To Πεκίνο βλέπει «εξωτερικούς εχθρούς». Η κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ δηλώνει ανυποχώρητη. Και οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές που πλημμύρισαν τους δρόμους της πόλης την Κυριακή προαναγγέλλουν νέες κινητοποιήσεις για αύριο Τετάρτη, όταν θα συζητείται στo Νομοθετικό Συμβούλιο για δεύτερη φορά το επίμαχο νομοσχέδιο που θα επιτρέπει την έκδοση κατηγορουμένων για αδικήματα στην Κίνα, το οποίο πυροδότησε τη μεγαλύτερη ίσως διαδήλωση μετά το 1997, όταν η πρώην βρετανική αποικία επέστρεψε στη «μητέρα-πατρίδα».
Ενα εκατομμύριο σύμφωνα με τους οργανωτές, 240.000 σύμφωνα με την αστυνομία, ήταν οι διαδηλωτές την Κυριακή. Η διαδήλωση ξεκίνησε ειρηνικά, αλλά προς το τέλος σημειώθηκαν κάποια επεισόδια με προπηλακισμούς και ρίψεις δακρυγόνων που κατέληξαν στον τραυματισμό τριών αστυνομικών και ενός δημοσιογράφου.
Πέτρα του σκανδάλου, ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο που θα επιτρέψει την έκδοση υπόπτων προς όλες τις δικαστικές αρχές με τις οποίες δεν υπάρχει καμία διμερής συμφωνία, μεταξύ αυτών και στην ηπειρωτική Κίνα.
Αυτό έχει ξεσηκώσει έντονες αντιδράσεις σε πολλούς κατοίκους του Χονγκ Κονγκ που φοβούνται ότι πολιτικοί και οικολογικοί ακτιβιστές, αντιφρονούντες και γενικά μη αρεστοί στην κινεζική κυβέρνηση θα καταλήγουν σε κινεζικά δικαστήρια όπου θα καταδικάζονται με αδιαφανείς και αντιδημοκρατικές διαδικασίες.
Διαβρώνοντας την αυτονομία
Η κυβερνήτης Κάρι Λαμ, η οποία θεωρείται το μακρύ χέρι του Πεκίνου στο Χονγκ Κονγκ, διασκεδάζει αυτούς τους φόβους. Επιμένει ότι το νομοσχέδιο είναι συμβατό με τις διεθνείς επιταγές για προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εναρμονίζει τη νομοθεσία του Χονγκ Κονγκ με το διεθνές δίκαιο, καθώς λόγω της απουσίας διμερών συμφωνιών έκδοσης το μέρος εξελισσόταν σε παράδεισο για πάσης φύσεως παραβάτες.
Οι επικριτές της ωστόσο επιμένουν ότι θα διαβρωθεί η αυτονομία που απολαμβάνει η πρώην αποικία σε θέματα νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας μετά το 1997, όταν το Χονγκ Κονγκ ενώθηκε με την Κίνα υπό το σύνθημα «μία χώρα, δύο συστήματα».
Σε αντίθεση με την ηπειρωτική Κίνα, στο Χονγκ Κονγκ είναι μεγαλύτερη η ελευθερία της έκφρασης και η ελευθερία του συνέρχεσθαι. Επίσης, οι κάτοικοι, αν και δεν έχουν το δικαίωμα της απευθείας εκλογής των πολιτικών εκπροσώπων τους, μπορούν να διαδηλώνουν, έστω και αν η νομοθεσία δεν είναι ιδιαίτερα σαφής ως προς το τι επιτρέπεται και τι όχι.
Οι πολυπληθείς διαδηλώσεις αποτελούν σχετικά συνηθισμένο φαινόμενο. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα είχαν αίσιο τέλος για τα αιτήματα των διαδηλωτών. Ετσι συνέβη το 2003, όταν μισό εκατομμύριο άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια σε ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο για την εθνική ασφάλεια το οποίο τελικά αποσύρθηκε. Δεν έγινε όμως το ίδιο με τις μαζικές διαδηλώσεις του 2014 όταν οι κάτοικοι ζητούσαν τη διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών.
Οι ειδικοί εκτιμούν ότι όπως και τότε έτσι και τώρα είναι απίθανο να υποχωρήσει το Πεκίνο, αφήνοντας να επαναληφθεί το «θαύμα» του 2003.
«Ενα από τα πράγματα που έχουν αλλάξει πολύ είναι ότι ο πρόεδρος της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, τηρεί πολύ σκληρότερη στάση από τον προκάτοχό του. Μια άλλη σημαντική αλλαγή αφορά την οικονομία της Κίνας, η οποία είναι πολύ πιο ισχυρή σε σχέση με το 2003», σχολιάζει στο BBC ο Ντίξον Σινγκ, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Χονγκ Κονγκ.
Περίπου την ίδια άποψη έχει και ο συνάδελφός του, Στιβ Τσανγκ, από τη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (SOAS). «Τα προγνωστικά δεν είναι καθόλου ευνοϊκά για τους διαδηλωτές», λέει στο βρετανικό δίκτυο. «Η Κίνα του Σι δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν θα ανεχτεί δραστηριότητες που ενδεχομένως να αποσταθεροποιήσουν την ηγεμονία του Κομμουνιστικού Κόμματος».
