Εγραφα χθες, με την υπόσχεση να συνεχίσω και σήμερα, ότι θα ήμουν καλός περιηγητής [και όχι απλώς τουρίστας] της Ανατολικής Ακτής [του East Coast], στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια, όπου βρίσκομαι, αν είχα το κλειδί να επικοινωνήσω με τους ντόπιους όσο και όπως θα ήθελα -αν δηλαδή τα αγγλικά μου δεν ήταν… στοιχειωδώς ανεπαρκή.
Ενας επιπλέον λόγος γι’ αυτό που θα ήθελα αλλά δεν το μπορώ, είναι η αφάνταστη προθυμία των Αμερικανών να σε διευκολύνουν, ώστε να καταλάβουν τι προσπαθείς να τους πεις, για να σου απαντήσουν και να σε εξυπηρετήσουν.
Στους πρωινούς μου περιπάτους, συνήθως παραποτάμιους (σε μικρό ποτάμι για τα αμερικανικά δεδομένα, αλλά για τα ελληνικά… Αξιό και βάλε!), είναι λίγοι οι Αμερικανοί, άντρες και γυναίκες, που δεν με καλημερίζουν πρώτοι, και κανένας, δέκα μέρες τώρα, που να μην απαντήσει στην καλημέρα μου.
Διακινδυνεύω την εξήγηση πως αυτή η προθυμία ίσως οφείλεται σε ανάλογες δυσκολίες γλωσσικής προσαρμογής που αντιμετώπισαν είτε οι ίδιοι είτε, κυρίως, οι πρώτης γενιάς μετανάστες πρόγονοί τους και που κατά παράδοξο έως… ευεξήγητο τρόπο πέρασαν στα «γονίδιά» τους.
Είναι δε ομιλητικότατοι, έως φλύαροι, άμα τους δώσεις ευκαιρία. Ενδεικτικά: Συμπαθέστατος ταξιτζής, μαύρος (στο Ρίτσμοντ μαύροι και λευκοί είναι περίπου μισοί μισοί), όταν του είπα, στα αγγλικά, ότι θα ήθελα να μιλήσουμε (όντως θα ήθελα), αλλά «δεν ξέρω αγγλικά», μου απάντησε, γελώντας καλοσυνάτα: «Μα ήδη μίλησες αγγλικά!», και συνέχισε να μιλάει, ευτυχώς με διερμηνέα ανιψιά μου στο πίσω κάθισμα. Το ωραιότερο: μιλούσε τραγουδιστά (περίπου όπως οι Κερκυραίοι) και, καθότι μαύρος, σιγοτραγουδούσε. «Μουσική φωνή!» θαύμασα. «Ευχαριστώ κύριε! (sir)» απάντησε. Η χαρά να μπορείς να επικοινωνείς. Δώρο!
