Παρότι πολλοί ομνύουν στον αυτοδιοικητικό λόγο καταγγέλοντας τα δίπολα και την κομματικοποίηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην πράξη δεν κάνουν τίποτα παρά να υιοθετούν τις συνέπειές τους, μένοντας περιχαρακωμένοι στην ασφάλεια της αποφυγής των πραγματικών διλημμάτων. Κι αν οι έννοιες αριστεράς-δεξιάς στην αυτοδιοίκηση συχνά αποτελούν προσωπεία που δίνουν ψευδεπίγραφη πολιτική ύπαρξη, τα διακυβεύματα για το αν θα προχωρήσουμε μπροστά με εντιμότητα και αυτοδιοικητικό πρόσημο ή θα επιστρέψουμε στο παρελθόν της φαυλότητας και της κομματίλας – από όπου κι αν προέρχεται, δεν μπορεί να απαντώνται με ουδετερότητα Πιλάτου στο βωμό της ιδεολογικής καθαρότητας καθεμιάς και καθενός και κάθε αυτοδιοικητικού σχήματος ή οχήματος.
Στον Α’ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών που με επιλογή και ευθύνη της παρούσας κυβέρνησης οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές χρησιμοποιήθηκαν από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα ως μέρος του πεδίου επίλυσης των διαφορών τους, ο κομματισμός λειτούργησε αρνητικά στην αποτύπωση των πραγματικών δυναμικών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και ταυτόχρονα προέκυψε και η προκήρυξη και νέων, πλέον εθνικών εκλογών, ενδιαμέσως των δυο γύρων των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Στον δεύτερο γύρο παρόλαυτα παραμένει, ή ορθότερα γίνεται αδήριτη, η ανάγκη να απεγκλωβιστούν οι πολίτες από τις κομματικές ταυτίσεις και δεσμεύσεις και λειτουργώντας αποκλειστικά ως δημότες να εκτιμήσουν τι συμφέρει τον τόπο τους, μακριά από άσκοπους και αντιπαραγωγικούς εκλογικούς κομματικούς υπολογισμούς και σημαίες που θα έχουν την ευκαιρία να τους απαντήσουν ή και υπηρετήσουν κατά το δοκούν στην εθνική κάλπη του Ιουλίου. Είναι εξαιρετικής σημασίας ζήτημα, έστω στο β΄ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, οι μάχες των υποψηφίων αιρετών και ό,τι αυτές σηματοδοτούν για την προοπτική κάθε αυτοδιοικητικής ενότητας να κριθούν στο πλαίσιο τους. Δηλαδή, με αυτοδιοικητικά και κοινωνικά κριτήρια δυνατότητας προσφοράς των προσώπων, κι όχι με κομματικά κριτήρια και οπισθοδρομικές προσεγγίσεις.
Οι κοινωνικές, προοδευτικές και εναλλακτικές δυνάμεις της κάθε τοπικότητας δεν μπορούν ούτε να χάνονται στη μετάφραση των χαμένων δικαίων ή μη αιτημάτων και οραμάτων τους ούτε να αποδέχονται την κομματικοποίηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από κάθε κόμμα που κάθε φορά βολεύεται από τη συγκυρία να κρίνονται με αλλότρια από τα τοπικά και αυτοδιοικητικά κριτήρια οι αυτοδιοικητικές εκλογές. Κι ιδίως οι δημοτικές εκλογές και κατά συνέπεια το άμεσο μέλλον των τοπικών κοινωνιών που κρίνουν τι συμβαίνει σε πρακτικά καθημερινά θέματα και νοοτροπίες ακριβώς έξω από την πόρτα μας και που από εκεί ξεκινούν πολλά και μείζονα σε κοινωνικά δομικό και κυρίως σε αξιακό επίπεδο.
Οφείλουμε όλοι να μην τοποθετούμαστε ως σχολιαστές των επιδράσεων του κομματικού σκηνικού στις τοπικές κοινωνίες, αλλά να συμμετέχουμε και να παρεμβαίνουμε (και) με την ψήφο μας στις κρίσιμες καμπές της ιστορίας κάθε τοπικότητας, οι οποίες στο σύνολό τους καθορίζουν σημαντικές εξελίξεις συνολικά για τον τόπο. Όχι όμως αναγκαστικά στον παραδοσιακό άξονα αριστεράς-δεξιάς, αλλά στον αξιακό χάρτη μιας κοινωνίας και του ύφους και ήθους της διαδρομής και της διακυβέρνησής της. Στη δημιουργία ενός ελάχιστου παρονομαστή και του διαμορφούμενου σκηνικού με φόντο το οποίο μπορούμε και πρέπει να συνδιαλεγόμαστε και να αποφασίζουμε πολιτικά.
Κατά μείζονα λόγο στο έδαφος της απλής αναλογικής, κανένας που συμμετέχει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν έχει την πολυτέλεια της προσέγγισης της αυτοδιοικητικής πολιτικής ως απλής διαμαρτυρίας ή λέσχης προβληματισμού χωρίς σαφή ανάληψη ευθύνης για την πορεία του τόπου του. Οφείλει να παίρνει θέση καθαρή όχι μόνο για το ιδανικό σενάριο που προτείνει, αλλά και να συμμετέχει ενεργά και παραγωγικά στη δημοτική διακυβέρνηση κάθε τόπου, συνδιαλεγόμενος με όλους και συνεργαζόμενος με όσους θεωρεί ότι τον χωρίζει μικρότερη απόσταση και μπορεί να κερδίσει περισσότερα στο ταξίδι για την ενσάρκωση των κοινωνικών και πολιτικών οραματισμών του.
* Ο Αλέξης Μαυραγάνης είναι δημοτικός σύμβουλος και Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος Δήμου Βριλησσίων με την παράταξη «Βριλήσσια:Δήμος Δημιουργίας».
