Πώς χρησιμοποιείται η Συμφωνία των Πρεσπών

Στη συνέντευξή του, που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα μας, ο Γιώργος Παπανδρέου εκφράζει τη βαθύτατη ανησυχία του για το ενδεχόμενο να πορευτεί η χώρα προς τις εκλογές διχασμένη σε πατριώτες και μειοδότες, υπό το βάρος αλληλοκατηγοριών και με αιχμή το Μακεδονικό. Ενα τέτοιο ενδεχόμενο το θεωρεί καταστροφικό για τον τόπο.

Ταυτόχρονα επαναβεβαιώνει τη θέση του για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία, τον Ιούνιο, είχε χαρακτηρίσει ισορροπημένη, υπογραμμίζοντας ότι η συγκυρία αποτελεί πραγματική ευκαιρία για τη λύση του προβλήματος ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ. «Η γνώμη μου για τη συγκεκριμένη συμφωνία είναι γνωστή» σημειώνει.

Πιστεύουμε πως το πολιτικό σύστημα, η κυβέρνηση δηλαδή και τα κόμματα, πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους φόβους και τη γνώμη του πρώην πρωθυπουργού. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από την «εργαλειοποίηση ενός δύσκολου ζητήματος, υπό το πρίσμα της προώθησης κομματικών συμφερόντων», όπως, καθόλου τυχαία, ο ίδιος υπογραμμίζει. Τον δικαιώνει η πείρα του παρελθόντος, όταν πολλές φορές διάφορα ζητήματα αξιοποιήθηκαν όχι με γνώμονα το συμφέρον της χώρας, αλλά για την προώθηση κομματικών συμφερόντων. Μήπως και τώρα το ίδιο δεν γίνεται;

Η σημερινή κυβέρνηση είχε την τύχη να βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας σε μια εξαιρετικά ευνοϊκή συγκυρία για τη λύση στο Μακεδονικό. Οι ισχυροί του πλανήτη -για τους δικούς τους, προφανώς, λόγους- ήθελαν τη λύση του προβλήματος και την ήθελαν άμεσα. Στη γειτονική χώρα προέκυψε μια κυβέρνηση που στεκόταν απέναντι στον εθνικισμό των προκατόχων της και ήταν έτοιμη για έναν έντιμο συμβιβασμό.

Αποτέλεσμα αυτής της συγκυρίας ήταν η επίμαχη συνθήκη. Πώς αντέδρασε η αντιπολίτευση; Με καταγγελίες και κραυγές, με ενθάρρυνση του εθνικισμού και με υπόθαλψη των εθνικιστικών συλλαλητηρίων, με έναν συνεχή πόλεμο φθοράς, που στόχο είχε να εμποδίσει τη συμφωνία, ακόμη κι αν αυτό απαιτούσε την πτώση της κυβέρνησης την παραμονή της εξόδου από τα μνημόνια (π.χ. πρόταση μομφής της Ν.Δ. τον Ιούνιο 2018).

Στην πραγματικότητα η συμφωνία εργαλειοποιήθηκε από την αντιπολίτευση στον βωμό του κομματικού συμφέροντος. Εχει, άραγε, άδικο ο πρώην πρωθυπουργός που, εξετάζοντας το ζήτημα από τη σκοπιά του συμφέροντος της χώρας, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου;