Αδιάπτωτο παραμένει το ενδιαφέρον στην υπόθεση του 12χρονου μαθητή στο 2ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς, την ώρα που αναμένονται με ενδιαφέρον τα αποτελέσματα της κατεπείγουσας έρευνας που ζήτησε το υπουργείο Παιδείας. Χθες το πρωί έξω από το σχολείο έκανε παρέμβαση η «Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά» της Θεσσαλονίκης, μοιράζοντας κείμενο και τρικάκια.
Και έχει ξεχωριστή σημασία η περιγραφή που κάνουν οι ίδιοι σε ανάρτησή τους γιατί απεικονίζει ανάγλυφα τη «σύγκρουση δύο κόσμων» που αποτυπώθηκε με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό.
Οπως γράφουν, «η ανταπόκριση μιας σημαντικής μερίδας μαθητών, καθηγητών και γονέων ήταν θετική, ενώ την ίδια στιγμή ζήσαμε και τα γραφικά, με τον πατέρα κοπέλας να της ουρλιάζει ότι “οι αναρχικοί και οι κομμουνιστές είναι σαν τους ιαχωβάδες” και να “μην παίρνει κείμενα από αυτούς γιατί είναι χειρότεροι από τους φασίστες”, με μία καθηγήτρια να ωρύεται κρίνοντας μάλιστα ενδεδειγμένη παιδαγωγικά την κατάληψη και την αποπομπή του μαθητή και δυστυχώς έναν μαθητή ο οποίος μας είπε να μην πετάξουμε τρικάκια και λερώσουμε την αυλή του σχολείου γιατί δε γουστάρει τους κομμουνιστές και γιατί το παιδί που αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες είχε κατεβάσει μία φορά το παντελόνι ενός συμμαθητή του (μιας και αυτή ήταν τελικά η σεξουαλική παρενόχληση που διαβάσαμε…)».
Περιγράφοντας οι ίδιοι ότι η παρέμβαση έγινε «σε ψύχραιμους τόνους και με διάθεση κουβέντας, αποφεύγοντας να στοχοποιήσει με επιθετική διάθεση τη μερίδα των 12χρονων παιδιών που έκαναν την κατάληψη», διαπιστώνουν ότι «σήμερα έγινε ξεκάθαρο ότι -τα παιδιά- πιέστηκαν από τους γονείς τους, όπως είχε συμβεί και στις καταλήψεις για το “Μακεδονικό”» και ότι κατάφεραν με την κίνησή τους «να γεννήσουν προβληματισμούς και συζητήσεις στο σχολείο και πολλά ήταν τα παιδιά που έβγαιναν έξω να πάρουν κείμενα».
Στο κείμενό τους οι αναρχικοί σημειώνουν ότι «δεν μπορούμε να ξέρουμε τα ακριβή περιστατικά», ωστόσο λένε το αυτονόητο, ότι δηλαδή, ακόμη και «σε περίπτωση που ισχύουν οι καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση άλλων μαθητών από τον πιτσιρικά, δεδομένου του διαφορετικού τρόπου που σκέφτεται και αντιλαμβάνεται τα πράγματα, είναι συλλογική δουλειά του περιβάλλοντός του να τον κάνει να αντιληφθεί το ότι η συμπεριφορά του είναι παραβιαστική για την ελευθερία κάποιου ανθρώπου».
Παρατηρούν όμως ότι αυτό που συνέβη στο συγκεκριμένο Γυμνάσιο είναι «κάτι πολύ πιο βαθύ», είναι «η διαπόμπευση και ο στιγματισμός ενός νέου ανθρώπου που βλέπει το όνομά του θυροκολλημένο στην πόρτα ενός σχολείου» και καταλήγουν με τη διαπίστωση πως «η εκδίωξη ενός παιδιού 12 χρονώ, που βρίσκεται σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τους υπόλοιπους μαθητές, από το σχολικό του περιβάλλον είναι ξεκάθαρα μια πράξη κανιβαλισμού και ρατσισμού», καλώντας γονείς, δασκάλους και μαθητές «να βρούμε τρόπους για να βοηθήσουμε να δει με τα μάτια μας ο συμμαθητής μας που δεν βλέπει».
