Μπορεί να έχουν εδώ και δεκαετίες κονιορτοποιήσει έστω και την υποψία ότι είναι το «ασθενές φύλο», ωστόσο η αντιπροσώπευση των γυναικών στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ελλάδας είναι μάλλον χλομή. Ετσι, για άλλη μια φορά ελάχιστες θα βρεθούν στα βουλευτικά έδρανα κι ακόμα λιγότερες στο «μικρό κι ευέλικτο» (των… 50 μελών ωστόσο) υπουργικό συμβούλιο, που σήμερα θα ορκιστεί-, αλλά αυτό ίσως δεν είναι είδηση για ένα κόμμα που μόλις το 14,5% των βουλευτών του είναι γυναίκες.
Σαφέστατα το κριτήριο για να κρίνει κανείς τις πολιτικές που υλοποιεί μια κυβέρνηση δεν είναι έμφυλο (άλλωστε έχουμε δει γυναίκες πρωθιέριες του νεοφιλελευθερισμού, όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ ή γεράκια του πολέμου όπως η Μαντλίν Ολμπράιτ ή η Κοντολίζα Ράις), ωστόσο το κυβερνητικό σχήμα που ο κάθε πρωθυπουργός φτιάχνει και η θέση που επιφυλάσσει στις γυναίκες πολιτικούς σε αυτό είναι ένας δείκτης για το πώς ένας πολιτικός χώρος αντιλαμβάνεται τη θέση, τα όρια και τη δράση των γυναικών. Ετσι, δεν εκπλήσσει καθόλου πια στην Ελλάδα το να δούμε μια γυναίκα στο τιμόνι του υπουργείου Πολιτισμού, αλλά είναι έκπληξη να αναλαμβάνει θεωρούμενα ως ανδρικά πόστα, όπως το υπουργείο Δημόσιας Τάξης ή το Εργασίας.
Στο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, θα δούμε μόλις πέντε γυναίκες και μόλις δύο από αυτές ως υπουργούς: επικεφαλής του υπουργείου Παιδείας αναλαμβάνει η Νίκη Κεραμέως και του Πολιτισμού & Αθλητισμού η Λίνα Μενδώνη, ενώ σε θέσεις υφυπουργού θα δούμε τις Σοφία Ζαχαράκη (υφυπουργός αρμόδια για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και την Ειδική Αγωγή), Δόμνα Μιχαηλίδου (υφυπουργός Πρόνοιας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης) και Φωτεινή Αραμπατζή (υφυπουργός αρμόδια για την Αλιευτική Πολιτική).
Δυστυχώς, η «παράδοση» της υποεκπροσώπησης των γυναικών στα υπουργικά συμβούλια δεν έσπασε ούτε και με την πρώτη-φορά-αριστερή-κυβέρνηση της χώρας το 2015. Χρειάστηκε να περάσει παραπάνω από ένας χρόνος στην πρωθυπουργία μέχρι ο Αλέξης Τσίπρας να εμπιστευτεί κορυφαία υπουργεία σε γυναίκες. Στο πρώτο κυβερνητικό σχήμα με κορμό ένα αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα με ισχυρή διασύνδεση με το φεμινιστικό κίνημα, από τα 40 μέλη οι γυναίκες ήταν μόλις έξι κι από αυτές καμία δεν πήρε χαρτοφυλάκιο υπουργού.
Η Ζωή στη Βουλή
Ωστόσο, ο κ. Τσίπρας δεν δίστασε να προτείνει μια γυναίκα για το τρίτο τη τάξει πολιτειακό αξίωμα, την προεδρία της Βουλής, θέση στην οποία εξελέγη και διατήρησε μέχρι το καλοκαίρι του 2015 η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Στο ίδιο μοτίβο ήταν και το υπουργικό συμβούλιο που προέκυψε μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, με έξι γυναίκες αναπληρώτριες ή υφυπουργούς και κυβερνητική εκπρόσωπο την Ολγα Γεροβασίλη. Χρειάστηκε να περιμένουμε μέχρι τον ανασχηματισμό του Νοεμβρίου του 2016 για να δούμε τη θέση των γυναικών να ενισχύεται σημαντικά στο υπουργικό συμβούλιο με τρεις αναπληρώτριες υπουργούς και γυναίκες υπουργούς σε «καυτά» υπουργεία (Εφη Αχτσιόγλου υπουργός Εργασίας, Ολγα Γεροβασίλη υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Λυδία Κονιόρδου υπουργός Πολιτισμού, Ελενα Κουντουρά υπουργός Τουρισμού). Στο τελευταίο κυβερνητικό σχήμα, η θέση των γυναικών ενισχύεται περαιτέρω κι έτσι ως υπουργοί συμμετείχαν οι κ. Γεροβασίλη, Αχτσιόγλου, Ξενογιαννακοπούλου και Ζορμπά, και άλλες εννέα γυναίκες ως αναπληρώτριες ή υφυπουργοί.
Εξίσου απογοητευτικά είναι και τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών της Κυριακής, αφού 66 ολόκληρα χρόνια ύστερα από εκείνη την πρώτη βουλευτίνα που βρέθηκε στα βουλευτικά έδρανα, μόλις 62 γυναίκες εκλέχθηκαν στη Βουλή των 300 (19,3% του συνόλου). Πρώτο στην εκπροσώπηση των γυναικών αναδεικνύεται το ΜέΡΑ25 (44,5%), ακολουθεί το ΚΚΕ (33%), η Ελληνική Λύση (30%), ο ΣΥΡΙΖΑ (27%), το ΚΙΝ.ΑΛΛ. (18%) και τελευταία η Ν.Δ. με μόλις 14,5% των βουλευτών της να είναι γυναίκες.
