Ενα φεγγάρι θα αναδυθεί στην παραλία της Θεσσαλονίκης την ερχόμενη Παρασκευή, αλλά ταυτόχρονα μια Φιλία «θρυμματίζεται» πριν καν συναφθεί ή πριν κατασκευαστεί – για να είμαστε ακριβείς.
Μια ολόκληρη εποχή καθρεφτίζεται με τις κοινωνικές και ιδεολογικές της παθογένειες στην ιστορία της τοποθέτησης δύο γλυπτών, δύο επιφανών καλλιτεχνών της χώρας, δύο ιστορίες σημειολογικά ενδεικτικές για τις οποίες καταγράφουμε μια επιτυχία και μια ήττα.
Ενα αρτιμελές «Φεγγάρι» θα τύχει μοίρας ευνοϊκής με μια τελετή που θα ξορκίζει τις περιπέτειες της παλιάς εποχής, αλλά η νέα εποχή είναι ακόμη επίδικο και μια «Φιλία» δεν αποτελεί πρότυπο…
«Το φεγγάρι φωτίζει για όλους», λέει στην «Εφ.Συν.» ο γλύπτης Παύλος Βασιλειάδης, παραφράζοντας Πετρώνιο, κουβέντα γεμάτη γλυκύτητα η οποία προσπαθεί να στείλει στο ερμάρι της Ιστορίας το βασανιστικό ταξίδι τούτου του έργου -και του ίδιου φυσικά- που κατασκευάστηκε το 1995, τοποθετήθηκε στη θέση όπου σήμερα είναι οι «Ομπρέλες» του Ζογγολόπουλου, το 1998 μεταφέρθηκε σε ξενοδοχείο της Χαλκιδικής, το 2000 επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη μέσα στη θάλασσα στο ύψος της πλατείας Αριστοτέλους, το 2007 βρέθηκε στο Σαν Τροπέ, το 2010 ξαναγύρισε στη Θεσσαλονίκη και το 2016 ύστερα από απανωτές προσπάθειες οι βάνδαλοι της πόλης το κατέστρεψαν διότι, όπως οι περισσότεροι τουλάχιστον συνομολόγησαν, «κάποιοι το ερμήνευσαν σαν την τουρκική ημισέληνο» και άλλα τέτοια πατριωτικά….
«Λυπάμαι, αλλά παραφράζω και πάλι», μας λέει ο κ. Βασιλειάδης, «όταν το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι ο ηλίθιος κοιτάει το δάκτυλο», προσθέτοντας πως «όσο πιο λεπτεπίλεπτα τα έργα τόσο ανοίγουν την όρεξη σε κάποιους να τα βομβαρδίσουν…».
Αλλά είναι χαρούμενος πια διότι το «Φεγγάρι» του θα γίνει Φεγγάρι μας, τοποθετημένο σε βάθος 40 μέτρων μέσα στη θάλασσα, πακτωμένο πάνω σε μπετονένια βάση.
Απίστευτη γραφειοκρατία
Το ανακοινώνει σήμερα ο δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης, αναγγέλλοντας από προχθές ότι θα γίνει τελετή με αερόστατο που θα σηκώσει και θα τοποθετήσει το «Φεγγάρι» στη βάση του στο ύψος του ξενοδοχείου «Μακεδονία Παλάς», αφού επιτέλους ξεπέρασε και τη γραφειοκρατία που απαίτησε… 35 άδειες αρμόδιων υπηρεσιών.
Αν για το «Φεγγάρι» τα νέα είναι καλά, τα άσχημα έρχονται να κόψουν τη φόρα των αισιόδοξων καθώς ο δήμαρχος μας έκανε γνωστό ότι ο επιχειρηματίας Σταύρος Ανδρεάδης, που είχε δωρίσει στον δήμο το γλυπτό του Κώστα Βαρώτσου «Φιλία – Amicizia», διαφοροποιεί τη δωρεά του και προτιμά να αναλάβει τη λειτουργία και συντήρηση των πάρκων της Νέας Παραλίας, «Κήπος των Γλυπτών» και «Κήπος Μεσογείου».
Το γλυπτό του κ. Βαρώτσου, που είναι και καθηγητής Καλών Τεχνών στο ΑΠΘ, παρά τη… φιλική του προδιάθεση, γνώρισε μόνο εχθρότητα. Είναι που θα είχε ύψος 10 μέτρα; Είναι που απαιτούσε μια πισίνα νερού γύρω του;
Ο αρχιτέκτονας Πρόδρομος Νικηφορίδης, που σχεδίασε τη Νέα Παραλία, αντέδρασε πρώτος: «Οποιοδήποτε νέο στοιχείο οφείλει να σεβαστεί και να ενταχθεί στο περιβάλλον», είπε και έθεσε θέμα αναστάτωσης για τους μήνες που θα απαιτούσε η κατασκευή του. Τον κ. Νικηφορίδη ακολούθησαν κι άλλοι πολίτες και σύλλογοι, κι αυτό ήταν.
Το ενδιαφέρον στην υπόθεση δεν είναι μάλλον τόσο οι αντιδράσεις όσο το γεγονός ότι ουσιαστική κουβέντα στην πόλη δεν έγινε, υπήρχαν πάντα άλλες προτεραιότητες, η τέχνη μοιάζει πολυτέλεια που οι πολίτες δεν έχουν δικαίωμα να τη χαρίζουν στον εαυτό τους ή να την κληροδοτούν στα παιδιά τους.
Στον κ. Βαρώτσο έμεινε η πίκρα την οποία ξορκίζει επιστρατεύοντας το χιούμορ ενώ μιλά στην εφημερίδα μας: «Απηύδησε ο κ. Ανδρεάδης, δύο χρόνια βγάζαμε άδειες, αλλά το έργο δυσφημίστηκε με αήθη τρόπο, μιλάμε για δωρεά που θα έφτανε και τα 250 με 300.000 ευρώ. Η ‘‘Φιλία’’ ήταν συνδεμένη με όσα ζητήματα αντιμετωπίζουμε σήμερα, τους μετανάστες, τους γειτόνους μας, είχα κατεύθυνση να κάνω κάτι θετικό για τον κόσμο και την πόλη, ήθελα να κάνω ένα σημαντικό έργο. Πώς να κάνω όμως το έργο σε δημόσιο χώρο και να μου πετάνε πέτρες ή να με βρίζουν; Στεναχωρηθήκαμε πολύ, αλλά είπαμε στον κ. Μπουτάρη ότι έτσι δεν γίνεται. Εκανα ένα έργο μόλις στη Λευκωσία, πάω αμέσως στο Τορίνο, με περιμένουν με χαρά, αγαπάνε τα έργα μου, υπάρχει κλίμα γιορτής, δεν έβαλα ποτέ έργο με το ζόρι, το έργο δεν γίνεται με συνταγή γιατρού… Αλλά και στη Βέροια με έβριζαν, το έργο μου στο αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης το πέταξαν κυριολεκτικά στα σκουπίδια, δεν χάθηκε ο κόσμος όμως, η Θεσσαλονίκη είναι όμορφη και χωρίς έργο μου, δεν είναι δα και… αγωγός του νερού να πεις ότι είναι απαραίτητο. Το έργο πρέπει να προκύπτει μέσα από την πόλη, είναι μια γιορτή. Τουλάχιστον βάζουν το ‘‘Φεγγάρι’’ του Βασιλειάδη…».
-320x213.jpg)
