Χιλιάδες πολίτες βγήκαν ξανά στους δρόμους του Μπουένος Αϊρες, όπως κάνουν το τελευταίο διάστημα κάθε Παρασκευή, για να διαμαρτυρηθούν κατά των οικονομικών πολιτικών της κυβέρνησης του πολυεκατομμυριούχου Μαουρίσιο Μάκρι. Την ίδια ώρα ο πρόεδρος της Αργεντινής δήλωνε στο Κογκρέσο πως η χώρα είναι «καλύτερα από το 2015», υποστηρίζοντας μάλιστα πως τιμολόγια υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, πληθωρισμός, ανεργία και φτώχεια έχουν μειωθεί.
Ο Μάκρι, που μόλις λίγους μήνες πριν είχε αναγνωρίσει πως η χώρα αντιμετωπίζει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενόψει της εκλογών του Οκτωβρίου όπου θα επαναδιεκδικήσει την προεδρία, εφευρίσκει έναν εικονικό κόσμο που γίνεται θρύψαλα μπροστά στην πραγματικότητα.
Η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 2,6%, ενώ στα τρία χρόνια της διακυβέρνησής του το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 1,3%, ο πληθωρισμός έφτασε στο 163% (ο δεύτερος μεγαλύτερος μετά τη Βενεζουέλα), το δολάριο εκτοξεύτηκε 290%, η χώρα προσδέθηκε ακόμη στενότερα στο άρμα του ΔΝΤ με ένα δάνειο 56,3 δισ. δολαρίων, που αύξησε το συνολικό χρέος της χώρας στα 80 δισ. και με τις πολιτικές δημοσιονομικής προσαρμογής που επέβαλε οδήγησε στην κοινωνική κρίση.
Ετσι, η προεκλογική υπόσχεσή του το 2015 περί «μηδενικής φτώχειας» αναπροσαρμόστηκε σε «μηδενικές δαπάνες». Σταμάτησαν δημόσια έργα και επενδύσεις σε υποδομές, περικόπηκαν υπουργεία και δημόσιες υπηρεσίες.
Η φτώχεια πλήττει πλέον το 33,6% των Αργεντίνων (το 48% των παιδιών), η ανεργία πλησιάζει στο 10%, η αγοραστική δύναμη μειώθηκε κατά 20%, τα τιμολόγια ηλεκτρικού, αερίου, νερού αυξήθηκαν κατά μέσο όρο 600% σε τρία χρόνια (σε κάποιες περιπτώσεις αυξήθηκαν και 4.000%) και οι δημόσιες συγκοινωνίες ακρίβυναν 120% σε λιγότερο από έναν χρόνο.
Επιχειρήσεις κάθε μεγέθους κλείνουν καθημερινά και μόνο την περασμένη εβδομάδα έπαυσε τη λειτουργία του το Metalpa, το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής σασί, που τροφοδοτούσε τις εθνικές επιχειρήσεις μεταφοράς (αφήνοντας άνεργους 600 εργαζόμενους), η Peugeot με τους 2.000 εργαζόμενους ανακοίνωσε πως δεν θα λειτουργήσει Μάρτιο και Απρίλιο, ενώ Ford και Volskwagen άρχισαν να απασχολούν το προσωπικό μόνο κάποιες ημέρες την εβδομάδα. Αλλά για τους νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους του κόμματος του Μάκρι, του Cambiemos (Ας αλλάξουμε), όλα πάνε περίφημα και πλέον η πολυπόθητη «ανάπτυξη βρίσκεται προ των πυλών».
Στην πραγματική ζωή, τους πρώτους δύο μήνες του 2019 αυξήθηκαν ξανά οι τιμές του ηλεκτρισμού κατά 30%, το βασικό καλάθι των νοικοκυριών ακρίβυνε κατά 7,57% και η κατανάλωση κρέατος μειώθηκε σε ιστορικό ρεκόρ (η χαμηλότερη από το 1958), καθώς η μέση τιμή του διπλασιάστηκε σε έναν χρόνο.
Τα συνδικάτα των καθηγητών δημόσιας, ιδιωτικής και πανεπιστημιακής εκπαίδευσης απεργούν σήμερα και αύριο διεκδικώντας την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων που ο Μάκρι κατάργησε από το 2017: καταγγέλλουν πως ο μέσος μισθός της πλειονότητας των εκπαιδευτικών βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας.
Οι Αργεντίνοι αρχίζουν και ζουν συνθήκες που θυμίζουν τη μεγάλη κρίση του 2001. «Το 2018 εμφανίστηκε ξανά το πρόβλημα της πείνας στην Αργεντινή», έλεγε στην El Pais ο Ντανιέλ Μενέντες, συντονιστής της οργάνωσης «Γειτονιές στο Πόδι», που διατηρεί περισσότερες από 2.000 συλλογικές κουζίνες σε όλη τη χώρα.
Σύμφωνα με το Βαρόμετρο Κοινωνικού Χρέους του Καθολικού Πανεπιστημίου της Αργεντινής, 3,4 εκατομμύρια πολίτες (7,9% του πληθυσμού, το μεγαλύτερο ποσοστό από το 2010) στερούνται πλέον τροφή -σε αυτή τη χώρα που παράγει για 400 εκατομμύρια- κι έχουν πρόσβαση μόνο σε ένα γεύμα την ημέρα και αυτό από τα κοινωνικά συσσίτια και τους κοινοτικούς λαχανόκηπους, που πολλαπλασιάζονται στις παραγκουπόλεις και τις φτωχογειτονιές.
Η «επανάσταση της χαράς» που υποσχέθηκε ο Μάκρι μετατράπηκε σε «επιστροφή στη μιζέρια» για μεγάλο μέρος του πληθυσμού, έτσι που αν πριν από έναν χρόνο η επανεκλογή του παρουσιαζόταν ως μια «εύκολη υπόθεση», σήμερα τείνει να φαντάζει άλλο ένα κατασκεύασμα εικονικής πραγματικότητας.
