Σαν μανιτάρια ξεφυτρώνουν, τα τελευταία 24ωρα, άρθρα σχετικά με την πιθανή οριστική απώλεια της 15ης θέσης στο ranking της UEFA για την Ελλάδα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρουν παρουσιάζουν αυτά που απευθύνονται έμμεσα ή άμεσα στους οπαδούς των ομάδων, σαν να κουνάνε και το δάχτυλο, με το μήνυμα πως πλέον πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι είναι για το καλό όλων οι νίκες όλων. Κάτι που ισχύει, αλλά τι νόημα έχει να το λες επίμονα στον οπαδό;
Τι του ζητάς; Να κάτσει μπροστά στην τηλεόραση και να υποστηρίζει τον εγχώριο αντίπαλό του; Πόση σημασία έχει αυτό; Θα έχει κάποια ευεργετική επίδραση ας πούμε στην απόδοση των ομάδων; Θα κερδίσει ο Αρης στη Λεμεσό αν τον υποστηρίξουν οι ΠΑΟΚτζήδες;
Θα είναι καλύτερος ο Ολυμπιακός στη ρεβάνς με την Πλζεν, αν οι παίκτες του ξέρουν πως στις πλάτες τουςκουβαλάνε και τις προσδοκίες των οπαδών του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ; Ποιο το νόημα σε όλα αυτά;
Η ευκολία με την οποία χάνεται το νόημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι χαρακτηριστική. Το νόημα δεν βρίσκεται στο αν… σύσσωμο το έθνος θα συσπειρωθεί ποδοσφαιρικά γύρω από την προσπάθεια των ελληνικών ομάδων να πάρουν βαθμούς για να ανέβουμε στο ranking. Και είναι απορίας άξιον πώς αφιερώνεται τόσος χρόνος και χώρος σε αυτό. Δεν έχει την παραμικρή σημασία.
Σημασία έχει τι κάνουν οι ομάδες και τι δείχνουν στους οπαδούς τους. Πάρτε για παράδειγμα τον περσινό ΠΑΟΚ. Που για να μην κινδυνεύσει η αήττητη πορεία προς τον εγχώριο τίτλο, τέσσερα τουλάχιστον από τα έξι ματς που είχε στον όμιλο του Europa League τα αντιμετώπισε ως «αγγαρεία» και παρέταξε αναπληρωματικούς.
Τι ανέδειξε με αυτή του την προσέγγιση; Την αξία της ευρωπαϊκής αναγνώρισης ή τη θυσία των πάντων στον βωμό της εγχώριας καταξίωσης; Μέσα στην οποία πάντα υπάρχει ο προβλεπόμενος χώρος για την ικανοποίηση που προκαλεί η επιβολή στον εγχώριο αντίπαλο;
Κι άλλες ομάδες το έχουν κάνει βέβαια στο παρελθόν, απλώς ο ΠΑΟΚ είναι το τελευταίο και πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κι αυτό παίζει μεγαλύτερο ρόλο από το αν την ερχόμενη εβδομάδα θα πάρει ένας -ας πούμε- ΑΕΚτζής τα κασκόλ του Ολυμπιακού, του Αρη και του Ατρομήτου και θα κάτσει μπροστά στην τηλεόρασή του με αγωνία για τις ρεβάνς…
