To «Hapworth 16, 1924» ήταν το τελευταίο έργο του αναχωρητή συγγραφέα Τζ. Ντ. Σάλιντζερ που δημοσιεύτηκε το 1965, ενώ ο ίδιος παρέμενε για μισό αιώνα απομονωμένος στους μακρινούς λόφους της κωμόπολης Cornish του Νιου Χάμσαϊρ μέχρι τον θάνατό του το 2010. Ο εμβληματικός συγγραφέας τού «Φύλακα στη σίκαλη» απέφευγε τη δημοσιότητα όπως ο διάολος το λιβάνι. Ελάχιστες οι φωτογραφίες του που κυκλοφορούν κι αυτές σε νεανική ηλικία -μάλιστα το 1961 είχε γίνει εξώφυλλο στο Time-, μετρημένες οι συνεντεύξεις που έχει δώσει -η τελευταία το 1980.
Οι φήμες οργίαζαν για τον «ερημίτη συγγραφέα»: ίσως δεν μπορούσε να διαχειριστεί τη μεγάλη επιτυχία του «Φύλακα στη σίκαλη» που έγραψε το 1951 με κεντρικό ήρωα τον Χόλντεν Κόλφιλντ να εκφράζει βίαια το άγχος της νέας γενιάς, ίσως τα «ανεξίτηλα» τραύματα από τη συμμετοχή του στην απόβαση στη Νορμανδία, ίσως η επαφή του με θρησκείες της Απω Ανατολής άλλαξαν τη φιλοσοφία του.
«Αποφάσισε ότι το καλύτερο πράγμα για το γράψιμο ήταν να μην έχει αλληλεπιδράσεις με άλλους ανθρώπους, ιδιαίτερα της λογοτεχνίας. Δεν ήθελε να εμπλέκεται σε ‘‘παιχνίδια’’, προτιμούσε, όπως ενθάρρυνε κάθε επίδοξο συγγραφέα, να βασίζεται στις δυνάμεις του» δηλώνει ο γιος του Ματ Σάλιντζερ στον «Guardian», ενώ επισημαίνει ότι ο πατέρας του δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει και ένας μεγάλος όγκος δουλειάς είναι έτοιμος σύντομα να δει το φως της δημοσιότητας.
Oπως επισημαίνει ο Ματ, «ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ είχε πολλές ιδέες και σκέψεις… Οδηγούσε το αυτοκίνητό του και το σταματούσε στην άκρη για να γράψει κάτι και να γελάσει με τον εαυτό του -μερικές φορές μού το διάβαζε, μερικές φορές όχι, ενώ πάνω σε κάθε καρέκλα του σπιτιού είχε κι ένα σημειωματάριο».
Ηθοποιός και παραγωγός ο ίδιος, χαρακτηρίζει «σκουπίδια που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα» τα δημοσιεύματα που είχαν βγει το 2013 και ανέφεραν ότι θα κυκλοφορήσουν πέντε βιβλία του πατέρα του, ανάμεσά τους ένα διήγημα για τον Χόλντεν Κόλφιλντ και ένα για τον σύντομο γάμο του με τη Σίλβια, συνεργάτρια των ναζί.
Λεπτομέρειες για τις ιστορίες που βγάζει τώρα από τα συρτάρια δεν αποκαλύπτει, ωστόσο περιγράφει πως το έργο του πατέρα του τα τελευταία χρόνια βρισκόταν σε «μη γραμμική εξέλιξη» και πως «γίνεται σαφές ότι βρισκόταν σε ένα διαφορετικό παιχνίδι».
