Σήμερα, που γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η efsyn city προσκάλεσε έναν ηθοποιό να επιλέξει κάποιο τραγούδι που γράφτηκε για θεατρική παράσταση. Η Λένα Παπαληγούρα αποδέχτηκε ασμένως την πρότασή μας.
Το υπέροχο αυτό κομμάτι γράφτηκε για την παράσταση «Περλιμπλίν και Μπελίσα» του Λόρκα σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν στο Θέατρο Τέχνης το 1959. Η μετάφραση του έργου έγινε από τον Νίκο Γκάτσο. Για κάποιον ιδιαίτερο λόγο όταν καλούμαι να μνημονεύσω ένα τραγούδι που γράφτηκε για το θέατρο πάντα μου έρχεται πρώτο πρώτο αυτό στο μυαλό. Ίσως γιατί αφορά ένα έργο που αγαπώ ιδιαίτερα, ίσως γιατί γράφτηκε για μια παράσταση στο Θέατρο Τέχνης, ίσως γιατί η ποίηση του Νίκου Γκάτσου καταφέρνει να κάνει τα λόγια του Λόρκα να μας χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά, ίσως γιατί η φωνή της Φλέρυς Νταντωνάκη έχει αυτή τη μοναδική χροιά που μας ανατριχιάζει.
Ίσως πάλι γιατί το «Περλιμπλίν και Μπελίσα» ήταν το πρώτο έργο που έπαιξα στο θέατρο. Το 2006 στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου.Ο Θοδωρής Γκόνης τότε ενέταξε το κομμάτι αυτό στο φινάλε της παράστασης. Μια κρυφή συνομιλία των παραστάσεων, ένα ταξίδι στον χρόνο, μια συνενοχή και μια βαθιά υπόκλιση στο μεγαλείο του Κουν, του Χατζιδάκι, της Νταντωνάκη. Κάθε βράδυ άκουγα το κομμάτι και ένιωθα σαν να μου έκανε κάποιος ένα δώρο. Το δώρο του θεάτρου που νικά τον χρόνο. Που υπάρχει ακόμα κι αν χάνεται. Το δώρο ενός κομματιού που κλείνει μέσα του μια ολόκληρη εποχή, την ξεπερνά και φτάνει στις μέρες μας σαν βάλσαμο για τις ψυχές μας. Ενός κομματιού που, όπως μόνο ο Λόρκα θα μπορούσε να πει, αγγίζει τη σκοτεινή ρίζα της κραυγής…
