Μια εικόνα, 253 λέξεις

Αν, ας πούμε, τον «Ταξιτζή» τον είχε σκηνοθετήσει ο Φελίνι.

Αν τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν» τις είχε ζωγραφίσει ο Βαν Γκογκ.

Αν το «100 Χρόνια Μοναξιά» το είχε γράψει ο Καζαντζάκης.

Κι αν το «Love me Tender» το είχαν τραγουδήσει οι Beatles.

Την απάντηση ενός τέτοιου ερωτήματος που αφορά δημοφιλείς χαρακτήρες των κόμικς επιχείρησε να δώσει με έναν ευφυέστατο και παιγνιώδη τρόπο ο Φινλανδός δημιουργός κόμικς Jaakko Seppala.

Διάλεξε δέκα γνωστά πρόσωπα, τον Αστερίξ του Uderzo, τον Χομπς του Bill Watterson (από τη σειρά «Κάλβιν και Χομπς»), τον Ντόναλντ Ντακ του Carl Barks, τον Κάπτεν Χάντοκ (από το «Τεν Τεν» του Herge), τον Μπάτμαν (κατά πάσα πιθανότητα του Neal Adams), τον Χάιμο Βέσα (από τη δημοφιλή φινλανδική σειρά «Fingerpori» του Pertti Jarla), τον Κόρτο Μαλτέζε του Hugo Pratt, ένα Μούμιν της Tove Jansson, τον Γκάρφιλντ του Jim Davis και τη Λούσι Βαν Πελτ (από τα «Peanuts» του Charles Schulz) και τους ζωγράφισε όπως θα (μπορούσε να) τους είχε σχεδιάσει ο δημιουργός όλων των υπολοίπων.

Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, ενώ εκπλήσσουν οι λεπτομέρειες που έχει αναδείξει ο Φινλανδός σχεδιαστής ώστε να διαφοροποιήσει τις μορφές.

Δεν είναι η πρώτη φορά, είναι αλήθεια, που δημιουργός κόμικς υποκύπτει στον πειρασμό να σχεδιάσει με το στιλ άλλων συναδέλφων του και να αποδώσει τα πρόσωπα των χαρακτήρων τους. Δεν παύει, όμως, να είναι ένα πανέξυπνο πείραμα που εγείρει προβληματισμούς και προκαλεί χιούμορ.