ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Βασιλική Παπαντωνοπούλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Το βράδυ της Κυριακής, μετά την ήττα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από τη Λίβερπουλ με 3-1, ο Ικερ Κασίγιας έγραψε στο Τwitter: «Σύμφωνα με μια πορτογαλική εφημερίδα, κάποιος είπε ότι ένας παίκτης σαν κι εμένα, στα 37 χρόνια του, βρίσκεται στο τέλος της καριέρας του. Συμφωνώ απολύτως! Η ερώτησή μου, όμως, για την εφημερίδα αυτή είναι η εξής: στην περίπτωση των προπονητών πότε και σε ποιο σημείο φαίνεται ότι δεν μπορούν πλέον να ηγηθούν μιας ομάδας ή να την προπονήσουν;».

Ο «κάποιος» που φωτογραφίζεται πίσω από τη δήλωση είναι ο Ζοσέ Μουρίνιο, που ως γνωστόν είχε τη χείριστη των σχέσεων με τον Ισπανό τερματοφύλακα όσο βρισκόταν στη Ρεάλ Μαδρίτης. Και η απάντηση στην ερώτηση του Κασίγιας ήρθε περίπου 36 ώρες αργότερα, όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ανακοίνωσε την άμεση απομάκρυνση του Πορτογάλου τεχνικού από τον πάγκο της.

Η διοίκηση των «κόκκινων διαβόλων» συνειδητοποίησε ότι ο Μουρίνιο δεν μπορούσε πλέον να ηγηθεί της ομάδας ή να την προπονήσει…

Η πραγματικότητα ήταν (είναι) τόσο ζοφερή που ούτε ο ίδιος ο Special One δεν μπορεί να τη μακιγιάρει: 6η θέση στην κατάταξη, 19 βαθμοί απόσταση από την πρωτοπόρο Λίβερπουλ και 11 από την 4η θέση, με διαφορά τερμάτων ίδια με της Λέστερ, με όσες νίκες έχουν πετύχει η Μπόρνμουθ, η Γουότφορντ και η Γουέστ Χαμ…

Κάποτε τα επιχειρήματα υπέρ του Λουζιτανού προπονητή ήταν η συμπαγής άμυνα και η τακτική προσήλωση των ομάδων του, όμως με 29 γκολ παθητικό σε 17 αγώνες, που ισοδυναμεί με την 5η χειρότερη αμυντική επίδοση στο φετινό πρωτάθλημα, και αυτό το επιχείρημα έχει πάει… περίπατο.

Η απόσταση όμως της Γιουνάιτεντ από τους παραδοσιακούς αντιπάλους της στην Πρέμιερ Λιγκ δεν μετριέται μόνο με τους αδυσώπητους αριθμούς. Το πάθος και η επιθετική ορμή της Λίβερπουλ κάνουν τους οπαδούς της να παρακολουθούν όλοι όρθιοι τους αγώνες της στο «Ανφιλντ». Ο Πεπ Γουαρδιόλα ανανεώνει διαρκώς το παιχνίδι της Μάντσεστερ Σίτι.

Η Τότεναμ, μολονότι δεν έκανε ούτε μία μεταγραφή το περασμένο καλοκαίρι, υπερασπίζεται με δύναμη και νιάτα τα κεκτημένα της. Στην Τσέλσι, ο Μαουρίτσιο Σάρι έχει επαναφέρει το ωραίο δημιουργικό ποδόσφαιρο δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στους αρτίστες του. Οσο για την Αρσεναλ, έχει περάσει με βελούδινο τρόπο στη μετα-Βενγκέρ εποχή χάρη στον Ουνάι Εμερι, ανακτώντας τη θέση της στο αγγλικό ποδόσφαιρο.

Με διαφορετικό τρόπο και ξεχωριστή ποδοσφαιρική πρόταση, η καθεμία από τις ομάδες αυτές παίρνει τα ρίσκα της και προχωράει μπροστά. Κάτι που δεν γίνεται στο «Ολντ Τράφορντ».

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Ζοσέ Μουρίνιο είναι (ήταν) μια ομάδα μόνιμα διστακτική, βασισμένη περισσότερο στη φυσική κατάσταση κάποιων παικτών και με τους πιο ποιοτικούς ποδοσφαιριστές της «καρφωμένους» στον πίνακα της τακτικής ή εξορισμένους στον πάγκο.

Και ο Πορτογάλος προπονητής δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι περιορίστηκε στις επιλογές του… Είχε την απόλυτη εξουσία σε όλα τα θέματα της ομάδας. Από το 2016 που ανέλαβε την τεχνική της ηγεσία, ξόδεψε σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ευρώ στη μεταγραφική αγορά. Εκανε το «κόλπο γκρόσο» με το «καλημέρα», αποκτώντας τον Πολ Πογκμπά έναντι 100 εκατ. ευρώ από τη Γιουβέντους, ουσιαστικά αρπάζοντάς τον από τα χέρια της Ρεάλ Μαδρίτης.

Κατόπιν ήρθαν οι Λουκάκου, Μχιταριάν, Μάτιτς, Αλέξις Σάντσες, Λίντελοφ, Ντάλοτ, Φρεντ, μια σειρά μεταγραφών που δεν έγιναν με γνώμονα τις πραγματικές ανάγκες της ομάδας… Και αυτό φάνηκε με τον καιρό στο παιχνίδι των «κόκκινων διαβόλων».

Πόσες και πόσες φορές, η ανάπτυξη της Γιουνάιτεντ ήταν ουσιαστικά το… «ελεύθερο» του Ντε Χέα που έψαχνε να βρει μπροστά τον Λουκάκου ή η προσπάθεια του Φελαϊνί στο κέντρο να γίνει ο κόμβος της ομάδας μεταξύ άμυνας και επίθεσης… Το δημιουργικό παιχνίδι παρακάμφθηκε, με τον αρτίστα Μάτα ή τον εκρηκτικό Ράσφορντ να ξεχνιούνται από τον Μουρίνιο στον πάγκο. Εκεί έκαναν παρέα στα δύο μεγάλα μεταγραφικά αποκτήματα των τελευταίων ετών.

Ο Πορτογάλος τεχνικός δικαιολογήθηκε ότι ο Φρεντ έχει αμυντικές αδυναμίες, γι’ αυτό τον αφήνει στον πάγκο. Και τι να πει κανείς για την τοξική σχέση του με τον Πολ Πογκμπά, έναν παγκόσμιο πρωταθλητή με εξαιρετικές δυνατότητες σε ιδανική ηλικία; Ο 25χρονος Γάλλος μέσος σιχαινόταν την υπερβολική αμυντική τακτική του Μουρίνιο. Ο Μουρίνιο κατηγορούσε τον Γάλλο παίκτη ότι δεν είναι αφοσιωμένος στην ομάδα.

Ο Πογκμπά βέβαια δεν είναι ο μοναδικός που δοκίμασε τα βέλη του 55χρονου προπονητή, οι συνεντεύξεις Τύπου του οποίου εξελίσσονταν συχνά σε πεδίο βολής: τα έβαζε με τους παίκτες του, με τη διοίκηση της Γιουνάιτεντ, με τους διαιτητές, τους αντίπαλους συλλόγους, τους δημοσιογράφους που του ασκούσαν κριτική. Απαιτούσε σεβασμό επειδή είχε κερδίσει τρία πρωταθλήματα με την Τσέλσι, «περισσότερα απ’ όσα οι υπόλοιποι 19 προπονητές της Πρέμιερ Λιγκ από κοινού!»

Μια φορά μάλιστα προγραμμάτισε συνέντευξη Τύπου για τις 8 το πρωί (!) – αυτή διήρκεσε μόλις τριάμισι λεπτά και οι απαντήσεις του ήταν μονολεκτικές… Οπως είχε δηλώσει πριν από καιρό ένας Ισπανός αθλητικός συντάκτης και τηλεσχολιαστής, ο Μανόλο Λάμα, «ο Μουρίνιο είναι ο μοναδικός προπονητής στον κόσμο που ποτέ δεν μιλάει για ποδόσφαιρο. Μιλάει για τους διαιτητές, για τους αντίπαλους προπονητές, για το πρόγραμμα των αγώνων, για την κατάσταση του αγωνιστικού χώρου, για τους δημοσιογράφους, για το πόσο κακοί είναι οι ποδοσφαιριστές του, για το παρελθόν… Ομως ποτέ δεν μιλάει για ποδόσφαιρο!».

Ολα αυτά τα χαρακτηριστικά του Ζοσέ Μουρίνιο δεν είναι τωρινά. Ανέκαθεν ανέπνεε πιο άνετα μέσα από εντάσεις και αντιπαραθέσεις και δικτατορική φιλοσοφία. Αυτό ήταν το habitat του, ο βιότοπός του.

Ομως τότε είχε να αντιπαραθέτει αποτελέσματα, διακρίσεις, κούπες. Και οι εργοδότες εμπιστεύονταν τις ομάδες τους σε αυτό τον μακιαβελικό τύπο, που θεωρούσε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Πλέον όμως δεν έχει αποτελέσματα να παρουσιάσει. Οπότε όλο αυτό το δημιούργημα και η πόζα φαντάζουν μια τεράστια φούσκα που θα σκάσει υπό πίεση. Οπερ και εγένετο ένα κυριακάτικο απόγευμα στο «Ανφιλντ»…