Τρεις σταρ του χορού στην Αθήνα

Ενα έργο εμπνευσμένο από εικόνες του Γκουαντάναμο που φτιάχτηκε για να προβληματιστούμε σχετικά με τις συνθήκες κράτησης των ανθρώπων. Ενα κορυφαίο χορευτικό συγκρότημα σε τρεις αριστουργηματικές χορογραφίες που μελετούν τη σχέση μας με τη μουσική και είναι βασισμένες σε μελωδίες των Μπαχ, Κάρολιν Σο, Περ Χένρικ Νόρντγκρεν, Πάβελ Χάας. Και μια παράσταση με έργα του μεγάλου Ουίλιαμ Φορσάιθ γεμάτα χιούμορ, ευαισθησία, πρόκληση που υπενθυμίζουν γιατί ο Αμερικανός χορογράφος ηλέκτρισε το μπαλέτο όσο κανείς και άλλαξε για πάντα την ιστορία της κίνησης. Τρεις μεγάλοι αστέρες του χορού παρουσιάζουν στην Αθήνα νέες και παλαιότερες δουλειές τους μεταμορφώνοντας σε χορευτική όαση το πρώτο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου.

■ Μια διεθνής συμπαραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση είναι η παράσταση «A Quiet Evening of Dance» που ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή (6 – 10/2 στις 20.30) και, αν μη τι άλλο, αναδεικνύει τον χορό ως εμπειρία. Αναμφισβήτητα, αν υπάρχει ένας άνθρωπος που έδωσε νέα πνοή στον κλασικό χορό και τον μετέτρεψε σε μια δυναμική τέχνη, έτοιμη να εκτοξευτεί στον 21ο αιώνα, αυτός είναι ο Ουίλιαμ Φορσάιθ.

Ο Αμερικανός χορογράφος δημιουργεί κόσμους ολόκληρους με μοναδικά μέσα το ανθρώπινο σώμα, τον χώρο και τον χρόνο, μεταβάλλοντας τον χορό σε μια πρωτόγνωρη εμπειρία, τόσο για τους χορευτές όσο και για το κοινό του. Αυτό ισχύει και για το «A Quiet Evening of Dance» που θα δούμε στην Αθήνα τέσσερις μήνες μετά την πρεμιέρα του στο Sadler’s Wells του Λονδίνου. Πρόκειται για σπουδαία δουλειά (η «Γκάρντιαν» την ανέδειξε σε κορυφαία παράσταση χορού στην Αγγλία για το 2018), η οποία περιλαμβάνει δύο νέα κομμάτια («Epilogue» και «Seventeen/Twenty One»), δύο νέες εκδοχές παλαιότερων έργων του, το «Dialogue (DUO2015)» και το «Catalogue (Second Edition)», καθώς και το «Prologue», ένα απόσπασμα του «Seventeen/Twenty One».

■ Σημαντικό κεφάλαιο του ευρωπαϊκού χορού ο σπουδαίος Ισπανός Νάτσο Ντουάτο συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και παρουσιάζει με τους χορευτές της ομάδας μια παράσταση για τη φθορά της ψυχής με τίτλο «Herrumbre» (6, 8, 9, 15, 16, 17/2, στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της ΕΛΣ, στο ΚΠΙΣΝ). Για τον περιζήτητο χορογράφο και διευθυντή του Κρατικού Μπαλέτου του Βερολίνου, αφετηρία για να δημιουργήσει το «Herrumbre» υπήρξε μια φωτογραφία από τις φυλακές του Γκουαντάναμο που δείχνει τους φυλακισμένους πεσμένους στο έδαφος σαν ζώα. Ετσι, στη χορογραφία του μεταμόρφωσε σε κινήσεις τις εικόνες βίας που προβάλλουν τα ΜΜΕ με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο γύρω από ένα ζήτημα που θα έπρεπε να μας αφορά όλους.

«Εχοντας κουραστεί να βλέπω εικόνες βίας και βασανιστηρίων κάθε είδους, αισθάνθηκα την ανάγκη να μεταφράσω όλον αυτόν τον τρόμο σε κίνηση. Το “Herrumbre” (Σκουριά) είναι ένα κάλεσμα να προβληματιστούμε, όχι ένα δογματικό έργο. Θέλω να προκαλέσω ανθρώπους να μελετήσουν ένα ζήτημα που συμβαίνει καθημερινά όχι τόσο μακριά από μας. Το έργο δεν αφορά μόνο τα βασανιστήρια, αλλά και το πώς ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει σε μια τόσο εξευτελιστική ακραία κατάσταση, όπως η απώλεια της αξιοπρέπειας. Συγκρίνω τον άνθρωπο με τον σίδηρο, ο οποίος οξειδώνεται, σαν να σκουριάζει η ψυχή».

■ Με ορμητήριο τη Χάγη της Ολλανδίας και μότο τους τη φράση του καλλιτεχνικού τους διευθυντή Πολ Λάιτφουτ «Το θέμα είναι η καλλιτεχνική δημιουργία, όχι μόνο η χορογραφία», το Nederlands Dans Theater Ι, που τόσο αγαπά το ελληνικό κοινό, αφήνει το στίγμα του στον διεθνή χορευτικό χάρτη εδώ και έξι δεκαετίες. Χορογραφίες που αλλάζουν τα δεδομένα, παραγωγές αντισυμβατικές και προοδευτικές, χορευτές με εντυπωσιακές τεχνικές και ερμηνευτικές ικανότητες. Mία χορευτική ομάδα με έντονη ιδιοσυγκρασία και πρωτοποριακή αισθητική που τάραξε τα νερά του σύγχρονου χορού, όταν πρωτοεμφανίστηκε το 1959.

Ενώ πριν από 40 χρόνια πήραν απόφαση να χωρίσουν σε ΝDT 1 και ΝDT 2 το αρχικά ενιαίο σύνολο, με το δεύτερο να δίνει έμφαση στην ανάπτυξη του ταλέντου των νεαρών μελών και το πρώτο να αφοσιώνεται στην περαιτέρω καλλιτεχνική εξέλιξη των ωριμότερων χορευτών. Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (1, 2, 3 και 4 Φεβρουαρίου, 8 μ.μ.), αυτή τη φορά φέρνουν τρεις χορογραφίες: το νέο έργο του Γερμανού Μάρκο Γκέκε «Walk the Demon», το «Safe as Houses» του διάσημου διδύμου Σολ Λεόν και Πολ Λάιτφουτ και το «Παρτίτα για 8 χορευτές» της Καναδής Kρίσταλ Πάιτ.