Ο Ιμάν, ο Φράνσις κι ο Γιάννης

Στην καθημερινότητά μας και στην πορεία του βίου μας κάνουμε συνεχώς βήματα, απλώνουμε κι ανοίγουμε τα χέρια. Προσπαθούμε να πάμε παραπέρα, να καλυτερέψουμε τη ζωή, να υποστηριχτούμε ή να υποστηρίξουμε άλλους.

Στις αγροτικές περιοχές, τα παλιά χρόνια, συγγενείς, γείτονες και φίλοι βοηθούσαν στο μάζεμα της αγροτικής παραγωγής κάποιου. Διέθεταν μερικές μέρες, χωρίς πληρωμή, για να μαζέψουν τις ελιές ενός συγγενή ή φίλου. Ηταν το ονομαζόμενο «γιαρντούμ».

Οσο κι αν άλλαξαν οι κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων, όσο κι αν περιοριστήκαμε στον εαυτό μας, πάντα δημιουργούνται προϋποθέσεις υποστήριξης του άλλου, του ξένου· θα υπάρχει η άδολη συμπεριφορά, η αλληλεγγύη, ο ανθρωπισμός. Πράξεις που προέρχονται από τα ευγενή αισθήματα του ανθρώπου και όχι από μια κακώς νοούμενη φιλανθρωπία.

Τα χρόνια που διανύουμε γίνεται πολλή συζήτηση για τους ξένους, τους άλλους, που έρχονται ή διέρχονται από τη χώρα μας. Ανάλογη με την κοσμοθεωρία μας, την πολιτική μας ιδεολογία, τη στάση ζωής είναι και η συμπεριφορά μας. Τώρα γράφονται αυτές οι σελίδες της κοινωνικής ιστορίας. Ομως δεν αμφισβητείται ο ιδιαίτερος ανθρωπισμός που επέδειξαν οι καθημερινοί άνθρωποι. Απλωσαν και απλώνουν τα χέρια στον άλλο, στον άγνωστο. Γιατί έτσι αισθάνονται. Σαν τις γιαγιάδες και τους ψαράδες της Σκαμιάς Λέσβου.

Αλλοτε το άνοιγμα των χεριών φέρνει θετικό κι άλλοτε αρνητικό αποτέλεσμα. Ο Ιμάν, ένας άνθρωπος από το Πακιστάν, ζει από καιρό στη Μυτιλήνη. Μαζεύει τα καρότσια έξω από ένα σούπερ μάρκετ, κάτι του αφήνουν οι πελάτες. Ετσι πορεύεται, μάλλον θα στέλνει κατιτίς και στην οικογένειά του. Κάποια μέρα, επειδή διαπίστωσε ότι ο οδηγός ενός αυτοκινήτου στάθμευσε σε θέση ατόμου με ειδικές ανάγκες, κάποια χέρια σηκώθηκαν, τον χτύπησαν κι έσπασε το δικό του χέρι. Χειρουργήθηκε στο νοσοκομείο, έγινε καλά κι επέστρεψε με το χαμόγελό του.

Ενας άλλος ξένος, ο δεκατετράχρονος Φράνσις, ήρθε από το Κονγκό στη Μόρια. Του άρεσε να κλοτσά την μπάλα κι εντάχτηκε στην ομάδα των προσφύγων Cosmos FC. Επαιζε, περνούσε ευχάριστα την ώρα του, έκανε το χόμπι του. Και μια μέρα τον εντόπισαν και τον κάλεσαν να παίξει μπάλα στην τοπική ομάδα της Λέσβου Αιολικός. Μια προσφυγική ομάδα του νησιού, με καταβολές στη Μικρά Ασία. Αφού ξεπεράστηκαν τα γραφειοκρατικά εμπόδια, ο Φράνσις παίζει επίσημα από τον Μάρτιο στον Αιολικό. Τα χέρια που απλώθηκαν έφεραν τον Φράνσις στον κόσμο που ονειρευόταν.

Και πριν από λίγες μέρες βραβεύτηκε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ως ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας του NBA. Ο Γιάννης ο Ελληνας, που μας έκανε περήφανους. Ο οποίος κάτω από άλλες συνθήκες (ως παιδί μεταναστών), αν δεν είχαν απλωθεί κάποια χέρια υποστήριξης, θα ήταν «ξένος», «μαύρος», όπως τόσοι άλλοι.

* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας