Δεκαετία του ’80, ώρα 10 το πρωί, στα γραφεία του αριστερού μηνιαίου περιοδικού «Σχολιαστής» στην οδό Ισαύρων, ο Γιάννης Ιωάννου ανάμεσα στον καφέ και στις πολλές εφημερίδες που διάβαζε ανελλιπώς κάθε μέρα, ξεκινούσε να σκιτσάρει τις πολιτικές γελοιογραφίες του.
Οσο κι αν κάθε σκίτσο του προκαλούσε χαμόγελα και συχνότατα ξεκαρδιστικά γέλια, ο ίδιος διατηρούσε σχεδόν πάντα ένα πολύ σοβαρό ύφος. Σπάνια καταλάβαινε κανείς αν ο ολιγόλογος σκιτσογράφος έκανε χιούμορ ή στα σοβαρά εννοούσε αυτό που έλεγε.
Ο Γιάννης ήθελε σε όλες τις εφημερίδες ή τα περιοδικά όπου εργάστηκε να έχει τη δυνατότητα ενός ήσυχου γραφείου φορτωμένου με τον ημερήσιο Τύπο, ενώ η προτίμησή του στα γραφεία του περιοδικού δημιούργησε τις τέλειες συνθήκες για μια φιλική και πολύτιμη σχέση.
Η επιθυμία του αυτή ευοδώθηκε για μικρό διάστημα στα τριάμισι χρόνια που δούλεψε στην «Εφ.Συν.». Ηδη ο Γιάννης ήταν καταβεβλημένος από τον πρόωρο χαμό της γυναίκας του, ενώ λίγο αργότερα άρχισε και ο ίδιος να παλεύει για την υγεία του.
Εκείνο όμως που δεν τον εγκατέλειψε ποτέ ήταν η εκπληκτική δυνατότητά του να αποτυπώνει με τέλειο σκίτσο την πιο χαρακτηριστική «φωτογραφία» της τρέχουσας συγκυρίας.
Θα γραφτούν και θα ειπωθούν πολλά για τον σπουδαίο πολιτικό σκιτσογράφο της Μεταπολίτευσης. Για όλους εμάς, όπως και για όσους τον γνώρισαν και είχαν την τιμή να τον έχουν φίλο, η απώλεια είναι οδυνηρή. Το σαββατιάτικο φύλλο της «Εφ.Συν.» είναι πια φτωχότερο.
Τον αποχαιρετούμε σήμερα το πρωί στις 11.30, στην πολιτική κηδεία του, στο Κοιμητήριο της Καισαριανής.
