Προϋπολογίζω, ρήμα ενδεικτικό και ελαστικό

Το ρήμα προϋπολογίζω, από όπου βγαίνει ο προϋπολογισμός, έχει το γραμματολογικό ιδίωμα να είναι ενδεικτικό και ελαστικό: προϋπολογίζω ότι θα… αλλά μπορεί και να μην… Αρα, στην εφαρμογή, το προϋπολογιζόμενο δείγμα, επί του προκειμένου ο εθνικός προϋπολογισμός 2019, έχει και μία μονομερή ελαστικότητα· μπορεί, δηλαδή, να συστέλλεται, αλλά σπανίως έως καθόλου διαστέλλεται.

Αλλωστε, οι πηγές των εσόδων του είναι δεδομένες από την… αρχαιότητα και, στα μνημονιακά χρόνια, μη ανανεώσιμες και εξαντλούμενες: ο ΦΠΑ και οι φόροι από εισοδήματα· τα «βασικά καύσιμα», όπως σημειώνεται στο χθεσινό πολυσέλιδο ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.». Η οποία και κυκλοφόρησε χθες με πρωτοσέλιδο τίτλο, για τον πρώτο μεταμνημονιακό («χωρίς δημοσιονομικά μέτρα») προϋπολογισμό: «Ανάσα στον δρόμο για τις κάλπες».

«Ανάσα», πρώτα για την κυβέρνηση πιστεύω, που μπαίνει (ή εκτιμά ότι μπαίνει) στην ευθεία προς εκλογές με κάποια –πολλά ή λίγα, αδιάφορο– «συγκριτικά πλεονεκτήματα» (ή… πρωτογενή πλεονάσματα) περισσότερα (και υψηλότερα) αυτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης (που κάπου σαν να έχασε την μπάλα στο δεύτερο ημίχρονο και τα βάζει με τη διαιτησία…).

Που μακάρι να αποδειχθεί και ανάσα για τον βαστάζο του προϋπολογισμού, τον φορολογούμενο πολίτη, που οχτώ χρόνια τώρα (και να δώσουμε άφεση στο κράτος για τα προηγούμενα…) διαβιoί με μάσκα οξυγόνου, η οποία έχει και ΦΠΑ 24%! Ακόμα και τώρα, προκειμένου να τηρηθούν οι υποσχέσεις των όποιων φιλολαϊκών μέτρων, «μένει στα χαρτιά» (ρεπορτάζ «Εφ.Συν.») «η εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών Δημοσίου προς ιδιώτες».

Κάτι πάει να γίνει ωστόσο· μη μεμψιμοιρούμε. Κι αν δεν είμαστε, κατά το κοινότοπο, συγκρατημένα αισιόδοξοι. Ας είμαστε τουλάχιστον συγκρατημένα… απαισιόδοξοι. Μεταξύ ισχυρισμών της κυβέρνησης και αιτιάσεων της αντιπολίτευσης (στους ρόλους τους αυτοί), κάπου σαν να πάει να γκριζάρει το μαύρο.