«Εν σώματι», φωτίζει τα καλλιτεχνικά της γράμματα η επιγραφή που κρέμεται από την οροφή του κτιρίου, σε νεότευκτο συνοικιακό γυμναστήριο της πόλης. Και κάτω από τη δοτική πτώση, υπότιτλος: «personal training & pool therapy».
Θα άρεσε, καταπώς φαίνεται, η αρχαΐζουσα έκφραση στους ιδιοκτήτες του συνοικιακού γυμναστηρίου. Συνηθίζουμε, άλλωστε, να δανειζόμαστε τίτλους και επιγραφές από τα αρχαία Ελληνικά ή τα Λατινικά στις ονοματοδοσίες μας· θαρρούμε ότι θα προσδώσουν στην επιχείρηση ή στο προϊόν μας μεγαλύτερο κύρος, ότι θα πάρουμε κι εμείς λίγη από την αίγλη τους. Δεν έχει σημασία αν εμείς οι ίδιοι αγνοούμε παντελώς τη δομή και τους κανόνες της συγκεκριμένης γλώσσας ή την ακριβή σημασία των αρχαιοπρεπών εκφράσεων που επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε. Τελικά, όλα είναι θέμα μάρκετινγκ.
Στο μάρκετινγκ, προφανώς, οφείλεται και η υποσημείωση αγγλιστί. Δεν θα ακούστηκε εύηχη στους εμπνευστές της επιγραφής η νεοελληνική εκδοχή: «προσωπική προπόνηση και πισινοθεραπεία». Πόσο, μάλλον, η μετάφραση της ίδιας πρότασης, «personal training & pool therapy», στην αρχαία ελληνική· πιθανότατα κανένας από τους υποψήφιους πελάτες δεν θα έδινε σημασία σε μια εντελώς ακατάληπτη επιγραφή με αρχαιοελληνικούρες. Αντίθετα, το κοινό είναι εξοικειωμένο και με το «personal training» και με το «pool therapy», όσο φτωχές γνώσεις κι αν έχει στα Αγγλικά.
Το ρημάδι το μάρκετινγκ, εντέλει, έπλασε αυτό το γλωσσικό τερατάκι. Μια συρραφή εκφράσεων που, ουδέποτε στην ιστορία, κανείς φυσικός ομιλητής –είτε των αρχαίων Ελληνικών είτε των Αγγλικών– δεν διανοήθηκε να εκστομίσει. Αλλωστε οι φυσικοί ομιλητές των αρχαίων Ελληνικών δεν μπορούσαν ούτε να φανταστούν τη μελλοντική ύπαρξη της αγγλικής γλώσσας, ενώ και οι γνώστες των Αγγλικών δεν φημίζονται για τη χρήση της δοτικής πτώσης στις καθημερινές τους συζητήσεις.
Και όμως, το σύγχρονο ελληνικό αστικό ακροατήριο μάλλον αισθάνεται μεγάλη εξοικείωση με τη συγκεκριμένη επιγραφή. Η πλειοψηφία, μάλιστα, δεν θα εντοπίσει τίποτε το προβληματικό σε αυτήν· απλώς θα την προσπεράσει με φυσικότητα. Κι ας μην εμπεριέχει ούτε μισή λέξη της κοινής νεοελληνικής, κι ας αποτελεί μια παρά φύση σύζευξη εντελώς ξένων μεταξύ τους γλωσσικών ιδιωμάτων, σε μια συρραφή φρανκενσταϊνικού τύπου. Αλλωστε, κάτι η παγκοσμοιοποίηση, κάτι η διογκωμένη αρχαιολατρία μας και η αχαλίνωτη ξενομανία μας, έχουμε πάθει ανοσία σε τέτοιου είδους τερατουργήματα.
