Δεν ξέρω αν και κατά πόσο γνωρίζει, τι περί αιχμαλώτων πολέμου διαλαμβάνει η Σύμβαση της Γενεύης, ο στωμύλος (κοινώς, παρλαπίπας) υποψήφιος βουλευτής της Ν.Δ. που… επιδαψίλευσε στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ «ανθρωπιστική μεταχείριση αιχμαλώτων πολέμων, είτε πραγματικών πολέμων είτε πολιτικών…», όπως «προβλέπει η Σύμβαση της Γενεύης».
Ομως, μιας και το ’φερε ο λόγος, τα φρεσκάραμε στη μνήμη μέσω Διαδικτύου και είδαμε πως αυτό που επικράτησε να ονομάζεται Σύμβαση της Γενεύης και αφορά αιχμαλώτους και γενικά θύματα πολέμων και των επιδράσεών τους στη ζωή των ανθρώπων, είναι πολλές συμβάσεις και πρωτόκολλα εφαρμογών, χρονικής έκτασης ενός και πλέον αιώνα (χονδρικά, από το 1864, η πρώτη σύμβαση, από 12 κράτη, έως το 1949, η κυρίως σύμβαση, από 194 κράτη και το 2005, τελευταίο πρωτόκολλο εφαρμογής).
Παρά ταύτα η Σύμβαση, εκ των πραγμάτων, με θλιβερά επίκαιρο δείγμα τον εμφύλιο στη Συρία, φαίνεται πως δεν επαρκεί. Αλλά οι «χειριστές» του ζητήματος, που συμβαίνει να χειρίζονται και τις τύχες της ανθρωπότητας, μάλλον διέπονται από… πνεύμα και… χιούμορ ανάλογο του υποψηφίου της Ν.Δ.!
Ιστορική αφετηρία για τη Σύμβαση της Γενεύης είναι η πολύνεκρη μάχη του Σολφερίνο, που έγινε, στο πλαίσιο του Δεύτερου Πολέμου της Ιταλικής Ανεξαρτησίας, Ιούνιο 1859, κοντά στην κωμόπολη Σολφερίνο της Λομβαρδίας (πατρίδα του άλλου… φιλάνθρωπου, του Σαλβίνι της Λίγκας, καλή μας ώρα!). Αντιπαρατάχθηκαν δυο στρατοί, 120.000 εν συνόλω: αυστριακός και γαλλοϊταλικός. Πολέμησαν όλη μέρα. Αθροιστικά οι νεκροί πλησίασαν τους 40.000.
Αργά το βράδυ αναγκάστηκαν σε ανακωχή λόγω εξάντλησης. Η καλή πλευρά: Αυτόπτης μάρτυρας ένας Ελβετός έμπορος ονόματι Ερρίκος Ντυνάν που την κατέγραψε («Αναμνήσεις από το Σολφερίνο», 1862), με επακόλουθα την ίδρυση του Ερυθρού Σταυρού και την (πρώτη) Σύμβαση της Γενεύης, κύριε υποψήφιε…
