Iggy f@@@ing thank you!

Ανταπόκριση: Release Athens 08/06/2019 – Iggy Pop, James, Shame, The Noise Figures, The Dark Rags

Μπορούμε αλήθεια να περιγράψουμε την εμπειρία του Σαββάτου χωρίς να αποφύγουμε τα κλισέ και τις βαρύγδουπες εκφράσεις;

Όχι, δεν μπορούμε και δεν θέλουμε κιόλας γιατί τα συναισθήματα που μας χάρισε ο Iggy Pop στην δεύτερη ημέρα του Release Athens είναι απερίγραπτα και οι εικόνες με τα χαμόγελα, τα δάκρυα και τις αγκαλιές θα μας συνοδεύουν για αρκετό καιρό ακόμη.

«Πατέρας», «νονός», «θρύλος». Όλα αυτά τα κλισέ ο Iggy φρόντισε να τα επιβεβαιώσει με τον πιο δυναμικό τρόπο και να τα ξεπεράσει για ακόμη μία φορά, αφήνοντάς μας με την… απαίτηση να το δούμε άμεσα ξανά από κοντά. Δεν ξέρουμε αν θα τα καταφέρουμε, αλλά, παρότι 72 ετών, ο κύριος Osterberg μας έδειξε ότι όλα είναι πιθανά!

Από κοντά και όλες οι μπάντες που συμμετείχαν (The Dark Rags, The Noise Figures, Shame, James), σε μία διοργάνωση που αποδείχθηκε πραγματικά άρτια από την αρχή έως το τέλος.

Πρώτοι στη σειρά εμφάνισης ήταν οι Dark Rags, μπάντα με αρκετά χιλιόμετρα στην πλάτη της και από τους πιο αξιοπρεπείς και σταθερούς εκπροσώπους της garage / punk σκηνής.

Απέδωσαν εξαιρετικά το υλικό τους, κάτω από συνθήκες αφόρητης ζέστης, και ικανοποίησαν το κοινό που βρέθηκε από νωρίς για να τους στηρίξει.

Οφείλω να ομολογήσω ότι παρότι η προσέλευση του κόσμου εκείνη την ώρα δεν ήταν η επιθυμητή (πρέπει να στηρίζουμε τις μπάντες της σκηνής και της πόλης μας), ήταν μεγαλύτερη απ’ ότι περίμενα.

Το δεύτερο ελληνικό γκρουπ της βραδιάς ήταν οι Noise Figures, το heavy ψυχεδελικό ντουέτο που έχει κάνει αίσθηση τα τελευταία χρόνια και με τις τρεις δισκογραφικές δουλειές του. Πολύ δεμένοι και με την εμπειρία από τις συνεχείς συναυλίες και touring να φαίνεται, έπαιξαν λίγο πιο σκληρά από ότι θα περίμενε κάποιος, χωρίς, όμως αυτό να χαλάει τη διάθεση του κοινού.

Ίσα ίσα μας έδωσαν αρκετή ενέργεια για να… αντέξουμε τον καυτό ήλιο, αλλά και να μας προετοιμάσουν για αυτό που θα επακολουθήσει.

Κι αυτό γιατί οι Βρετανοί Shame «όρμησαν» λίγο μετά τις 19.00 στη σκηνή του Release και μας… έπιασαν από τον λαιμό. Γνήσιοι εκπρόσωποι του αγγλικού «κωλοπαιδαρισμού» με απίστευτα δυναμικό παίξιμο οι πιτσιρικάδες μας απέδειξαν περίτρανα γιατί είναι ένα από τα πλέον ανερχόμενα συγκροτήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο Johnny Rotten θα αισθάνεται σίγουρα περήφανος για τα… εγγόνια του, όμως οι Shame είναι κάτι παραπάνω από ένα καλό post/punk σχήμα. Οι συνθέσεις τους έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και η live απόδοση του δίσκου τους “Songs Of Praise” ήταν κάτι παραπάνω από εκρηκτική.

Σημειώνουμε, φυσικά, έναν εξαιρετικό frontman στο πρόσωπο του Charlie Steen και έναν.. ήρωα onstage σαν τον μπασίστα τους , Josh Finerty, ο οποίος ήταν αεικίνητος και έριξε και μερικές… κωλοτούμπες πάνω στη σκηνή για το σόου του πράγματος.

Τα παιδιά από το νότιο Λονδίνο έριξαν πολύ ιδρώτα, υπό ασφυκτική ζέστη, όμως το χάρηκαν και ελπίζουμε να τηρήσουν την υπόσχεσή τους πως θα έρθουν σύντομα ξανά στη χώρα μας.

Λίγο αργότερα, στις 20.30 κι ενώ ο ήλιος άρχισε να πέφτει και το κοινό μαζεύτηκε κατά χιλιάδες πιο κοντά στη σκηνή, είχε έρθει η ώρα των, αγαπημένων των Ελλήνων, James. Το σκηνικό ειδυλλιακό για την εμφάνιση της μπάντας. Ωραία χρώματα στον ορίζοντα, μία νοσταλγική ατμόσφαιρα και κάπου εκεί ο Tim Booth και η παρέα του βγήκαν στο stage καταχειροκροτούμενοι.

Ας είμαστε, όμως, ειλικρινείς. Οι James είναι μια μπάντα με ιστορία και φανατικό κοινό στην Ελλάδα, έπαιξαν πολύ καλά ως εξαιρετικοί επαγγελματίες που είναι, όμως δεν μπόρεσαν ούτε να «ξυπνήσουν» το κοινό, ούτε να μας προετοιμάσουν για την καταιγίδα που λέγεται Iggy Pop. Χαμηλοί τόνοι κάτω από το stage, υποτονική, αλλά επαγγελματική παρουσία, πάνω στο stage. Ο Tim Booth, πάντως, αφού έκανε παρατήρηση για τα κινητά τηλέφωνα και τις κάμερες, έκανε ό,τι μπορούσε. Από stage diving μέχρι ειδική αφιέρωση στον Iggy Pop.

Οφείλουμε, πάντως, να σημειώσουμε πως στα “Getting Away With It” και “Sometimes” όλη η Πλατεία Νερού τραγουδούσε συγκινημένη. 

Κάπως έτσι, η ώρα είχε φτάσει 23.00, το κοινό ξεπερνούσε τις 15.000 και όλοι περιμέναμε τον πραγματικό θρύλο της rock/ punk, της μουσικής εν γένει. 

Και ο Iggy Pop φρόντισε κατευθείαν να μας «πάρει τα κεφάλια». “I wanna Be Your Dog”, “Gimme Danger”, “The Passenger”, “Lust for Life” τα πρώτα τέσσερα κομμάτια του σετ. Το κοινό παραληρεί, οι φωνητικές μας χορδές διαλύονται και ο αγαπημένος κύριος James Newell Osterberg Jr. μας φωνάζει «Fucking Thank You».

Η συνέχεια, φυσικά, το ίδιο εντυπωσιακή, το ίδιο εκρηκτική. Με συνοδεία μία μπάντα υψηλών προδιαγραφών, ο Iggy Pop γέμισε με ενέργεια την Πλατεία Νερού, σεβάστηκε στο έπακρο το κοινό, την καλλιτεχνική του πορεία και, κυρίως την ηλικία του, και μας άφησε πραγματικά αποσβολωμένους.

Παρά τα 72 του χρόνια, παραμένει αεικίνητος πάνω και κάτω από τη σκηνή, χωρίς, φυσικά τις ακρότητες του παρελθόντος, κάτι που έχει τη δική του σημασία, γιατί ο Iggy δεν προσπαθεί να γίνει μια καρικατούρα του παλαιού εαυτού του. Απολαμβάνει τη στιγμή, χαμογελάει με νόημα και έχει την απόλυτη επικοινωνία με το κοινό.

Από το σετ του ξεχώρισαν, ακόμη, τα T.V. Eye, 1969, Search and Destroy, ενώ όλοι ανατρίχιασαν με το εκπληκτικό tribute στον David Bowie, τον άνθρωπο που του άλλαξε τη ζωή και την καριέρα, κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του “The Jean Genie”.

Ο Iggy Pop φρόντισε, πάντως, να μας εκπλήξει ακόμη και στο τέλος της συναυλίας του, παίζοντας το “Red Right Hand ” του Nick Cave μέσα σε ένα εντελώς διονυσιακό σκηνικό.

Συμπεράσματα μετά από οκτώ ώρες στην Πλατεία Νερού, μπόλικες μπύρες και αρκετή ρακί:

• Ο Iggy είναι η προσωποποίηση του rock n roll (σ.σ. κλισέ, αλλά δεν μπορούμε να το αποφύγουμε) 
• Η διοργάνωση άρτια από όλες τις πλευρές
• Η ελληνική σκηνή έχει πολλά να προσφέρει, υπάρχει πολύς πλούτος και αξίζει να φορέσουμε το καπελάκι μας και να πάμε λίγο νωρίτερα στο φεστιβάλ για να στηρίξουμε τις μπάντες αυτές
• Οι Shame είναι η μπάντα που θα έπρεπε να παίξει πριν τον Iggy και όχι οι James. Τους James μπορεί όποιος θέλει να τους απολαύσει, αλλά όχι σε rock n roll συναυλία.
• Μας έχει ανοίξει η όρεξη για τις επικείμενες μεγάλες εμφανίσεις. Το καλοκαίρι ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς

Υ.Γ.: Αλήθεια πόσοι καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς τολμούν να κάνουν tribute σε έναν νεότερό τους, όπως έκανε ο Iggy στον Nick Cave;

Υ.Γ2.: Μία προσωπική νότα. Είναι τουλάχιστον συγκινητικό να βρίσκεσαι σε αυτές τις στιγμές παρέα με ανθρώπους που σε έχουν συντροφεύσει στη ζωή σου, όπως έχουν κάνει, έστω διαμέσου της μουσικής τους, καλλιτέχνες όπως ο Iggy. Η μουσική είναι συντροφιά και κάθαρση, όμως η πραγματική συντροφικότητα είναι το κάτι άλλο…