Δεν αξίζουμε τον Τσιτσιπά

Οταν πριν από μία δεκαετία κάποιοι τρελοί ξενυχτούσαμε για να δούμε τον Φέντερερ, τον Ναδάλ και τον Τζόκοβιτς, στο Αυστραλιανό Οπεν, οι περισσότεροι μας κοιτούσαν με μισό μάτι. Τένις και βλακείες. Αν δεν είναι ξυλορακέτα και τακ-τακ στην παραλία, ουδείς ασχολείται. Και νά που τώρα οι Ελληνες ξενυχτούν για να θαυμάσουν τον Στέφανο Τσιτσιπά στα κορτ της Μελβούρνης.

Ο Στέφανος μας έκανε να ενδιαφερθούμε για το τένις. Να ενδιαφερθούμε πραγματικά, γιατί πάντα οι Ελληνες φίλαθλοι κρυφοκοίταζαν προς τα παράξενα μακρόστενα γήπεδα με το δίχτυ κατά μήκος του κέντρου.

Η αξιοπρεπέστατη και μακριά καριέρα της Λένας Δανιηλίδου, η απροσδόκητη επιτυχία του Μάρκου Παγδατή που έφτασε στον τελικό του Αυστραλιανού Οπεν το 2006, έκλεβαν μερικά βλέμματα. Βλέμματα που ώς τότε αρκούνταν στον σφετερισμό επιτυχιών Αμερικάνων κι Αυστραλών με ελληνική καταγωγή. Σάμπρας και Φιλιππούσης, Κοκκινάκης και Κύργιος, πιο πρόσφατα…

Τόσο συνηθισμένοι ήμασταν, που, όταν αρχίσαμε να πρωτοακούμε το όνομα του Τσιτσιπά, κάπου το 2016, πολλοί συνάδελφοι δημοσιογράφοι τον αποκαλούσαν ξανά και ξανά «ομογενή τενίστα».

Ο Στέφανος κατάφερε ήδη κάτι πολύ μεγάλο. Δεν είναι μόνο η πρόκριση στα ημιτελικά ενός τουρνουά Γκραν Σλαμ. Αυτό είναι εύκολο μπροστά στο κατόρθωμα να γίνει πρωτοσέλιδο στις αθλητικές εφημερίδες. Οταν έπαιρνε χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες η Αννα Κορακάκη, έμενε δεύτερο και τρίτο θέμα στα πρωτοσέλιδα, αφού προείχε ο «σέντερ φορ-φωτιά» από την Αργεντινή που ορέγεται ο Ολυμπιακός ή ο «σκύλος αμυντικός χαφ» που φέρνει ο Παναθηναϊκός. Ή μήπως γινόταν πρωτοσέλιδο η ομάδα βόλεϊ του Ηρακλή, όταν έφτανε σε τρεις τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ; Αν το όνομά σου δεν ήταν Γιουσέιν Μπολτ, δεν υπήρχε περίπτωση να θεωρηθείς σημαντικός από την ελληνική αθλητική δημοσιογραφία.

Αλλά ο Στέφανος τα κατάφερε και –ασχέτως με το αποτέλεσμα του ημιτελικού κόντρα στον Ναδάλ– θα τα καταφέρνει για καιρό να ξεκλέβει λίγη από την προσοχή του Ελληνα φιλάθλου. Τώρα, αν αυτό είναι καλό, είναι ένα άλλο ζήτημα.

Γιατί, δυστυχώς, η αθλητική μας κουλτούρα είναι εκατό τοις εκατό οπαδικά ποδοσφαιρική. Οπως τα άδεια γήπεδα του γυναικείου βόλεϊ γεμίζουν κάφρους δύο φορές τον χρόνο, σε αγώνες Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, έτσι και στο τένις οι θεατές που στέλνουμε, δεν κουβαλάνε κουλτούρα φιλάθλου.

Μετά το ματς με τον Φέντερερ, ο Τσιτσιπάς αναφέρθηκε στο γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου στο κορτ «Ροντ Λέιβερ» υποστήριζε τον Ελβετό. Και είναι λογικό. Οι Αυστραλοί έχουν λατρέψει τον «Βασιλιά». Τον είδαν να σηκώνει έξι φορές το τρόπαιο στη Μελβούρνη, τα προηγούμενα δώδεκα χρόνια. Φέτος, ίσως αγωνίζεται για τελευταία φορά. Είναι λογικό να ζητούσαν ακόμα μία ιστορική μάχη του με τον Ναδάλ. Και ο Στέφανος τους τα χάλασε.

Αυτό που δεν είναι λογικό, είναι ότι, όταν οι πολλοί φίλοι του Φέντερερ σταματούσαν να φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του (μεταξύ των πόντων πάντα), οι Ελληνοαυστραλοί στην εξέδρα, αντί να δηλώσουν στήριξη στον Τσιτσιπά, έβριζαν εν χορώ τον Φέντερερ.

Γιατί; Μα γιατί έτσι κάνουμε στα γήπεδα. Ετσι το έχουμε μάθει, δεν θα έρθει τώρα το τένις και το κάθε τένις να μας τα χαλάσει.

Δύο μέρες πιο πριν, στο ματς με τον Γεωργιανό Νικολόζ Μπασιλασβίλι, χωρίς… φεντερόφιλους στην εξέδρα, τα συνθήματα ακούγονταν πολύ καθαρότερα. Και ήταν τα ίδια που έχουμε συνηθίσει στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, που χωρίς καν να ακούσουμε τους στίχους, τους βαφτίζουμε «ωραία ατμόσφαιρα», αν τύχει και οι οπαδοί μείνουν σε αυτά χωρίς να τα συνδυάσουν με βροχή από αναπτήρες, πυρσούς, καρέκλες και νομίσματα, τις εποχές που μας περίσσευαν.

Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε. Στους Ολυμπιακούς του 2004, όταν -θέλοντας και μη- μάθαμε από μπέιζμπολ μέχρι μπάντμιντον, χιλιάδες Ελληνες πήγαν να δουν τον αγώνα της Λένας Δανιηλίδου κόντρα στη Μαγκνταλένα Μαλέεβα για τη φάση των «32».

Η Λένα τραυματίστηκε στο τρίτο σετ και κάθε δύο λεπτά ξάπλωνε στο τερέν για να ξεκουράσει τον μηρό της. Αλλο που δεν ήθελε το κοινό. Δεν καλούσε μόνο τη Χανιώτισσα να σηκωθεί. Δεν φώναζε απλά το όνομά της. Δεν έχει πλάκα αυτό.

«Λένα γερά, γερά», λοιπόν, και έτσι, για το κερασάκι, φώναζαν γονείς με τα παιδιά τους σε μία κοπέλα να… περιποιηθεί τα γεννητικά όργανα της αντιπάλου της. Θυμάμαι σαν τώρα τη δύσμοιρη διαιτητή, χωρίς καν να καταλαβαίνει το περιεχόμενο των συνθημάτων, να πασχίζει να εξηγήσει στους Ελληνες οπαδούς ότι επιβάλλεται απόλυτη ησυχία στη διάρκεια του σερβίς, ώστε να συγκεντρώνονται οι παίκτριες και να ακούγονται οι επόπτες.

Μια και θίξαμε τους επόπτες, τις προάλλες η κάμερα έπιασε τον Τσιτσιπά να λούζει με όμορφα λογάκια έναν Αυστραλό επόπτη. Ομως με αυτόν είμαι, προσωπικά, πιο επιεικής. Οχι επειδή είναι είκοσι χρόνων. Απλά επειδή πάνω στην ένταση του αγώνα όλοι έχουμε βρεθεί σε αυτό το σημείο. Πόσες φορές, στα εφηβικά πρωταθλήματα μπάσκετ, δεν ευχήθηκα να μην είναι Ελληνες οι διαιτητές, για να πω κι εγώ το μπινελίκι μου.

Αυτό, στα δικά μου μάτια, είναι λιγότερο επιλήψιμο από την κουλτούρα Τρούμπας των κερκίδων μας. Αντε να πάρει πάνω του ο Τσιτσιπάς, να τον αγαπήσουν σε όλον τον κόσμο, ώστε οι Ελληνες να είναι μειοψηφία ανάμεσα στους φίλους του στην κερκίδα.

Μέχρι τότε, σε όσους πάνε στα γήπεδα μόνο για να βρίσουν, θα απευθυνθώ στη γλώσσα τους: με ένα σύνθημα: «Ασε το τένις, ξέρουμε πού μένεις».