Στιγμές πασχαλινές στον Κορινθιακό

Φαίνεται αστεία η πρόταση να μπορούσαμε να απενεργοποιήσουμε την τηλεοπτική οθόνη για κάμποσες μέρες, αλλά μάλλον δεν είναι. Βοηθάει το κορινθιακό φως σε τούτη την πρόταση και οι παραλίες βεβαίως. Οικογένειες, που μπορεί να κρύβουν χίλια μύρια, αλλά στις ακτές αφήνονται να παίξουν και να χορέψουν χωρίς να φαίνονται έγνοιες, παράπονα, μιζέριες, μνησικακίες.

Ησυχία και φως, θάλασσα και φυσικοί ήχοι· τι πιο πραϋντικό για τις ημέρες μακριά από την πρωτεύουσα; Ούτε ήθη ούτε έθιμα -ησυχία, οι φωνές μόνο των γονιών που «προστάζουν» τα βλαστάρια τους να μην καθίσουν πολλή ώρα στο νερό, γιατί είναι κρύο ακόμη.

Ακούνε, όμως, αυτοί οι μικροί δαίμονες; Και τότε αρχίζει το πανηγύρι της εξουσίας, εννοείται της γονεϊκής -γίνεται κοινωνία χωρίς εξουσία; Εμ, δεν γίνεται και ας λένε ό,τι θηριώδες νομίζουν ότι στοχάζονται οι αντιεξουσιαστές και οι επαναστάτες του γλυκού νερού. Ο,τι κακό έχει κάνει η τηλεόραση, δεν φτιάχνεται πλέον· μένει μόνο η αυθάδεια των παιδιών και το παιγνίδι τους να αμφισβητεί αυτό το λάθος -και της τηλεόρασης και των γονιών.

Μόνο που αυτή η αμφισβήτηση δεν είναι «κίνημα», τι να κάνουμε, τα παιδιά δεν γνωρίζουν· όταν αρχίσουν να γνωρίζουν, έχουν ξεμάθει τι σημαίνει αμφισβήτηση. Είναι εντυπωσιακό να γεμίζουν αίφνης οι παραλίες που ήσαν ήρεμες τις πρωινές ώρες κατά τις ημέρες που άπαντες υποκύπτουν στην «ιερότητα» των πασχαλινών εορτών.

Χάνουν βέβαια οι μοναχικοί τη θαλπωρή της ησυχίας τους, χάνονται και οι μακρινοί ή εσωτερικοί, όπως το βλέπει ο καθείς, ορίζοντες, γεμίζουν όμως τα κενά της κοινότητας και ενισχύονται τα ηλιοβασιλέματα, άσε που τα παιδικά παιγνίδια με τις φωνές τους σε γυρίζουν πίσω αρκετά χρόνια [και ας ήσαν στα βουνά αυτά τα χρόνια].

Εξω από φτηνές πολιτικολογίες οι φράσεις των ενηλίκων· θέμα των περισσοτέρων ο οβελίας και τα συμπαρομαρτούντα. Μια άτεχνη, είναι αλήθεια, μουσική στην ατμόσφαιρα -αυτή ήταν και η μόνη παραφωνία στη συμπαντική μουσική των κυμάτων [και της σιωπής]. Αυτά όλα έχουν ενδιαφέρον στο ξεμύτισμα της μέρας· όταν η μέρα προχωράει, αρχίζει ο συνωστισμός και τότε, ως γνωστόν, αρχίζουν τα βάσανα των καπιταλισμών. Εχει και η κοινότητα τις ελλαμπτικές της στιγμές, ευτυχώς να λέμε [όσοι έτσι το βλέπουμε].

Μερικοί τολμηροί βούτηξαν, άλλοι το έριξαν στην ηλιοθεραπεία -δεν συγκρατείται ο οίστρος… Κάποια στιγμή νιώθεις «ξένος» βλέποντας τέτοια εξοικείωση των σωμάτων με τα θαλάσσια ύδατα. Δειλά δειλά -και διακριτικά- απομακρύνεσαι· προτιμητέα τα αποστάγματα οίνου και το αγνάντεμα από τη βεράντα του σπιτιού τα ημιάγρια κύματα. Πού να μπλέκεις με κρύο και αλμύρα· πρέπει να φτηνύνει η τιμή στα καρπούζια -και μετά το εξετάζουμε, εμείς των ορέων.