Την τελευταία της πνοή άφησε χθες, στη Συκαμνιά της Λέσβου, σε ηλικία 89 ετών, η Μαρίτσα Μαυραπίδου, η μία από τις τρεις διάσημες πια γιαγιάδες της εμβληματικής φωτογραφίας στην οποία η αείμνηστη και ακόμα δύο γυναίκες παρόμοιας ηλικίας τάιζαν με μπιμπερό ένα βρέφος προσφύγων που μόλις είχε σωθεί από τα κύματα.
Μια γυναίκα – σύμβολο της Λέσβου της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, της οποίας η μνήμη θα μείνει ανεξίτηλη, μιας και η ίδια μαζί με τις άλλες δύο γυναίκες έκαναν υπερήφανους τους κατοίκους του μικρού ακριτικού χωριού στο οποίο έζησαν και μεγάλωσαν.
Ηταν Οκτώβρης του 2015 όταν το μεγάλο προσφυγικό κύμα έφθανε στην Ελλάδα και ειδικά στις Β/Α ακτές της Λέσβου.
Μια ακόμα οικογένεια προσφύγων είχε βρει απάγκιο στη Συκαμνιά και οι κάτοικοι έτρεχαν να βοηθήσουν.
Παιδί προσφύγων και η ίδια -από τα Μοσχονήσια της Μικράς Ασίας-, δεν θα έμενε αμέτοχη.
Μαζί με την ξαδέλφη της Ευστρατία Μαυραπίδου, καθώς και την Αιμιλία Καμβύση, πήραν στην αγκαλιά τους ένα μωρό και το τάιζαν με μπιμπερό, με τη μάνα βρεγμένη λίγα μέτρα μακριά να παρακολουθεί χαμογελαστή, ξέροντας ότι οι γυναίκες αυτές μέσα σε μια στιγμή είχαν μετατραπεί σε γιαγιάδες και το παιδί της σε εγγόνι τους.
Εκεί, λίγα μέτρα μακριά, ήταν και ο Λευτέρης Παρτσάλης, που σήκωσε τη φωτογραφική του μηχανή, αιχμαλωτίζοντας μια στιγμή ανθρωπιάς και αλληλεγγύης για να την παραδώσει στην αιωνιότητα.
«Ηταν πολύς κόσμος μαζωμένος στον Πλάτανο, καθώς είχαν φτάσει τρεις βάρκες. Είδαμε τη μητέρα την ώρα που άλλαζε τα ρούχα της και της είπαμε ότι το μωρό πεινάει. Εδωσαν στο μωρό ένα μπιμπερό, αλλά αυτό δεν ήθελε το γάλα.
»Το δοκίμασα στο χέρι μου και ήταν καυτό. Εκεί δίπλα είχε μια βρύση και κρύωσα εκεί το μπιμπερό και μετά το μωρό το ήπιε το γάλα», περιέγραψε αργότερα τη σκηνή η κυρά Μαρίτσα.
«Του τραγουδούσαμε και ήπιε το γάλα μονορούφι», είχαν προσθέσει η κυρία Ευστρατία και η κυρία Μιλίτσα.
Η δημοσιότητα που πήρε η ιστορία τους μέσω της φωτογραφίας του Λ. Παρτσάλη ήταν και η αφορμή να προταθούν ως υποψήφιες για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Οταν τον Νοέμβριο του 2015 επισκέφθηκε τη Συκαμνιά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, συναντήθηκε με μία από τις τρεις γιαγιάδες, τη γιαγιά Μιλίτσα, την οποία συνεχάρη για ό,τι έκανε μαζί με τις δύο φίλες της. Τότε εκείνη, εκ μέρους και των άλλων δύο γιαγιάδων, του είχε απαντήσει: «Γιατί λες μπράβο, γιε μου; Τι έκανα;».
Το ίδιο είχαν πει και στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, την ημέρα που ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά τους για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, τον Ιανουάριο του 2016.
Οταν ρωτήθηκαν γιατί βοηθάνε τους πρόσφυγες, η γιαγιά Μαρίτσα απάντησε: «Καλά παιδιά είναι. Μερικές φορές κουρασμένα από το ταξίδι με βοηθάνε να κουβαλήσουμε τα ξύλα για τη σόμπα μου».
Οι συγχωριανοί της θα πουν σήμερα το τελευταίο αντίο στη Σκάλα Συκαμνιάς, ενώ, όπως είπε στην ΕΡΤ Αιγαίου ο πρόεδρος της κοινότητας, Γιώργος Σαρόγλου, «θα τη θυμόμαστε πάντα, μια τίμια γυναίκα που μας έκανε περήφανους».
Τη «γιαγιά της αλληλεγγύης» αποχαιρέτησε και ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Δημήτρης Βίτσας:
«Εφυγε από κοντά μας η ηρωίδα της αλληλεγγύης Μαρίτσα Μαυραπίδου, ο άνθρωπος που ενσάρκωσε τις αξίες και τα ιδανικά που βρίσκονται βαθιά ριζωμένα στην ψυχή του Ελληνα», δήλωσε, προσθέτοντας ότι «εκείνη η φωτογραφία που φροντίζει το μικρό προσφυγόπουλο, μαζί με τις συντοπίτισσές της, θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μας και θα μας υπενθυμίζει πάντα πως ο μόνος δρόμος είναι αυτός της ανθρωπιάς».
