Επετειακό τεύχος το σημερινό. Για τα πέντε χρόνια του Καρέ Καρέ. Το πρώτο που φέρνει στον νου το νούμερο «5» από τον κόσμο των κόμικς είναι το συναρπαστικό βιβλίο του Ιταλού δημιουργού κόμικς, Igort, με τίτλο «5 Είναι το ιδανικό νούμερο» (εκδόσεις Βαβέλ, μετάφραση Ε. Τσίρου, 2003). Πρόκειται για μια σκοτεινή ιστορία που διαδραματίζεται στη Νάπολη, γεμάτη δολοφονίες, όπλα, πυροβολισμούς, εκδίκηση. Αλλά και μικρές σταγόνες τρυφερότητας. Μαφιόζοι, που δεν είναι τελικά και τόσο σκληροί, αλληλοσκοτώνονται με στιλ αλλά επιλέγουν να είναι πάντα ντυμένοι στην πένα.
Το φαίνεσθαι τους καθοδηγεί, έτσι, για να μη χαλάνε οι παραδόσεις, για να καμαρώνουν οι φαμίλιες. Δεν έχει σημασία αν πριν λίγο φύτεψαν μια σφαίρα στο κεφάλι ενός άγνωστου ανταγωνιστή ή αν στο επόμενο καρέ θα έχει γίνει κομμάτια από μια άλλη σφαίρα η δική τους καρδιά. Αγωνιούν για την εμφάνισή τους, το κοστούμι, τη γραβάτα, τα καλοχτενισμένα μαλλιά, το προσεγμένο μουστάκι, συγκινούνται από ένα καινούργιο περίστροφο για δώρο, κανονίζουν να πάνε για ψάρεμα μόλις τελειώσουν τη «δουλειά». Κι όταν βγουν στη σύνταξη, απολαμβάνουν τον ήλιο και τη θάλασσα σε κοσμοπολίτικα θέρετρα.
Κι αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν να έχουν τόσο κρύο αίμα. Επειτα κάθεσαι και σκέφτεσαι τη δημόσια εικόνα όσων αποφασίζουν για τις οικονομικές τύχες μας σε πολυτελή γραφεία και κλιματιζόμενες οβάλ αίθουσες. Τα ατσαλάκωτα ρούχα τους, τα λαμπερά δόντια τους, τα επιτηδευμένα χαμόγελά τους, τις μελετημένες κινήσεις των σωμάτων τους, τα γυαλιστερά αμάξια τους. Κι αναρωτιέσαι ποιοι είναι τελικά πιο μαφιόζοι.
