Προσγείωση της ευρωζώνης προβλέπει το ΔΝΤ

Καμπανάκι για ενδεχόμενη παρατεταμένη αναιμική ανάπτυξη και σωρεία πτωτικών κινδύνων που απειλούν την οικονομία της ευρωζώνης χτύπησε χθες το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Στην τελευταία του ετήσια έκθεση, που συντάχθηκε στη βάση του άρθρου 4 του καταστατικού του και δημοσιοποιήθηκε χθες, το Ταμείο βλέπει την ανάπτυξη της οικονομίας 19 χωρών του ευρώ να υποχωρεί και φέτος στο 1,3% από 1,9% το 2018 και 2,4% το 2017.

Ανάκαμψη -στο 1,6%- αναμένεται μόνο από το 2020, όμως η συνέχεια θα είναι υποτονική αφού ο ρυθμός αύξησης του πραγματικού ΑΕΠ θα παραμείνει διαρκώς και ώς το 2024 κάτω από το 1,5%.

Παράλληλα το Ταμείο διαπιστώνει την ενίσχυση μιας σειράς πτωτικών κινδύνων που αν εκδηλωθούν συγχρονισμένα θα οδηγήσουν την ευρωπαϊκή οικονομία σε απότομη προσγείωση.

Μεταξύ αυτών:

α. οι παρατεταμένες εμπορικές διενέξεις που θα μπορούσαν να ροκανίσουν τις ευρωπαϊκές εξαγωγές και επενδύσεις,

β. ένα «άτακτο» Brexit, χωρίς δηλαδή συμφωνία Βρετανίας-Ε.Ε., που θα μπορούσε να προκαλέσει σημαντική αποδιοργάνωση βραχυπρόθεσμα με καθυστερήσεις στα σύνορα, σκιώδη αύξηση του κόστους -δασμολογικού και μη- και αναταραχή σε αλυσίδες εφοδιασμού, οδηγώντας τελικά σε μακροχρόνιες απώλειες,

γ. το υψηλό κρατικό χρέος κάποιων χωρών όπως η Ιταλία και η πολύ υψηλή έκθεση αρκετών τραπεζών σε αυτό. Μια εύθραυστη ισορροπία που θα μπορούσε να δεχτεί πιέσεις και να ανατραπεί με ανυπολόγιστες συνέπειες μετά από μια αλλαγή κλίματος ή εκδήλωση κάποιου σοκ στις αγορές.

«Ακόμη όμως και αν δεν εκδηλωθεί κάποιο μεγάλο σοκ, υπάρχει ο κίνδυνος αποτυχίας ανάκαμψης της ευρωζώνης και αντιθέτως εισόδου της σε μια παρατεταμένη περίοδο αναιμικής ανάπτυξης με χαμηλό πληθωρισμό» προειδοποιεί ακόμα το Ταμείο.

Συστάσεις

Σε αυτό το περιβάλλον οι οικονομικές πολιτικές θα έπρεπε κατά συνέπεια να εστιάσουν στην υποστήριξη της ανάπτυξης και την ελαχιστοποίηση των αδυναμιών των ευρωπαϊκών οικονομιών.

Η νομισματική πολιτική θα πρέπει να παραμείνει χαλαρή έως ότου ο πληθωρισμός συγκλίνει βιώσιμα με τον στόχο της ΕΚΤ. Η δημοσιονομική πολιτική από την άλλη πλευρά θα πρέπει να διαμορφωθεί με βάση τις περιστάσεις της κάθε χώρας-μέλους.

Χώρες με υψηλό χρέος θα πρέπει να ακολουθήσουν το γνωστό μονοπάτι της βαθμιαίας δημοσιονομικής προσαρμογής, ακόμη και αν η ανάπτυξη επιβραδυνθεί, προκειμένου να ενισχύσουν τη δημοσιονομική τους θέση έναντι του κινδύνου μιας χειρότερης οικονομικής επιδείνωσης.

Χώρες με άπλετο δημοσιονομικό χώρο από την άλλη πλευρά οφείλουν να εκμεταλλευτούν το χαμηλό κόστος δανεισμού και να επενδύσουν σε τομείς τόνωσης της ανάπτυξης όπως οι υποδομές, η καινοτομία και η εκπαίδευση.

Συνιστώνται ακόμη ισχυρότερη μεταρρυθμιστική προσπάθεια από κάποιες χώρες προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα βαθιά ριζωμένα κενά παραγωγικότητας που έχουν, περαιτέρω ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού τομέα υπηρεσιών και επιτάχυνση των προσπαθειών για τις δομικές μεταρρυθμίσεις της ευρωζώνης.

Μια πολιτική συμφωνία σε ένα χρονοδιάγραμμα για τη μείωση και τον διαμοιρασμό των ρίσκων είναι αναγκαία προκειμένου να προχωρήσουν οι χώρες μπροστά, υπογραμμίζει χαρακτηριστικά το Ταμείο.