Να μιλήσουμε επιτέλους πολιτικά

Προγραφές και συλλαλητήρια και αφορισμοί για εθνικές προδοσίες και ενστάσεις νομιμότητας. Τι, ποιος, γιατί και πώς. Ακόμα και να θες να πας κόντρα στο ρεύμα, μάλλον είναι ακατόρθωτο. Γιατί δεν υπάρχει ρεύμα. Υπάρχει δίνη, κυκλώνας, και στη δίνη περιδινίζεσαι και στον κυκλώνα… ανακυκλώνεσαι.

Ας μιλήσουμε, τέλος πάντων, πολιτικά. Με ό,τι ο καθένας εννοεί με τον όρο «πολιτικά» ξεκινώντας απ’ έξω: πώς βλέπουν οι άλλοι αυτό το ζήτημα που εμείς το βλέπουμε ως εθνικό. Αφορμή, συνέντευξη του Πούτιν σε σερβική εφημερίδα, ενόψει επίσκεψής του στο Βελιγράδι (χθεσινή «Εφ.Συν.»), όπου «…επέκρινε ΗΠΑ και άλλες δυτικές χώρες ότι αποσταθεροποιούν την περιοχή και αναφέρθηκε σε πιέσεις από εξωτερικό που στοχεύουν στην ένταξη της “Μακεδονίας” στο ΝΑΤΟ», ενώ «θύμισε βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999 κατά Σερβίας, μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας Κοσόβου…» κ.λπ. Ενδεικτικά αυτά· όπως λέμε: για την οικονομία της συζήτησης.

Πρώτον, ο Πούτιν –γνωστού όντως του ζητήματος της ονομασίας της γείτονος, που μας παιδεύει κοντά τρεις δεκαετίες τώρα– αναφέρθηκε σε «Μακεδονία», έστω σε εισαγωγικά. Αυτή η αναφορά είναι ή δεν είναι αποσταθεροποιητική; Δεύτερον, όταν οι Δυτικοί με το ΝΑΤΟ (συμπεριλαμβανομένου και του Βατικανού, μην ξεχνάμε) διαμέλιζαν τη Γιουγκοσλαβία, τι έκανε η Σοβιετική Ενωση και, αμέσως μετά, η Ρωσία;

Απλά ερωτήματα, δύο μόνο στα πάμπολλα. Διότι, εδώ που έφτασαν (αυτοί τα έφτασαν δηλαδή!) τα πράγματα, ούτε ΝΑΤΟ σημαίνει ντε και καλά αποσταθεροποίηση είτε σταθερότητα, αλλά ούτε και οι θέσεις Πούτιν και Ρωσίας αποτρέπουν το ένα και διασφαλίζουν το άλλο. Εν ολίγοις, χώρες όπως η δική μας, σε ζώνες και με ζητήματα αιχμής, πρέπει να αναζητούν διεξόδους κοντά στο νου και με γνώση. Πολιτικά, όχι… θεαματικά. Καλά τα συλλαλητήρια, αλλά πιο καλά τα… συλλογιστήρια!