Είδα την Παρασκευή το μεσημέρι στις ειδήσεις της ΕΡΤ εθελοντές και μέλη του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς» να καθαρίζουν πινακίδες τροχαίας σήμανσης σε κεντρικούς δρόμους των Αμπελοκήπων. Είπα «Μπράβο!», πρώτα για την ενέργεια την ίδια και μετά επειδή οι Αμπελόκηποι είναι η γενέτειρά μου και ό,τι γίνεται εκεί με ενδιαφέρει… εκ παραδόσεως.
Διαπιστώνω (και όχι μόνον εγώ, αλλά και πολλοί με τους οποίους τα κουβεντιάζουμε) ενιαία συμπεριφορά όσων κακοποιούν ποικιλοτρόπως την πόλη (τις πόλεις) ή ενεργούν… κατά παράβαση (τώρα τους λέμε «παραβατικούς»). Εξαιρούνται οι περιπτώσεις ψυχοπαθολογίας. Εκεί έχουν άλλοι τον λόγο. Με τον όρο «ενιαία συμπεριφορά» εννοώ πως δεν απέχει και πολύ ο βανδαλισμός πινακίδων οδικής κυκλοφορίας, άρα και ασφάλειας, από τον εγκληματικό τρόπο οδήγησης κάποιων (φοβάμαι πολλών) από εμάς.
Αν υπήρχε τρόπος να αντιστοιχίσουμε (στατιστικά) τις τροχαίες παραβάσεις, ιδίως τις εξ αυτών εγκληματικές (παραβίαση σήματος, επικίνδυνη οδήγηση, εγκατάλειψη θύματος κ.λπ.), μάλλον θα εκπλησσόμασταν από την έκταση ομοιοτήτων έως… ταυτοτήτων. Με εξαίρεση, ίσως, κάποια παιδιά που καταστρέφουν για παιχνίδι. Αν και, πάλι, δεν βάζουν όλα τα παιδιά στόχο τις πινακίδες τροχαίας ασφάλειας. Οπως δεν βάζουν στόχο (ομοειδής βανδαλισμός και αυτός νομίζω) τα γλυπτά στους δημόσιους χώρους, που είναι συνηθέστατοι «δέκτες» κακοποίησης.
Ευτυχώς, απ’ ό,τι είδα (στο Διαδίκτυο) και οι εν λόγω εθελοντές/μέλη και άλλοι δεν είναι πρώτη φορά που ενεργούν σε όφελος της πόλης και των συμπολιτών τους, στους Αμπελοκήπους, σε άλλες συνοικίες και δήμους της Αττικής, αλλά και άλλων πόλεων· τις Σέρρες π.χ. Τουλάχιστον οι καταστροφείς δεν «παίζουν» μονόλογο! Είναι κι αυτό κάτι…
ΥΓ. Εύχομαι να ’χει καλό ταξίδι στις μνήμες μας η Βαρβαρούλα, η αδελφούλα μου, γυναίκα του αξέχαστου αδελφού μου Λούη, που σχεδόν μεγαλώσαμε παρεούλα!
