Ανέκαθεν ο Σούπερμαν ήταν ο clean-cut υπερήρωας, αυτός που κάθε μητέρα με όνειρο να δει την κόρη της επαγγελματία νοικοκυρά και μητέρα αφοσιωμένη στα παιδιά της και στο σιδέρωμα της «στολής» του συζύγου της θα ήθελε για γαμπρό της. Ηταν πάντα ο απόλυτος υπεράνθρωπος, ο τέλειος και ατσαλάκωτος ήρωας που σπάνια αντιμετωπίζει ηθικά διλήμματα. Απλά τα καταφέρνει σε ό,τι κι αν κάνει, όντας γεννημένος νικητής.
Από μικρός ήξερε ότι προορίζεται για μεγάλα πράγματα. Δεν πολυασχολήθηκε με το μέλλον του, ποτέ δεν έψαξε για δουλειά, δεν έμεινε άφραγκος ή άστεγος (τον έχετε δει ποτέ να τρώει, να πλένει πιάτα, να αλλάζει σεντόνια;). Ολα ήταν λυμένα στη ζωή του.
Δεν λέω, πάλεψε σκληρά. Με πάνοπλους στρατούς, μανιακούς δολοφόνους, αλλόκοσμα τέρατα, ψυχοπαθείς δισεκατομμυριούχους. Αλλά όλοι γνώριζαν εκ των προτέρων την έκβαση. Και τη γνώριζε κι ο ίδιος. Επρεπε να φτάσει το 1993 ώστε να «πεθάνει» πρώτη φορά από τα χέρια του πέτρινου Doomsday έπειτα από μια επικών διαστάσεων μονομαχία.
Αλλά ώς τότε καμιά έκπληξη. Πάντα λαμπερός, ξυρισμένος, ευθύς και λακωνικός. Ενας εξωγήινος, εκπρόσωπος του φωτός στα χρώματα της αστερόεσσας. Σε αντίθεση, ας πούμε, με τον άνθρωπο Μπάτμαν. Που δεν έχει καμιά υπερδύναμη παρά μόνο την ευφυΐα του και το γυμνασμένο σώμα του.
Ο Σούπερμαν δεν είναι τρελός. Ο Μπάτμαν, ιδίως λόγω του συγχρωτισμού του με τόσους τρελούς, μάλλον είναι. Ο Σούπερμαν δεν φορά μάσκα, ο Μπάτμαν ναι. Ο Σούπερμαν δεν κρύβεται σε σπηλιές, ο Μπάτμαν βγαίνει τη νύχτα για «κυνήγι» παρανόμων. Γι’ αυτό και ο Σούπερμαν ήταν πάντα ο αγαπημένος όλων των Αμερικανών προέδρων. Το χαϊδεμένο παιδί-πρότυπο, το πιο χρήσιμο και πειθήνιο εργαλείο στις υπηρεσίες των αμερικανικών κυβερνήσεων. Κι αυτή τη διάσταση της ταυτότητάς του την προέβαλε και την ανέδειξε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο ο Frank Miller στο «The Dark Knight Returns» τo 1986.
Ο Σούπερμαν βρίσκεται στον Λευκό Οίκο και συνομιλεί με τον Ρόναλντ Ρέιγκαν. Ο πρόεδρος του ζητά να «τακτοποιήσει» τον Μπάτμαν. Να τον ξεκάνει, δηλαδή. Ο Σούπερμαν διστάζει. «Θα μπορούσα να του μιλήσω, κύριε…» ψελλίζει. Η άρνηση είναι εμφατική. «…η χώρα βασίζεται πάνω σου, γιε μου» του λέει ο Ρέιγκαν. «Μάλιστα κύριε», υποκύπτει ο Σούπερμαν. Και η συζήτηση τελειώνει με την προεδρική επιβράβευση: «Μπράβο, αγόρι μου!».
