Εχοντας ως δεδομένο πως στην Ευρώπη λαμβάνονται αποφάσεις που αφορούν άμεσα όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε., οι ευρωεκλογές έχουν πάντοτε πολιτική βαρύτητα. Δυστυχώς, δεν γίνεται αντιληπτό και παραδοσιακά στις ευρωεκλογές η ψήφος θεωρείται «χαλαρή» και υπάρχει μεγάλο ποσοστό αποχής σχεδόν σε όλα τα κράτη-μέλη. Πολλές φορές, μάλιστα, ακριβώς επειδή η ψήφος θεωρείται «χαλαρή», οι πολίτες ψηφίζουν διαφορετικά στις ευρωεκλογές απ’ ό,τι στις εθνικές (ψήφος διαμαρτυρίας και απαξίωσης της εκάστοτε κυβέρνησης).
Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο για την Ευρώπη και τους λαούς της. Μια Ευρώπη που βγαίνει λαβωμένη από την κρίση, την υπερχρέωση των κρατών που πλήττει μεγάλα κοινωνικά στρώματα, με ανεργία που σε ορισμένες χώρες, όπως και στην Ελλάδα, έφτασε πάνω από το 20% (ποσοστό που έχει ανατραπεί σήμερα μετά από σκληρή προσπάθεια της κυβέρνησης).
Η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια έχει να αντιμετωπίσει πολύ βασικά για τη συνέχειά της προβλήματα: 1) κοινωνική συνοχή, 2) ασφάλεια, 3) μεταναστευτικό (εκτός από το υπάρχον, στο άμεσο μέλλον περιμένουμε μεγάλες περιβαλλοντικές προσφυγικές ροές), 4) μείωση των διαφορών μεταξύ Βορρά/Νότου και πλουσίων/φτωχών χωρών, 5) κλιματική αλλαγή (μόνον 10-15 χρόνια απομένουν κι εφόσον η Ευρώπη το αποφασίσει, μπορούν να υλοποιηθούν οι στόχοι που έχει θέσει ο ΟΗΕ για να ελπίζουμε στην περιβαλλοντική διάσωση της Ευρώπης και μόνον), και 6) άνοδος της Ακροδεξιάς που ήδη συντελείται σε πολλές χώρες, ως απόρροια κυρίως της οικονομικής κρίσης. Μια άνοδος των πολιτικών δυνάμεων εκείνων που αμφισβητούν άμεσα τις βάσεις του ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού, δηλαδή τις βάσεις του Διαφωτισμού, που αποτελούν το «πολιτικό απόθεμα» αυτού που ονομάζουμε «ευρωπαϊκό πολιτισμό».
Οι λαοί της Ευρώπης δεν αντέχουν πια. Το διακύβευμα επομένως είναι μεγάλο: η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει το μείγμα της πολιτικής της. Αυτό θα συμβεί μόνον εάν στο επόμενο Ευρωκοινοβούλιο αποκτήσουν σοβαρή φωνή οι αριστερές, σοσιαλιστικές και οικολογικές δυνάμεις.
Αυτό φαίνεται να το έχουν συνειδητοποιήσει οι περισσότερες ευρωπαϊκές σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, με ατυχή εξαίρεση την ελληνική σοσιαλδημοκρατία. Αυτές, λοιπόν, οι δυνάμεις επιθυμούν την αλλαγή της Ευρώπης, ενώ οι δεξιές και ακροδεξιές επιθυμούν ακόμη συντηρητικότερο μείγμα πολιτικής, που φυσικά θα επιτείνει το χάσμα των ανισοτήτων και την ανελευθερία. Η Ευρώπη του Διαφωτισμού -σε κρίση σήμερα- θα καταρρεύσει. Ναι, λοιπόν, «η Ευρώπη ή θα αλλάξει ή δεν θα υπάρξει».
*Υποψήφια ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ
