Διχασμένοι εμφανίζονται οι 28 εταίροι ως προς τη στάση που πρέπει να τηρήσουν απέναντι στους δύο πρωταγωνιστές των εξελίξεων στη Βενεζουέλα, τον επίσημο πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο και τον αυτοανακηρυχθέντα Χουάν Γουαϊδό.
Μία μεγάλη ομάδα 15 κρατών, με επικεφαλής τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ισπανία, τη Μ. Βρετανία και την Ολλανδία, τάσσονται κατά του προέδρου Μαδούρο και υπέρ της αναγνώρισης του Χ. Γουαϊδό.
Μία μικρή ομάδα, όμως, η οποία περιλαμβάνει την Ιταλία, την Ελλάδα και την Ιρλανδία, δεν συμφωνεί με την αναγνώριση του Χ. Γουαϊδό. Ολοι λίγο-πολύ συμφωνούν με τη διεξαγωγή νέων προεδρικών εκλογών στη χώρα και τη σύσταση ομάδας επαφής υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Ενιαία γραμμή, λοιπόν, δεν υπάρχει στην Ε.Ε. Από την άλλη πλευρά σχολιάζεται ιδιαίτερα από αρκετά ΜΜΕ η επιλεκτική αγανάκτηση που επιδεικνύουν τα κράτη που στηρίζουν τον Γουαϊδό, επισημαίνοντας ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, που τον υποστηρίζει, δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία για τους μετανάστες που επιχειρούν να ξεφύγουν από τη δυστυχία και τη βία στην Κεντρική Αμερική, ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες, από την πλευρά τους, εμφανίστηκαν πολύ πιο σιωπηλές μετά από άλλες εκλογικές αναμετρήσεις των οποίων τα αποτελέσματα παραποιήθηκαν, όπως είναι η περίπτωση του Κονγκό και του Καμερούν ή απέναντι σε απολυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό της Σαουδικής Αραβίας.
Επίσης, αναφέρεται ότι ο Μαδούρο δεν είναι ο πρώτος αρχηγός κράτους που αποκλείει τους πολιτικούς του αντιπάλους από τις εκλογές, προκειμένου να εξασφαλίσει την επανεκλογή του – όπως αποδεικνύει το πρόσφατο παράδειγμα του Κονγκό.
Παρατηρείται ακόμη ότι ο Γουαϊδό δεν διαθέτει τη νομιμοποίηση από το Σύνταγμα της χώρας του να αντικαταστήσει τον αρχηγό του κράτους, σε περίπτωση που ο τελευταίος παραβεί τον νόμο, αλλά είναι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αυτός που πρέπει να αναλάβει τη διακυβέρνηση μέχρι τη διεξαγωγή εκλογών.
Πόσο μάλλον που ο Μαδούρο υποστηρίζεται όχι μόνο από τον στρατό, αλλά και από ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού.
