Παγκόσμια κατακραυγή έχει προκαλέσει η απόφαση του σουλτάνου του Μπρουνέι, Χασανάλ Μπολκιάχ, να επαναφέρει από χτες και επίσημα μια παραλλαγή του μεσαιωνικής εμπνεύσεως ισλαμικού δικαίου, της γνωστής μας σαρία.
Ο νέος ποινικός κώδικας προβλέπει, μεταξύ άλλων, τη θανάτωση διά λιθοβολισμού για «ομοφυλοφιλικες πράξεις», ενώ με τη θανατική ποινή θα τιμωρούνται δυνάμει ακόμη ο βιασμός, η μοιχεία –για τους μουσουλμάνους–, και η προσβολή του προφήτη Μωάμεθ.
Η νομοθεσία εισάγει επίσης τη δημόσια μαστίγωση ως τιμωρία για τις αμβλώσεις, και τον ακρωτηριασμό για την κλοπή, ενώ ποινικοποιεί και την έκθεση των παιδιών σε όλες τις «θρησκευτικές πεποιθήσεις και πρακτικές» πλην του Ισλάμ.
Δυστυχώς, η (επι-)στροφή στο σκοταδισμό δεν είναι καινούργια. Ηδη από το 2013 ο σουλτάνος είχε ανακοινώσει την «προοδευτική εφαρμογή» της σαρία, ενώ το 2014 υιοθετήθηκαν νόμοι που προέβλεπαν πρόστιμα ή ποινές φυλάκισης για τους επιδειξίες ή για όσους δεν προσεύχονται την Παρασκευή.
Ο Μπολκιάχ κυβερνά απολυταρχικά το Μπρουνέι από το 1967, χάρη στις «πλάτες» των βρετανικών και άλλων ξένων ενεργειακών κολοσσών και κυβερνήσεων που αγοράζουν το πετρέλαιο και το γκάζι που βγαίνει στο συγκεκριμένο κομμάτι της ινδονησιακής νήσου Βόρνεο, και φυσικά παραμένει ένας ένας από τους πλουσιότερους άνδρες παγκοσμίως.
Για την ακρίβεια, το μικροσκοπικό βασίλειο –όπου ζουν περίπου 420.000 άνθρωποι, το 70% των οποίων είναι Μαλαίοι μουσουλμάνοι– υπήρξε βρετανικό προτεκτοράτο από το 1888, που αρνήθηκε να ενωθεί με την υπόλοιπη Μαλαισία το 1964, και απέκτησε την «ανεξαρτησία» του μόλις το 1984.
Ο νέος… μεσαιωνικός ποινικός κώδικας έχει προκαλέσει κύμα αντιδράσεων από μη κυβερνητικές οργανώσεις, κράτη και προσωπικότητες που ανησυχούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σαν τον Τζορτζ Κλούνεϊ, αλλά και κύμα μαζικής φυγής προς άλλες χώρες από τα λιγοστά μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας που παρέμεναν εκεί και που έτσι κι αλλιώς αντιμετώπιζαν βαρύτατες διώξεις: μέχρι πρότινος η ανώτατη ποινή για ομοφυλοφιλικές πράξεις ήταν «μόλις» δέκα χρόνια κάθειρξη…
Η υποκρισία φυσικά ξεχειλίζει. Οπως ο καθένας καταλαβαίνει, ακόμη και ένα προειδοποιητικό, ολιγοήμερο πετρελαϊκό εμπάργκο από τους Βρετανούς και άλλους πελάτες θα ήταν πιθανότατα αρκετό για να μεταπείσει τον σουλτάνο για την ανάγκη της σκοταδιστικής «μεταρρύθμισης»: αλλά όπως όλοι ξέρουμε, η «ευαισθησία» των Δυτικών για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ιδιαίτερα ελαστική και ξεθωριάζει γρήγορα, ιδίως όταν οι παραβιάσεις γίνονται σε τόπους πλούσιους σε αρωματικούς υδρογονάνθρακες…
