Σαν ταύρος εν υαλοπωλείω κατέφτασε χθες στον προορισμό του επόμενου επίσημου ταξιδιού του ο Ντόναλντ Τραμπ στη μακρινή Ιαπωνία. Για την ακρίβεια, πριν καν πατήσει το πόδι του στην Οσάκα για τη διήμερη σύνοδο των G20, των ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου (που διεξάγεται σήμερα και αύριο, με το διεθνές εμπόριο και τις γεωπολιτικές εντάσεις στο επίκεντρο και δράση κυρίως εκ του παρασκηνίου), ο Αμερικανός πρόεδρος -και κατά πώς φαίνεται πρωταγωνιστής και αυτής της συνόδου- άρχισε να βάλλει φραστικά… κατά ριπάς, όχι κατά εχθρών, αλλά κατά συμμάχων.
Θέτοντας πρακτικά υπό ευθεία αμφισβήτηση τη διμερή αμυντική συνθήκη με την «οικοδέσποινα» χώρα της διεθνούς συνόδου, παραπονέθηκε ότι, σε περίπτωση που οι ΗΠΑ δέχονταν επίθεση, η Ιαπωνία το μόνο που θα έκανε θα ήταν «να την παρακολουθεί σε μια τηλεόραση Sony» (!).
Καταφεύγοντας σε υπερβολές του τύπου «εμείς πληρώνουμε κοντά στο 100% το ΝΑΤΟ», επιτέθηκε για πολλοστή φορά κατά της Γερμανίας και των περιορισμένων αμυντικών της δαπανών, χαρακτηρίζοντάς τη λίγο-πολύ τον μεγάλο τζαμπατζή της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Ενώ σε αλλαγή θέματος, όχι όμως και τόνου, ο Τραμπ έβαλε στο κάδρο και την Ινδία για τους εμπορικούς δασμούς.
«Η επιλογή των στόχων δείχνει να είναι άμεσα συνδεδεμένη με το πρόγραμμα του προέδρου για την Παρασκευή» στο περιθώριο της συνόδου των G20, παρατηρεί εύστοχα στους New York Times ο διαπιστευμένος συντάκτης τους στον Λευκό Οίκο, Πίτερ Μπέικερ. Πράγματι, στην ατζέντα του Τραμπ είναι για σήμερα προγραμματισμένες κατά σειρά συναντήσεις με τον Ιάπωνα πρωθυπουργό και «οικοδεσπότη» των G20, Σίνζο Αμπε, με τον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι και με τη Γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ.
«Ο Τραμπ αντίθετα», επισημαίνει ο Αμερικανός δημοσιογράφος, «δεν είχε τίποτε επικριτικό να πει για τον ηγέτη με τον οποίο θα έχει το τέταρτο διπλωματικό ραντεβού για την ημέρα: τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν». Θα είναι το πρώτο επίσημο τετ α τετ τους μετά την περσινή συνάντηση κορυφής των δύο στο Ελσίνκι, αλλά και μετά την πρόσφατη δημοσιοποίηση της έκθεσης Μιούλερ περί ρωσικής ανάμιξης στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016. Γίνεται, δε, υπό τη βαριά σκιά των κρίσεων σε Ιράν, Συρία και Βενεζουέλα, αλλά και του ακανθώδους ζητήματος των πυρηνικών όπλων.
Με τον Πούτιν
«Το τι θα του πω (του Πούτιν) δεν σας αφορά», δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους κατά την αναχώρησή του από τον Λευκό Οίκο (στάση που αναμένεται να τηρήσει και για την κατ’ ιδίαν συνάντηση που θα έχει αύριο με τον Σαουδάραβα πρίγκιπα-διάδοχο, Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν: κύριο υπεύθυνο, κατά τον ΟΗΕ, για τη δολοφονία Κασόγκι).
Οσο για το κρίσιμο θέμα της αγοράς των ρωσικών πυραύλων S-400 από τη ΝΑΤΟϊκή σύμμαχο Αγκυρα: θα βρεθεί, προφανώς μαζί με το Συριακό, στο επίκεντρο της ξεχωριστής συνάντησης που θα έχουν οι πρόεδροι ΗΠΑ και Τουρκίας, Τραμπ και Ερντογάν, αύριο στην Οσάκα, με ορατές στον ορίζοντα τις επαπειλούμενες -δυσβάσταχτες για την ασθμαίνουσα τουρκική οικονομία- αμερικανικές κυρώσεις.
Αυτής θα έχει προηγηθεί το πρωί η «μητέρα» όλων των ξεχωριστών συναντήσεων, στο περιθώριο της συνόδου των G20. Μεταξύ δηλαδή του Τραμπ και του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ, με… δυσκολοχώνευτο κύριο πιάτο στο «μενού» τον εμπορικό πόλεμο Ουάσινγκτον-Πεκίνου και πιθανό «συνοδευτικό» την αποπυρηνικοποίηση της Βόρειας Κορέας (ζήτημα που θα βρεθεί στο επίκεντρο της επίσκεψης Τραμπ, μετά τους G20, στη Σεούλ).
Κατά τα λοιπά, το θέμα που θεωρητικά και λογικά θα μπορούσε να ενώσει τους διχασμένους ηγέτες των G20, αυτό της κλιματικής αλλαγής, κινδυνεύει τελικά να τινάξει τη σύνοδο στον αέρα. Νέτα-σκέτα, ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν προειδοποίησε ότι δεν θα συνυπογράψει το τελικό ανακοινωθέν, «εάν δεν προχωρήσουμε περισσότερο στους στόχους για την κλιματική αλλαγή. Αυτό σημαίνει ότι όλες αυτές οι σύνοδοι κορυφής δεν έχουν νόημα».
Δεδομένου πάντως ότι οι ΗΠΑ έχουν προ πολλού αποχωρήσει από τη Συμφωνία του Παρισιού και ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ δεν προτίθεται να κάνει βήμα πίσω, πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι -αν μη τι άλλο- η σύνοδος στην Οσάκα θα αποτελέσει, μεταξύ άλλων, μια πρώτης τάξης αφορμή για τους παριστάμενους Ευρωπαίους ηγέτες να αναζητήσουν έναν συμβιβασμό ως προς τα ηγετικά πόστα της Ε.Ε., πριν από την έκτακτη σύνοδο κορυφής της 30ής Ιουνίου στις Βρυξέλλες.
