Στο άρμα του Μητσοτάκη μέχρι «να βγει η ψυχή του»

Ο Νίκος Ταχιάος ωρίμασε πολιτικά στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του 1980 σε συνθήκες σύγκρουσης με τους πασόκους της εποχής. Προερχόμενος από οικογένεια «μπαγιάτηδων» επιχειρηματιών άντλησε ενέργεια και αίγλη από τον θείο του Αιμίλιο Ταχιάο, καθηγητή Θεολογικής του ΑΠΘ, που έχαιρε εξαιρετικής δημοφιλίας στους συντηρητικούς κύκλους της πόλης ως «δεξιός ταγός».

Εντάχθηκε στη νεολαία της Ν.Δ. και ηγήθηκε των ομάδων των «Ρέηντζερς» που έδιναν μάχη σώμα με σώμα με «πασπίτες» από τοίχο σε τοίχο, στους «διαγωνισμούς» αφισοκόλλησης. Τα χέρια έσταζαν γλουτολίνη αλλά ο Ταχιάος διακρίθηκε στην εσωκομματική αναμέτρηση που ήταν βιαιότερη. Η διεκδίκηση της ηγεσίας της ΟΝΝΕΔ σημαδεύτηκε από συντροφικούς ξυλοδαρμούς στα γραφεία του κόμματος (Τσιμισκή με Κούσκουρα, τότε) με την αντίπαλη ομάδα του Λευτέρη Γεωργιάδη, στο μαγαζί του οποίου, πάντως, κοντά τέσσερις δεκαετίες μετά, διοργάνωσε συνεντεύξεις Τύπου ως υποψήφιος δήμαρχος.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στήριξε τον Ταχιάο, ο οποίος γίνεται πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ (1987-1990). Τη στήριξη δεν την ξέχασε ποτέ και έκτοτε δεν εγκατέλειψε τις τάξεις των Μητσοτάκηδων. Ακολούθησε την Ντόρα Μπακογιάννη στην αποχώρησή της από τη Ν.Δ. και επέστρεψε διακριτικά για να στηρίξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Το πολιτικό του μέλλον προδιαγραφόταν λαμπρό το 1990, αλλά φαίνεται ότι η επιλογή να δεχτεί (1991-1994) τη θέση του αντιπροέδρου της Δημοτικής Επιχείρησης Πληροφόρησης και Θεάματος (σήμερα ΔΕΠΘΕ – TV 100), που του ανέθεσε ο Σωτήρης Κούβελας, τον έβαλε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τότε, τα δημοτικά μέσα ενημέρωσης ήταν η πηγή αλλά και οι εκβολές όλων των εξουσιών της πόλης.

Καριέρα στην αντιδημαρχία

Οι συγκρούσεις όμως με τους πασόκους τού είχαν αφήσει «γύρη στα βλέφαρα», την αισθητική των περιοδικών του Πέτρου Κωστόπουλου. Η αισθητική «απελευθέρωση» από τη μούχλα μαυσωλείου των συντηρητικών κύκλων της πόλης τού στοίχισε. Η πρωτοποριακή διαφημιστική καμπάνια του για να εκλεγεί βουλευτής στέφθηκε –για τα δεδομένα της εποχής– με παταγώδη αποτυχία. Οι δεξιές αλυσίδες της πόλης δεν σήκωναν φρου φρου «πρωτοπορίες», ούτε καν τον φιλελευθερισμό του «μητσοτακισμού», κι ας προέλαυνε στην κυβέρνηση.

Ο Νίκος «μπάταρε» στο ασφαλές λιμάνι του δήμου ως αντιδήμαρχος Πολιτισμού (1995-1996, χρυσή εποχή προετοιμασίας της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας) και Αρχιτεκτονικού (2002-2005). Τη δεκαετία του 1980 την αποκήρυξε, «δεν βρίσκω κάτι παραγωγικό σε όλα εκείνα, ίσα ίσα αισθάνομαι ότι τότε όλοι μας εξωτερικεύσαμε και νομιμοποιήσαμε όλη την κακοδαιμονία μας».

Αποτίμηση της δεκαετίας του 1990 δεν έχει κάνει. Επικαλείται με περηφάνια τα επετειακά 30ά «Δημήτρια», κυρίως την έκθεση και παρουσία του φωτογράφου Helmut Newton, για την οποία άκουσε πολλά από δεξιούς και κατηχητικά. Στην αντιδημαρχία Αρχιτεκτονικού τού πιστώνεται αναμφιβόλως το έργο της νέας παραλίας. Ανθρωποι διαφορετικών παρατάξεων λένε ότι ο Ταχιάος ξεχώριζε στην παράταξη Παπαγεωργόπουλου κι άλλοι ότι αυτό ισχύει διότι η υπόλοιπη παράταξη ήταν βουτηγμένη στη μετεμφυλιακή αθλιότητα. Ο ίδιος είπε για τον καταδικασμένο πρώην δήμαρχο πως είχαν «μαθηματική σχέση και καθόλου χημεία. Συνυπάρχουμε απλώς στο ίδιο κόμμα».

Ως αντιδήμαρχος Αρχιτεκτονικού ήταν μέσα στις αντιφάσεις, περίμενες το καλύτερο και το χειρότερο. Εβαλε παγκάκια –αυτά που υπάρχουν και σήμερα– στο πάρκο της πλατείας Δικαστηρίων μετά από πολύμηνο αγώνα, αφού το κλίμα δεν ήθελε τους «Ρωσοπόντιους» που μαζεύονταν εκεί.

Συγκρούστηκε με το κατεστημένο όταν είχε πεθάνει ο μητροπολίτης Παντελεήμων Β’ και ήθελαν να τον θάψουν στον Αγιο Δημήτριο. Πάλεψε για τη Βίλα Μπιάνκα την ώρα που συγκρουόταν σχεδόν καθημερινά με τον προϊστάμενο Αρχιτεκτονικού Απόστολο Παπαγιαννόπουλο. Οι αντίπαλοι του σέρνουν τα εξ αμάξης κυρίως για την –ανεπιτυχή ευτυχώς– προσπάθεια να οικοδομηθεί το οικόπεδο των Μύλων Αλλατίνη. Λένε μάλιστα δηκτικά: «Οταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος παραχώρησε διπλάσιο συντελεστή δόμησης, σαμπάνιες ανοίγανε, αλλά τους κόψαμε το πάρτι στο ΣτΕ».

Αλλο τι φαίνεται…

Φίλοι και αντίπαλοι –εντός κι εκτός της Ν.Δ.– συμφωνούν με διακυμάνσεις έντασης στους χαρακτηρισμούς «αψύς, αντιφατικός, απότομος, ψυχρός, κυνικός, υπερόπτης, μονοκόμματος». Εξαιτίας αυτών, υποστηρίζουν, στερήθηκε τη δημαρχία αφού «όντως ήταν ο δεξιός αντι-Μπουτάρης (διόλου τυχαία ίσως ο τέως δήμαρχος τον προτιμούσε για διάδοχό του)».

Πολλοί απόρησαν με την ανακοίνωσή του για μετονομασία του σταθμού «Ευαγγελισμός», στο μετρό της Αθήνας, σε «Παύλος Μπακογιάννης». «Μα φαίνεται να διαφώνησε με την οικογένεια Μπακογιάννη», λένε. Αυτό ακριβώς. Φαίνεται. Ο Ταχιάος είναι τόσο «μητσοτακικός» ακόμη κι αν του στοιχίζει προσωπικά.

Πέρα από τη χαμένη δημαρχία, τρεις φορές απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής. Η ηπιότερη αδελφή του Χριστίνα –με την οποία διατηρεί εξαιρετική σχέση– εξελέγη με την πρώτη βουλευτίνα στο Ποτάμι, έστω για λίγο. Η «αντισαμαρική» στάση του Νίκου δεν πρόκειται να λειανθεί, «ακροδεξιό μόρφωμα» είπε την κυβέρνηση του Αντώνη. Ο Ταχιάος έλεγε πάντα όσα η Ντόρα Μπακογιάννη σκεφτόταν. Και ως πρόεδρος της Αττικό Μετρό, μάλλον τελευταία στάση στην καριέρα του, δεν θα κάνει τίποτα διαφορετικό από όσα επιθυμεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Δείχνει, έτσι, άνθρωπος που έδωσε περισσότερες υποσχέσεις στον εαυτό του από όσες μπορούσε να πραγματοποιήσει και στον οποίο επένδυσαν προσδοκίες που δεν μπορούσε να υλοποιήσει εξαιτίας των επιλογών του.