Οταν ο θρύλος της μουσικής ήρθε στην Ελλάδα

Την τελευταία φορά που είδα live τον Μισέλ Λεγκράν ήταν στο Gazarte. Ενας τεράστιος συνθέτης σε έναν χώρο, ταιριαστό στην αξία του μεν, αλλά μικρής χωρητικότητας, γύρω στα 500-600 άτομα. Θυμάμαι τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, Γιάννη Πετρόπουλο, να μου εκμυστηρεύεται πως δεν θα έβγαινε η συναυλία από οικονομικής απόψεως λόγω του υψηλού κασέ του Γάλλου συνθέτη. «Δεν με ενδιαφέρει όμως», μου έλεγε, «αρκεί που αυτός ο θρύλος της μουσικής θα βρίσκεται εδώ». Ηρθε, έπαιξε ο Λεγκράν και ήταν καταπληκτικός. Αλλά και ο ίδιος ήταν ένας ωραίος άνθρωπος. Πολύ ευγενικός με όλους, ταπεινός, παρέα με τη σύζυγό του, αγαπημένοι μεταξύ τους, να φροντίζει διαρκώς ο ένας τον άλλον.

Ο διάσημος συνθέτης, μαέστρος και πιανίστας Μισέλ Λεγκράν έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή το βράδυ σε ηλικία 86 ετών. Πλήρης ημερών και πλήρης μουσικών και τραγουδιών σε μία καριέρα 50 ετών που μεταφράζεται σε εκατοντάδες έργα, σάουντρακ και άλλα. Και τα βραβεία του πάρα πολλά, τρία Οσκαρ (13 υποψηφιότητες), πέντε Γκράμι και μία Χρυσή Σφαίρα.

Τα τρία βραβεία Οσκαρ του απονεμήθηκαν για το «Les moulins de mon coeur» (ή «The windmills of your mind») από την ταινία «Υπόθεση Τόμας Κράουν» (1969) με τον Στιβ Μακ Κουίν και τη Φέι Ντάναγουεϊ, για το «Un été 42» από το «Καλοκαίρι του ’42» (1972) και για τη μουσική του «Γεντλ» (1984), της περίφημης ταινίας που σκηνοθέτησε η Μπάρμπρα Στράιζαντ. «Είμαι υπερήφανος που έχει τραγουδήσει κομμάτια μου η Στράιζαντ» αποκάλυπτε ο Λεγκράν. Από το «Γεντλ» είχε και δυο υποψηφιότητες για Οσκαρ τραγουδιού με τα αξεπέραστα «The way he makes me feel» και «Papa, can you hear me?». Είναι από τους ελάχιστους που πήραν και Οσκαρ τραγουδιού και Οσκαρ μουσικής. Τα πέντε Γκράμι τα κέρδισε στην αρχή της δεκαετίας του ’70, πιθανότατα την πιο δημιουργική του περίοδο.

Αν και για έναν άνθρωπο με τόσο πλούσιο έργο μοιάζει δύσκολο να ξεχωρίζεις περιόδους. Σταθμός στην καριέρα του η μουσική του στις εμβληματικές ταινίες του Ζακ Ντεμί «Οι ομπρέλες του Χερβούργου» (1964) και «Τα κορίτσια του Ροσφόρ» (1967). Επίσης διηύθυνε σπουδαία μουσικά σύνολα όπως η Φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης και η Βασιλική Φιλαρμονική του Λονδίνου και συνεργάστηκε με κορυφαία ονόματα της μουσικής και του κινηματογράφου (Ρέι Τσαρλς, Ορσον Ουέλς, Ζαν Κοκτό, Φρανκ Σινάτρα, Σαρλ Τρενέ, Εντίθ Πιαφ, Νάνα Μούσχουρη, Μάιλς Ντέιβις, Τζον Κολτρέιν, Ελα Φιτζέραλντ, Ζαν-Λικ Γκοντάρ, Κλιντ Ιστγουντ κ.ά.).

Πριν να αρχίσει ωστόσο να συνθέτει μουσική για ταινίες, δεκαετία του ’60 πια, με την εμφάνιση της Nouvelle Vague, ο Μισέλ Λεγκράν ήταν ένας εξαιρετικός τζαζ πιανίστας, υψηλού επιπέδου. «Η τζαζ έχει παίξει τεράστιο ρόλο, όχι μόνον στην καριέρα αλλά και στη ζωή μου» επαναλάμβανε διαρκώς σημειώνοντας πως «η μουσική σχεδόν όλων των ταινιών στις οποίες έχω δουλέψει, είναι επηρεασμένη από την τζαζ».

Τραγική ειρωνεία: ο Μισέλ Λεγκράν θα έπαιζε τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Ηρώδειο αλλά η συναυλία του ματαιώθηκε λόγω του καιρού. Δεν καταφέραμε να τον δούμε. Μου έμεινε ωστόσο κάτι που ανέφερε στην παρέα μας, ακόμα πιο παλιά, μετά από μία συναυλία του στο Sani Festival στη Χαλκιδική, τον Αύγουστο του 2009 όταν κι έπαιξε με την Αλισον Μουαγέ. Μετά το live πήγαμε για φαγητό όλοι μαζί με τον Μισέλ Λεγκράν να είναι πολύ επικοινωνιακός. «Μόνο το 5% ενός καλλιτέχνη οφείλεται στο ταλέντο του, όλο το υπόλοιπο προκύπτει από σκληρή δουλειά» είπε.