι.

Εδώ μας έβγαλε ένας φιδίσιος δρόμος, ανάμεσα σε βελανιδιές και πουρνάρια. Ολη η γύρω περιοχή είναι γεμάτη βελανιδιές. Μεγάλες εκτάσεις· αρχίζουν από τη θάλασσα, ανηφορίζουν σε λόφους και βουνά. Η άγρια βλάστηση σταματά όπου υπάρχουν χωριά, συνεχίζει ώς το διπλανό χωριό, ώσπου να συναντήσει τους ελαιώνες του νησιού. Κάποτε το βελανίδι ήταν καλό εισόδημα για τους κατοίκους της περιοχής, μεγαλύτερο απ’ αυτό της ελιάς.

Ηταν πρώτη φυσική ύλη για την επεξεργασία των δερμάτων στα βυρσοδεψεία. Από τότε που μπήκαν στη βιομηχανία τα χημικά σταμάτησε κι η συλλογή βελανιδιών. Σήμερα στις παραλιακές Σκάλες των χωριών στέκουν οι αποθήκες συγκέντρωσης του καρπού. Ευμεγέθη πέτρινα κτίσματα, με μεγάλη πόρτα και μικρά κατακόρυφα ανοίγματα, σαν πολεμίστρες. Κάποια από αυτά έγιναν θερινές κατοικίες παραθεριστών, άλλα στάνες προβάτων, μερικά τα γκρεμίζει ο χρόνος κι η αδιαφορία των ανθρώπων.

Περασμένα μεσάνυχτα. Το φεγγάρι σαν πυρακτωμένο δρεπάνι βυθίζεται στη θάλασσα. Λίγο ακόμα και θ’ ακούσεις τον συριγμό, όπως έκαναν τα παλιά χρόνια τα κατακόκκινα σιδερικά όταν τα βουτούσε στο νερό ο σιδεράς, ύστερα από αμέτρητα χτυπήματα στο αμόνι. Εμείς, οι παραθεριστές στο Καλό Λιμάνι και στα Κόκκινα, απολαμβάνουμε μουσική και τραγούδια από μια κομπανία νέων μουσικών.

Η Δανάη, ο Βλαδίμηρος, ο Περικλής [η Βάνα απουσίαζε] σχηματίζουν το «Ακούρδιστο μήλο». Με καλές μουσικές σπουδές, κάποιοι, δασκαλεύουν σε σχολειά και χαρίζουν τις μουσικές και το τραγούδι απλόχερα σε όσους αναζητούν ακόμα την ποίηση στη μουσική.

Ο απαλός αγέρας, από το πέλαγος, ενώνεται με το θρόισμα των αρμυρικιών και των τζιτζιφιών· η μουσική της κιθάρας και του βιολιού τακιμιάζει με το τραγούδι. Από κάπου θα μας ακούει ο Τέρπανδρος, ο κιθαρωδός. Εδώ πιο κάτω έζησε· στην Αρχαία Αντισσα. Μάλλον τους ακομπανιάρει στο μυτιληνιό λαϊκό τραγούδι «Συ μπαξές κι εγώ φιντάνι να σ’ απαρνηθώ δεν κάνει».

*συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας