Αλλος για ευρωβουλευτής… Τα πολιτικά κόμματα έχουν σχεδόν ολοκληρώσει τις λίστες των υποψήφιων ευρωβουλευτών που θα ζητήσουν την ψήφο των πολιτών στις εκλογές του Μαΐου (23-26) για τη σύνθεση του νέου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Και βρίσκει κανείς κάθε καρυδιάς καρύδι… Από καθηγητές πανεπιστημίου και δικηγόρους μέχρι επιχειρηματίες, ηθοποιούς, τηλεοπτικούς παρουσιαστές, δημοσιογράφους, αθλητές, πολιτικούς επιστήμονες και… και…
Αλλοι είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό και άλλοι άγνωστοι. Ολοι, όμως, εμφανίζονται φιλο-ευρωπαίοι και είναι έτοιμοι να συνεισφέρουν για τη βελτίωση της λειτουργίας της σημερινής Ε.Ε. ή την αλλαγή της. Μπορεί να μη γνωρίζουν πολλά πράγματα για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Συμβούλιο Υπουργών, το Ευρωκοινοβούλιο και γενικά την Ε.Ε., αλλά έχουν οράματα. Και κυρίως εξυμνούν τον αρχηγό του κόμματος που τους έβαλε στην πολυπόθητη λίστα, υποσχόμενοι ότι θα κάνουν το παν για να τον βγάλουν ασπροπρόσωπο με το έργο τους…
Τα προσόντα και τα πτυχία σπουδών που δηλώνουν ορισμένοι «βγάζουν μάτια», θυμίζοντας τη φράση του Τσαρούχη… Αλλο αξιοσημείωτο, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε πολλά κράτη-μέλη: η στρατολόγηση από τα πολιτικά κόμματα τηλεοπτικών «αστέρων», παρουσιαστών, δημοσιογράφων και γενικά προσώπων αναγνωρίσιμων μέσω της τηλεόρασης στο ευρύ κοινό, ορισμένοι εκ των οποίων δεν έχουν και δεν είναι ικανοί να αποκτήσουν καμία σχέση με τις εξελίξεις στην Ε.Ε.
Είναι φανερό ότι η συμπερίληψή τους στις εκλογικές λίστες αποφασίστηκε για καθαρά ψηφοθηρικούς σκοπούς… Σημεία των καιρών.
Ποιοι είναι οι λόγοι, όμως, που κάποιος θέλει να γίνει ευρωβουλευτής; Η κοσμοπολίτικη τριβή σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο; Η φιλοδοξία για μια πολιτική σταδιοδρομία; Τα πολυάριθμα ταξίδια; Ιδεολογικά κίνητρα; Το ενδιαφέρον για τα ευρωπαϊκά θέματα; Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο βασικός λόγος είναι ότι τα χρήματα που προσφέρονται είναι πολύ καλά, αφορολόγητα μάλιστα, ιδίως σε μια Ελλάδα που ακόμη δεν μπορεί να συνέλθει από την «αλληλεγγύη» των εταίρων της στην Ε.Ε…
Ο βασικός μηνιαίος μισθός του ευρωβουλευτή είναι 6.612 ευρώ καθαρά. Ενα σεβαστό ποσό. Λαμβάνει επιπλέον το ποσό των 4.416 ευρώ τον μήνα για τα μικροέξοδά του, ποσό που δεν χρειάζεται να το δικαιολογήσει και χρησιμεύει για την πληρωμή διαφόρων προσωπικών εξόδων… Επίσης, δικαιούται ένα σεβαστό ποσό για τις αμοιβές των συνεργατών του.
Γι’ αυτούς που βρίσκονται στις Βρυξέλλες πρέπει να χορηγήσει αποδείξεις. Για τους εξωτερικούς βοηθούς που έχει προσλάβει στη χώρα προέλευσής του, ο έλεγχος των πληρωμών γίνεται από ορκωτούς λογιστές…
Πριν, οι αποδοχές των ευρωβουλευτών ήταν πολύ καλύτερες. Τα πράγματα, όμως, έσφιξαν τα τελευταία χρόνια. Τα διάφορα σκάνδαλα και οι κομπίνες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, ιδίως στις προσλήψεις βοηθών και συνεργατών που απλώς δεν υπήρχαν ή ήταν μέλη της οικογένειας (σύζυγος, ξαδέλφια, ανίψια…), ανάγκασαν το Ευρωκοινοβούλιο να πάρει μέτρα και τα κρούσματα έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό.
Η «χρυσή περίοδος» που κάθε ευρωβουλευτής είχε αποδοχές που έπεφταν από δεξιά και αριστερά γύρω στις 20.000 ευρώ τον μήνα αποτελεί παρελθόν.
Από το 1981 που εντάχθηκε η Ελλάδα στην ευρωπαϊκή οικογένεια μέχρι σήμερα, πέρασαν πολλές φουρνιές Ελλήνων ευρωβουλευτών από τα έδρανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το «άραγμα» που χαρακτήριζε τις πρώτες φουρνιές διαδέχθηκε η σταδιακή προσαρμογή στα ευρωπαϊκά δεδομένα, με ανανέωση προσώπων και άνοδο του επιπέδου από ποιοτικής πλευράς, ιδίως από το 1989 και μετά.
Οι πρώτοι, όμως, ευρωβουλευτές της χώρας ήταν ως επί το πλείστον παλαιές καραβάνες της ελληνικής πολιτικής, για τις οποίες η Ευρωβουλή ήταν κατά κάποιον τρόπο η ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που είχαν προσφέρει στο κόμμα. Ευρισκόμενοι οι περισσότεροι σε μια σεβαστή ηλικία, ήρθαν στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο χωρίς φιλοδοξίες, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι παραμένουν πολιτικά ενεργοί.
Φυσικά, αντιμετώπισαν προβλήματα προσαρμογής, τα οποία έγιναν ακόμη πιο έντονα για ορισμένους που δεν μιλούσαν μια ξένη γλώσσα και είχαν χάσει από καιρό τον δρόμο των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Δεν έλειψαν και ορισμένα κωμικοτραγικά γεγονότα.
Οπως του ευρωβουλευτή που αποκοιμήθηκε στο γραφείο του και, επιθυμώντας το βράδυ να εξέλθει από το κτίριο της Ευρωβουλής στο Στρασβούργο, το μόνο που ήξερε να πει στο έκπληκτο προσωπικό της ασφαλείας ήταν «depute», με τον τόνο στην παραλήγουσα, για να τους διευκρινίσει ότι ήταν βουλευτής.
Αυτοί, όμως, το πήραν στραβά νομίζοντας ότι θέλει μια γυναικεία συντροφιά επί πληρωμή (pute). Τελικά, τον έβαλαν, για να τον ξεφορτωθούν, σε ένα τουριστικό πούλμαν, παρά τις διαμαρτυρίες του, κι έτσι είδε χωρίς να το ζητήσει τα βραδινά αξιοθέατα του Στρασβούργου…
Αυτό το περιστατικό, που έγινε ανέκδοτο, θα πέρναγε απαρατήρητο, αν δεν το μυριζόταν βρετανική εφημερίδα που το έκανε πρωτοσέλιδο…
Πάντως, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι Ελληνες ευρωβουλευτές πάντα ήταν και είναι ευπρεπείς. Αυτοί που ανακατεύτηκαν σε κομπίνες και μικροσκάνδαλα ήταν κυρίως Ολλανδοί, Βρετανοί και Γερμανοί. Μετά τις πρώτες φουρνιές, τα κόμματα στην Ελλάδα (ιδίως τα μεγάλα, διότι τα μικρά πρόσεχαν περισσότερο τις επιλογές τους) άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η Ευρωβουλή δεν προσφέρεται -μόνο- για ένα καλοπληρωμένο «άραγμα» για μαθουσάλες πολιτικούς ή την τακτοποίηση κομματικών στελεχών. Το επίπεδο ανέβηκε ποιοτικά και άρχισαν να επιλέγονται νέα πρόσωπα με φιλοδοξίες και διάθεση να παράγουν έργο.
Τα περισσότερα γνώριζαν ξένες γλώσσες και δεν ήταν, τέλος πάντων, άσχετα με τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Η νέα αυτή φουρνιά δεν άργησε να προσαρμοστεί στον κοινοτικό μηχανισμό, απέκτησε την απαιτούμενη εμπειρία και άρχισε να κινείται με σχετική άνεση στο Στρασβούργο και στις Βρυξέλλες, εκμεταλλευόμενη και την αύξηση των αρμοδιοτήτων του Ευρωκοινοβουλίου.
Η εκπροσώπηση της Ελλάδας στην Ευρωβουλή άλλαξε σελίδα, με την παρουσία των Γ. Αναστασόπουλου, Γ. Ρωμαίου, Π. Λαμπρία, Μ. Παπαγιαννάκη, Μαριέττας Γιαννάκου, Αλ. Αλαβάνου, Δ. Ευρυγένη και άλλων…
Η βελτίωση της εικόνας και του ρόλου του Ελληνα ευρωβουλευτή συνεχίστηκε λίγο-πολύ και στις επόμενες φουρνιές. Η εσωστρέφεια, όμως, παραμένει το βασικό πρόβλημα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που αναπτύσσουν δραστηριότητα έχοντας το μυαλό τους στην Αθήνα και το πώς θα πετύχουν μια κομματική προβολή με φτηνό επικοινωνιακό όφελος…
Επίσης, συνεχίστηκε η επιλογή ανθρώπων που η σχέση τους με την Ευρώπη περιορίστηκε σε ταξίδια αναψυχής. Βέβαια, ακόμη και για κάποιον που έχει μια μυρωδιά της κοινοτικής Ευρώπης, η προσαρμογή κάθε άλλο παρά είναι εύκολη.
Αλλά υπάρχει διαφορά από το να μην έχει κάποιος ιδέα για τον ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου, τις αρμοδιότητές του και σε γενικές γραμμές τις σχέσεις του με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο Υπουργών. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις ευρωβουλευτών που επιλέχθηκαν από το κόμμα τους χωρίς να έχουν στοιχειώδεις γνώσεις για το πώς λειτουργεί σήμερα η Ε.Ε.
Αποτέλεσμα: Διερωτώνται συνεχώς «γιατί», αγνοώντας ότι υπάρχει και το «γιατί όχι»…
