Αυτό που έχουμε καταλάβει πια καλά είναι πως οι πολύπλοκες μηχανορραφίες των υπερδυνάμεων διασταυρώνονται καθημερινά με τις ανθρωπιστικές αξίες. Αισθηματικοί και συνειδησιακοί παράγοντες αντιστέκονται χωρίς επιτυχία απέναντι σε εγωιστικούς και κυνικούς υπολογισμούς.
Η τελευταία σύνοδος για τη Λιβύη μοιάζει να έχει απογοητευτικά αποτελέσματα. Συμμετείχαν εκπρόσωποι από 38 χώρες και διεθνείς οργανισμούς – Ρωσία, ΗΠΑ, Αίγυπτος, Τυνησία, Τουρκία κ.ά. Η αφρικανική χώρα βρίσκεται σε κατάσταση αναταραχής από το 2011, όταν ανατράπηκε και σκοτώθηκε ο Μουαμάρ Καντάφι. Ωστόσο οι μεγάλοι «παίκτες» Μακρόν και Μέρκελ δεν εμφανίστηκαν, υποβαθμίζοντας (;) τη σύνοδο. Και οι Λίβυοι; Οι Λίβυοι αναμένουν δημοκρατικές εκλογές.
Ενα ελαφρύ μειδίαμα σχηματίζεται στα χείλη των ανθρώπων που δουλεύουν στα διεθνή δημοσιογραφικά μέσα. Αν ανοίξει κανείς τον παγκόσμιο γεωγραφικό χάρτη, θα δει και πολλούς άλλους λαούς σε αναμονή. Τι περιμένουν; Το πράσινο φως για να συνεχίσουν τις ζωές τους στη χώρα όπου γεννήθηκαν. Οσο αυτό δεν ανάβει, παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς.
Γέμισαν τα πέτα κόκκινες παπαρούνες πριν από λίγες μέρες. Το λουλούδι που φύτρωσε στις κατεστραμμένες πεδιάδες της Ευρώπης μετά το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Στις 11 Νοεμβρίου συμπληρώθηκαν 100 χρόνια. Το λουλούδι που ακόμα φυτρώνει εκεί που υπάρχουν νεκροί. Το εμβληματικό ποίημα του Καναδού John McCrae «In Flanders Fields» ήταν αυτό που καθιέρωσε το κόκκινο λουλούδι ως σύμβολο μνήμης.
Ανάμεσα στους σταυρούς σειρά με σειρά. Την δικιά μας θέση έτσι θυμίζουν. Κορυδαλλοί, θαρραλέα πετώντας, αψηφούν των όπλων την κλαγγή σπάνια κελαηδίσματα τραγουδώντας.
Είμαστε οι νεκροί. Πριν λίγες μέρες, ζήσαμε, νιώσαμε την αυγή και είδαμε την ομορφιά της δύσης. Αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε και τώρα κειτόμαστε στις πεδιάδες της Φλάνδρας. Κράτα αυτό που έμεινε από τη μάχη μας με τον εχθρό. Σε σένα τ’ αδύναμά μας χέρια παραδίδουν τον πυρσό. Κάνε τον δικό σου, κράτα τον ψηλά. Και αν η πίστη σου καμφθεί για μας που ‘χουμε πεθάνει, δεν θα κοιμηθούμε ποτέ όσο φυτρώνουν παπαρούνες στις πεδιάδες της Φλάνδρας…
Εκτοτε ακολούθησε ένας Δεύτερος Παγκόσμιος. Και άλλοι πολλοί μικρότεροι. Σήμερα στις διεθνείς συσκέψεις που σκοπό έχουν να ηρεμήσουν κόκκινα σημεία αιχμής στη Γη, κάποιοι ηγέτες αδιαφορούν, άλλοι αποχωρούν με θόρυβο, άλλοι κάνουν επικοινωνιακά σόου.
Ωστόσο, μάλλον κοιμούνται ήσυχα τα βράδια. Και συνεχίζουν να ανθίζουν οι παπαρούνες παντού στη Γη, εκεί που κυλάνε αίμα και δάκρυ. Βλέποντας εικόνες από το Παλέρμο και άλλα πλάνα από συγκρούσεις στη Λιβύη, θυμήθηκα εκείνο που είχε πει ο έξοχος Ελίας Κανέτι: «Οι ηγέτες που θέλουν να ξεκινήσουν έναν πόλεμο ξέρουν πολύ καλά ότι πρώτα πρέπει να παρουσιάσουν ή να επινοήσουν ένα πρώτο θύμα». Μπορεί να είναι στο Σαράγεβο, στη Δαμασκό, στην Τρίπολη. Μπορεί να είναι οπουδήποτε στον κόσμο, αρκεί να βολεύει.
