Με το προσφιλές αφήγημα της Νέας Δημοκρατίας περί ασφάλειας συντάσσονται πέντε πολιτικοί και πανεπιστημιακοί, οι οποίοι με ανοιχτή επιστολή ζητούν την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Η Ελένη Αρβελέρ, ο Θάνος Βερέμης, η Μαριέττα Γιαννάκου, η Αννα Διαμαντοπούλου και ο Νικηφόρος Διαμαντούρος αναπαράγουν πλήρως το φοβικό και τρομολαγνικό αφήγημα της Ν.Δ. περί «βίας και ανομίας» εντός των ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων, που δήθεν παρακωλύουν τη λειτουργία των ιδρυμάτων και διαταράσσουν την ακαδημαϊκή ειρήνη.
Οι πέντε υπογράφοντες καταλήγουν ότι «είναι καιρός να καταργηθεί το κακώς εννοούμενο σήμερα άσυλο, για να μπορέσουν τα πανεπιστήμιά μας να βρουν τον βηματισμό για την απρόσκοπτη διάδοση της γνώσης και την άσκηση της έρευνας. Ο πολιτισμός μετριέται στις μέρες μας με το ποιόν του πανεπιστημίου κάθε χώρας και η ποιότητα του πανεπιστημίου προϋποθέτει τον σεβασμό και την αγαστή σχέση με την κοινωνία που το δημιούργησε και το συντηρεί. Ο μεγαλύτερος πλούτος είναι να μοιράζεσαι τη γνώση, όπως μοιράζεσαι το ψωμί. Είναι επικίνδυνος εχθρός του πολιτισμού όποιος εμποδίζει τη δημιουργία και τη μοιρασιά της γνώσης που παράγει το πανεπιστήμιο».
«Το ειδικό βάρος»
Για την ιστορία πρέπει να θυμίσουμε ότι το 2009 η Αννα Διαμαντοπούλου ως υπουργός Παιδείας απαντούσε στις δηλώσεις του προέδρου του ΛΑΟΣ Γιώργου Καρατζαφέρη -στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για την Παιδεία στη Βουλή- ότι «το άσυλο είναι θύλακας έξω από τους νόμους του κράτους», λέγοντας ότι «το άσυλο είναι μια απάντηση της δημοκρατικής Ελλάδας στην εμπειρία μιας επτάχρονης δικτατορίας. Εχει το δικό του ειδικό βάρος απέναντι στον ελληνικό λαό, στη νεολαία, έχει έναν ισχυρό συμβολισμό. Εχει έναν συμβολικό και ουσιαστικό ρόλο».
Πράγματι. Το πανεπιστημιακό άσυλο, ως λαϊκή κατάκτηση, αποτελεί σύμβολο αγώνα, ενός αγώνα που κατάφερε να οριοθετήσει ουσιαστικά την εξουσία του κράτους να αποφασίζει και να επιβάλλει. Ενός αγώνα που κατάφερε να προασπίσει τις κοινωνικές διεκδικήσεις οι οποίες απορρέουν από τις διεργασίες που γίνονται εντός των Πανεπιστημίων. Αυτή την κατάκτηση επιχειρεί να αλώσει η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη και οι θιασώτες του δόγματος «νόμος και τάξη» και του αφηγήματος περί «αριστερής ηγεμονίας» και «ιδεολογικών αγκυλώσεων της Αριστεράς».
Μπορεί ο λόγος των πέντε να ντύνεται τον μανδύα της ασφάλειας, αλλά από κάτω κρύβεται η πραγματική στόχευση, που δεν είναι άλλη από την πλήρη αποπολιτικοποίηση των πανεπιστημίων και τη μετατροπή τους σε αμιγείς ιδιωτικές επιχειρήσεις. Γιατί ούτε η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών ούτε οι πολιτικές διεργασίες ούτε η συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα του Πανεπιστημίου και η ισότιμη έκφραση της γνώμης τους για τα ζητήματα που τους αφορούν ούτε φυσικά οι αγωνιστικές διεκδικήσεις συνάδουν με τους νόμους της ελεύθερης αγοράς, οι οποίοι θέλουν τα πανεπιστήμια να λειτουργούν με «ανταγωνιστικούς» όρους ως κερδοφόρες επιχειρήσεις.
Για να μην καταλήξουν λοιπόν τα πανεπιστήμια από χώροι ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών σε χώρους αποστειρωμένης παρακολούθησης μαθημάτων επί πληρωμή και διακίνησης εργασιών -με το αζημίωτο βεβαίως βεβαίως-, το άσυλο χρήζει δυναμικής περιφρούρησης από το ίδιο το φοιτητικό κίνημα που το γέννησε.
