Παρασκευάς Κίτσος: Κάθε εποχή δίνει πολύ ξεχωριστά πράγματα στην κάθε μουσική

Ο Παρασκευάς Κίτσος βάζει… ελαφρώς στην άκρη το κοντραμπάσο του, αναλαμβάνει χρέη bandleader και παρουσιάζει τη δεύτερη solo δουλειά του “In Between The Lines”.

Μας εξηγεί για τη μοναδικότητα του Sun Ra ως συνθέτη που τον ενέπνευσε να ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο το “A call for all demons»”, αλλά και τη διαχρονικότητα της jazz ανά τις δεκαετίες.

Και πώς χτίζεται η κληρονομιά ενός μουσικού; «Αυτό που πρέπει να κάνει ο κάθε μουσικός για την σημερινή μουσική γενικότερα , είναι να επενδύσει  στην μουσική του, όποιο και να είναι το κόστος. Μόνο έτσι μπορεί να αφήσει μια υποτυπώδη κληρονομιά για τους επόμενους» μας απαντάει ο Παρασκευάς Κίτσος.

Από την πρώτη ακρόαση του “In Between The Lines” γίνεται προφανές ότι παρόλο που πρόκειται για μια δουλειά που φέρει την υπογραφή σου ως bandleader και συνθέτη, το κοντραμπάσο δεν πρωταγωνιστεί σε βάρος των υπολοίπων, όλα τα όργανα είναι εκεί ώστε να υπηρετούν τη σύνθεση και μόνο. Μπήκες στον πειρασμό να ηχογραφήσεις ένα album προσανατολισμένο σε εσένα ως σολίστ;

Δεν το βλέπω ως πειρασμό αλλά σαν κάποια διαφορετική μορφή έκφρασης της μουσικής μου. O δίσκος αυτός δεν έγινε για να  πρωταγωνιστώ ως μπασίστας, αλλά βάση της ομαδικότητας και της συνεργασίας από μουσικούς που θαυμάζω και συνεργάζομαι ,να βγει εν τέλη το καλύτερο δυνατό μουσικό αποτέλεσμα από την ομάδα. Η συλλογικότητα κρύβει στην μουσική πολλές αρετές.Τον αλληλοσεβασμό, την αλληλοεκτίμηση, την αγάπη ,την αλληλοεπίδραση και άλλες πολλές που δυστυχώς τις χάνεις σε ένα solo project.

Η διάθεση του album εναλλάσσεται από ατμοσφαιρική, σε swing, σε free jazz πολλές φορές κατά τη διάρκεια του. Ταυτόχρονα, τα κομμάτια είναι εμφανώς δομημένα, με θέματα που επανέρχονται και ξεχωριστό χαρακτήρα το ένα από το επόμενο. Στη δική σου οπτική, πρόκειται για μια συλλογή συνθέσεων, ή ένα ενιαίο έργο;

Είναι ξεκάθαρα μία συλλογή συνθέσεων.Το μόνο κοινό που έχουν και τα έξι κομμάτια του δίσκου είναι θα έλεγα η ενορχήστωση ,αφού όλες οι  συνθέσεις είναι ενορχηστρωμένες για πιάνο ,μπάσο,κιθάρα ,σαξόφωνο,τρομπέτα,βιμπράφωνο,κρουστά και drums.Το κάθε κομμάτι έχει γραφτεί σε διαφορετική περίοδο της ζωής μου και σκοπός  του δίσκου ήταν  η παρουσίαση των κομματιών αυτών .  

Είχα πάντα την απορία, πως επιλέγεις τίτλο για ένα instrumental κομμάτι; Πως προέκυψε σαν επιλογή τίτλου το “My Answer To Your Question”, ή το “Barbeque Sauce”;

Μην έχεις την εντύπωση ότι είναι κάποια ιδιαίτερα πολύπλοκη διαδικασία. Θα έλεγα μερικές φορές ότι είναι και τυχαία η επιλογή. Πάντως για την barbeque sauce μπορώ να σου πω ότι είμαι λάτρης της. Εξού και το κομμάτι στο δίσκο.Στο κομμάτι  “My Answer to your question“ ο τίτλος είναι τελείως τυχαίος.

Τι είναι αυτό που σε γοήτευσε στο έργο του Sun Ra και γιατί επέλεξες να διασκευάσεις το “A Call For All Demons”;

Η διαφορετικότητα ως leader και η προσέγγιση των συνθέσεών του είναι συγκλονιστική.Το ¨A Call For All Demons” μου ταίριαζε τέλεια στο line up του δίσκου ,γι΄άυτό και ηχογραφήθηκε.Να σημειώσω ότι η σύνθεση δεν έγινε  διασκευή αλλά επανεκτέλεση.   

Το ευρύ κοινό (ακόμα και το μουσικόφιλο) έχει συνηθίσει να αναφέρεται στη jazz ως ένα μουσικό είδος αξιοσέβαστο μεν, αλλά με τη δημιουργική του ακμή να βρίσκεται στο παρελθόν. Θα μπορούσε ένας σύγχρονος jazzman να συμφωνήσει με κάτι τέτοιο;

Δεν συμφωνώ καθόλου, κάθε εποχή δίνει πολύ ξεχωριστά πράγματα  στην κάθε μουσική, όχι μόνο στην jazz. Με την ίδια λογική μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το rock. Που είναι οι υπερμπάντες των 60’s και των 70’s?Επειδή δεν υπάρχουν δηλαδή οι Beatles δεν είναι δημιουργική η ροκ σκηνή?.Σε καμία περίπτωση .Απλά είναι πολύ διαφορετική. Επίσης νομίζω  ότι το ευρύ κοινό δεν ακούει jazz κατά τη γνώμη μου μιάς και το ανέφερες.

Υπάρχουν πιστεύεις οι συνθήκες υπό τις οποίες θα μπορούσε η σημερινή jazz να αφήσει το δικό της αποτύπωμα και να ξεφύγει από τη βαριά σκιά των 50΄ς και 60’ς; Σε ποια “γλώσσα” θα πρέπει να απευθυνθεί στο κοινό ένας μουσικός του σήμερα, ώστε να χτίσει μια κληρονομιά;

Πιστεύω ότι οι τέλειες συνθήκες δεν υπάρχουν ούτε θα υπάρξουν ποτέ. Αυτό που πρέπει να κάνει ο κάθε μουσικός για την σημερινή μουσική γενικότερα , είναι να επενδύσει  στην μουσική του, όποιο και να είναι το κόστος. Μόνο έτσι μπορεί να αφήσει μια υποτυπώδη κληρονομιά για τους επόμενους.

Τα τελευταία χρόνια, οι βορειοευρωπαίοι συνεχίζουν να πατούν στα χνάρια της ECM και να δημιουργούν ένα ύφος, οι Αμερικανοί έχουν μια νέα σχολή jazz μουσικών (Washington, Glasper, Spalding, Mosley, Thundercat) που αναδεικνύουν έναν urban χαρακτήρα και αναρωτιέμαι, οι μεσογειακοί ακολουθούν αυτή την κούρσα; Θα έλεγες ότι υπάρχει και στη δική μας “γειτονιά” κάτι ανταγωνιστικό;

Δεν θα μπορούσε να συγκριθεί σε καμία περίπτωση η ελληνική αγορά με την αμερικάνικη ,αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν συμβαίνουν σημαντικά πράγματα στην χώρα .Η νέα γενιά των  μουσικών προσπαθεί ιδιαίτερα για κάτι φρέσκο και διαφορετικό ,όχι απαραίτητα jazz αλλά δεν έχει καμία σημασία. Εξάλλου ο όρος είναι πια είναι πολύ πιο γενικός από αυτόν της δεκαετίας του 50΄και του 60΄.

Αφήνοντας όλη τη σεμνότητα σου στην άκρη, υπάρχει κάποια μπάντα του παρελθόντος, από οποιαδήποτε εποχή, χωρίς περιορισμούς, που μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου ως μέλος; 

Αν κρίνω από τις μουσικές μου καταβολές όλων αυτών των χρόνων και μιας και με ρωτάς  για μπάντα και όχι ως sideman ,θα σου έλεγα την    καλύτερη μπάντα που πέρασε ποτέ από την Γή…Τους Beatles!

Επιλέγεις την κυκλοφορία των albums σου σε format βινυλίου και digital. Είναι προφανές (τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω) ότι το LP είναι ελκυστικό στο κοινό σου, όμως τι γίνεται όσον αφορά το streaming; Είσαι ευχαριστημένος από την αποδοχή του ψηφιακού προϊόντος από τον κύκλο των ανθρώπων που εκτιμούν τη μουσική σου;

Την ψηφιακή αγορά της μουσικής βιομηχανίας είναι η αλήθεια ότι δεν την έχω καταλάβει πολύ καλά,για αυτό τον λόγο δεν πολυασχολούμαι. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος ,ίσως στο μέλλον αναγκαστώ να δώσω πιο πολύ βάση στο streaming παρά στην “χειροπιαστή”πλευρά της μουσικής.

Υπάρχει κάποιο είδος μουσικής που έχεις ιδιαίτερη αδυναμία και που ίσως βλέπεις τον εαυτό σου κάποτε να δοκιμάζει να πειραματίζεται στο πεδίο του;

Είμαι ανοικτός σε όλα τα είδη της μουσικής και το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον να μπορείς να κάνεις τέτοιου είδους πειραματισμούς. Κάποια ιδιαίτερη αδυναμία δεν μπορώ να πω ότι έχω. Όσο συχνά ακούω  Brad Mehldau, το ίδιο συχνά ακούω και Jack White. Εξάλλου από τον καθένα παίρνω διαφορετικά ερεθίσματα.

Πόσο εύκολα ή δύσκολα κύλησε η συνεργασία σου με τους μουσικούς που συμμετέχουν στο πρόσφατο album σου; Υπάρχει κάποιος που θα ήθελες διακαώς να συνεργαστείτε, αλλά δεν είχες την ευκαιρία ακόμα;

Με τα παιδιά περάσαμε υπέροχα. Η συνεργασία ήταν εξαιρετική .Μες τους περισσότερους μουσικούς είχα συνεργαστεί και στην πρώτη μου  δισκογραφική δουλειά, τον δίσκο “ΠΟΛΕΜΟΣ”  όπου και εκεί το είχαμε ευχαριστηθεί πολύ. Επίσης  έχουμε παίξει κατά καιρούς σε διάφορα  παράλληλα project ,κάτι που βοηθάει  πολύ να καταλάβεις την ιδιοσυγκρασία του κάθε μουσικού.

Πλέον το “In Between The Eyes” έχει πολλούς μήνες που έχει κυκλοφορήσει, έχει διανύσει ένα μέρος αυτού που λέμε “ο κύκλος του” και έχεις μια διαφορετική εικόνα από αυτό, με περισσότερη αντικειμενικότητα ίσως; Είσαι ακόμα ευχαριστημένος από το τελικό αποτέλεσμα; 

 Ναι βέβαια .Και νιώθω  πολύ τυχερός που μπορώ και κάνω την μουσική που έχω μέσα στο κεφάλι μου πραγματικότητα.

Υπάρχουν σχέδια για το μέλλον, είτε δισκογραφικά, είτε από πλευράς ζωντανών εμφανίσεων; Συνήθως δε μεσολαβεί μεγάλο διάστημα ανάμεσα στις κυκλοφορίες σου, οπότε είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι έχεις κάτι ήδη στα σκαριά;

Δισκογραφικά ακόμα είναι νωρίς θα έλεγα .Από μεριάς εμφανίσεων θα παρουσιάσουμε το “In Between the Eyes” με την μορφή Trio στην Afrikana  jazz bar την Πέμπτη στις 30 Μαΐου .Είναι μια διαφορετική προσέγγιση του δίσκου όπου θα παίξει κιθάρα ο εξαιρετικός Γρηγόρης Ντάνης ,drums, ο σταθερός συνεργάτης μου Γιάννης Αγγελόπουλος και εγώ κοντραμπάσο.Θα είναι ωραία!