Οι ευρωεκλογές αυτές αποτελούν σημαντικό πολιτικό ραντεβού και για την Ιταλία. Εναν χρόνο ακριβώς μετά τη δημιουργία της κυβέρνησης Πέντε Αστέρων και Λέγκας, οι Ιταλοί καλούνται να εκφράσουν την επιδοκιμασία ή τη δυσαρέσκειά τους.
Σύμφωνα με τα γκάλοπ (η δημοσίευση των οποίων όμως απαγορεύεται τις δυο τελευταίες εβδομάδες πριν από τις εκλογές), η Λέγκα εξασφαλίζει το 31% της πρόθεσης ψήφου, τα Πέντε Αστέρια το 22% και η Κεντροαριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος το 21%. Ακολουθούν η άλλοτε πανίσχυρη Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι με 9% και τα ακροδεξιά Αδέλφια της Ιταλίας με 4%.
Κατά κανόνα οι ιταλικές σφυγμομετρήσεις είναι πιο ακριβείς απ’ ό,τι συμβαίνει στη χώρα μας. Αλλά αυτή τη φορά έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα το οποίο μπορεί και να αλλάξει σημαντικά το τελικό μήνυμα της κάλπης. Το ότι ο Ματέο Σαλβίνι κατάφερε να αυξήσει εντυπωσιακά τα ποσοστά της Λέγκας είναι αδιαμφισβήτητο. Η συνταγή του είναι η γνωστή και επαναλαμβανόμενη: «όχι» στους παράτυπους μετανάστες, στην οικονομική, αγροτική και εμπορική πολιτική της Ενωσης και έμφαση στη δημόσια τάξη. Με επιμονή επίσης στην ανάγκη να υιοθετηθεί στην Ιταλία μία και μόνη φορολογική κλίμακα της τάξης του 15%.
Ο Σαλβίνι εμφανίστηκε σε δεκάδες ιταλικές πλατείες, θέατρα, συνέδρια και τηλεοπτικές εκπομπές. Πέρα όμως από το «ρεύμα» που διαθέτει, άρχισαν να προκύπτουν και αρκετά προβλήματα.
Οι Ιταλοί που απορρίπτουν κάθετα τις ιδέες και την καθημερινή συμπεριφορά του γραμματέα της Λέγκας άρχισαν να υψώνουν τη φωνή τους. Να του ζητούν δήθεν μια «σέλφι» μαζί του και λίγο πριν βγει η ψηφιακή φωτογραφία να τον χλευάζουν. Να κρεμάνε σεντόνια στα παράθυρά τους με συνθήματα όπως «Σαλβίνι, δώσε μας πίσω τα 49 εκατομμύρια ευρώ που υπεξαίρεσε η Λέγκα». Και να οργανώνουν αντιδιαδηλώσεις στις πλατείες των προεκλογικών συγκεντρώσεων του Ιταλού υπουργού Εσωτερικών. Μένει να διαπιστωθεί αν αυτό το κύμα έντονης αποδοκιμασίας θα επηρεάσει τελικά και την ευρύτερη στάση των ψηφοφόρων.
Σκηνοθετημένη (;) σύγκρουση
Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι τις τελευταίες δύο εβδομάδες οι σχέσεις της Λέγκας με τα Πέντε Αστέρια οξύνθηκαν σημαντικά. Οι πεντάστεροι απαίτησαν να παραιτηθεί ο υφυπουργός Μεταφορών του κόμματος του Σαλβίνι, ο οποίος είχε λάβει κλήση σε απολογία για διαφθορά.
Το κίνημα του Μπέπε Γκρίλο, δηλαδή, προβάλλει και πάλι με έμφαση το αρχικό του αίτημα για «διαφάνεια και εντιμότητα», με την ελπίδα να περιορίσει τη μείωση των ποσοστών του. Παράλληλα ο αρχηγός του κινήματος και υπουργός Εργασίας, Λουίτζι ντι Μάιο, αποστασιοποιήθηκε τόσο από τις τελευταίες φραστικές επιθέσεις του Ματέο Σαλβίνι κατά των μεταναστών, όσο κι από εκείνες κατά του Πάπα Φραγκίσκου, ο οποίος συνεχίζει να υπερασπίζεται τους ασθενέστερους.
Το κύριο ερώτημα είναι: πρόκειται για μια σκηνοθετημένη σύγκρουση (με στόχο τον εντυπωσιασμό των ψηφοφόρων) ή μήπως η κυβέρνηση του Τζουζέπε Κόντε μπορεί και να πέσει; Η οριστική απάντηση θα δοθεί τις ερχόμενες εβδομάδες, αλλά είναι μάλλον δύσκολο η Ιταλία να αντιμετωπίσει κυβερνητική κρίση.
Οσο για την Κεντροαριστερά, ο νέος γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος, Νικόλα Τζινγκαρέτι, προσπαθεί να αφήσει πίσω του την «εποχή Ρέντσι», να τονώσει το προοδευτικό προφίλ της πολιτικής αυτής δύναμης και θέτει ως στόχο την υπέρβαση του 20%.
Είναι σαφές όμως ότι στο εσωτερικό των Δημοκρατικών συνεχίζουν να υπάρχουν διχασμοί και σημαντικές διαφορές, ενώ κανείς δεν έχει ξεκαθαρίσει με ποιον θα πρέπει να συμμαχήσει το κόμμα για να προσπαθήσει να ξανακερδίσει την εξουσία. Αν θα επιλέξει, δηλαδή, τη μοναχική όσο και εξαιρετικά δύσκολη πορεία ή αν θα επιχειρήσει να ξεκινήσει διάλογο με τα Πέντε Αστέρια.
Η ιταλική Αριστερά, από την άλλη, συνεχίζει να περνά βαθιά κρίση (λόγω των αμέτρητων διασπάσεων) και είναι πολύ πιθανό να μην πιάσει ούτε το 3%.
Υπάρχει, τέλος, και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Στα 82 του χρόνια συνεχίζει να ηγείται της Φόρτσα Ιτάλια και ονειρεύεται πολιτική ανατροπή με νέες εκλογές τον Σεπτέμβριο και κυβερνητική συμμαχία με τη Λέγκα. Μόνο που αν τελικά συμβεί, είναι σαφές ότι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο θα τον έχει πάντα ο Σαλβίνι. Ο οποίος βέβαια, αν η κυβερνητική συμπόρευση με τα Πέντε Αστέρια ναυαγήσει, δεν αποκλείεται να ποντάρει τελικά σε μια πιο ομοιογενή και σταθερή συμμαχία με τα ακροδεξιά Αδέλφια της Ιταλίας.
