Για το Πεδίον του Αρεως

Θα βρεθεί κάποιος αρμόδιος να πονέσει το πολύπαθο Πεδίον του Αρεως;

Είμαι μια ηλικιωμένη γυναίκα. Γεννήθηκα στα Εξάρχεια, απέναντι από το άγαλμα της Αθηνάς. Εκτοτε πολύ λίγο μετακινήθηκα από την περιοχή, όσο απέχει η Βαλτινών από τη Σπυρίδωνος Τρικούπη. Εζησα χρόνια παιδικά, εφηβικά, φοιτητικά, εργάστηκα, παντρεύτηκα στην εκκλησία των Ταξιαρχών. Το περπάτησα μοναχικά, με παρέες, σε στιγμές χαράς, αλλά και θλίψης. Το αγάπησαν τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου. Το αγάπησα και νομίζω ότι και αυτό με αγάπησε, γιατί μου χάρισε υπέροχες στιγμές, με ηλιοβασιλέματα, με μυρωδιές, με κατανυκτικές βυζαντινές μελωδίες, κυριακάτικα χειμωνιάτικα πρωινά, καλοκαιρινά δροσερά βράδια.

Με την ανάπλαση όλα άλλαξαν. Χάθηκαν πολλά σημεία αναφοράς: καταστράφηκαν σιντριβάνια και αντικαταστάθηκαν από άλλα που ποτέ δεν λειτούργησαν, άλλαξε η είσοδος από το άγαλμα της Αθηνάς, έκλεισαν περίπτερα και αναψυκτήρια, θέατρα δροσερά και ποιοτικά. Ομως ακόμα το αγαπώ και το περπατώ και ομολογώ χωρίς φόβο! Λες και είναι κάτι δικό μου που με προφυλάσσει από το κακό.

Ομως και εγώ αγωνίζομαι γι’ αυτό. Αμοιβαία τα αισθήματα! Το φωτίσαμε με πολλούς αγώνες, διώξαμε την πιάτσα των χρηστών, φροντίσαμε για την καθαριότητά του και το άνοιγμα έστω και μιας από τις τουαλέτες και ζητήσαμε να ανοίξουν και τα αναψυκτήρια. Να μπορούμε να πιούμε έναν καφέ, ένα νερό, ένα αναψυκτικό. Τόσα πολλά ζητάμε; Και αντί γι’ αυτό το τόσο λίγο, βλέπουμε ξαφνικά να δημιουργείται, στο ιστορικό αναψυκτήριο του Αλσους, του Γιώργου Οικονομίδη, ένα νυχτερινό κέντρο, οχυρωμένο από φράχτη 2,5 μ. ύψος, αποκομμένο από το πάρκο και στη συνέχεια να μπαίνουν μπετονιέρες νύχτα, μεσάνυχτα και να γεμίζουν τσιμέντο την αυλή και να ορθώνουν σκηνή ύψους 10 μέτρων και βάση από τσιμέντο 18×13 μέτρα. Αυτό ζητούσαμε οι κάτοικοι για το πάρκο;

Ενα ακόμα νυχτερινό κέντρο μέσα στα δεκάδες που υπάρχουν στην Αθήνα; Ή ένα ήσυχο αναψυκτήριο μέσα στο πράσινο, να παίζουν τα παιδιά μας και εμείς να απολαμβάνουμε ηρεμία και δροσιά, μακριά από τσιμέντα και θορύβους μιας τσιμεντούπολης;

Τι λέει η Δασική Υπηρεσία γι’ αυτό; Πήραν το δασάκι της Σχολής Ευελπίδων από τον δήμο, γιατί είχε δώσει άδεια για τραπεζοκαθίσματα σε μαγαζιά, τα οποία όμως σεβάστηκαν τον χώρο, δεν έβαλαν ίχνος τσιμέντου, είχαν σωστό φωτισμό, χωρίς μουσική, δηλαδή με πλήρη σεβασμό στον χώρο και τους κατοίκους. Και τα έκλεισαν και κατέστρεψαν το δασύλλιο, καθιστώντας το αυτή τη στιγμή κέντρο ανομίας.

Για το Πεδίον του Αρεως που αυτή τη στιγμή κακοποιείται, καταστρέφεται, τσιμεντοποιείται, δημιουργούνται καταστάσεις αυθαίρετης ανάπλασης, τι έχουν να πουν οι αρμόδιοι; Ποιος υποθάλπει τις αυθαιρεσίες; Ποιος θα μας σώσει από τους «μη αρμόδιους»;

Με εκτίμηση

Μοίρα Γαβριελάτου