Στη δικτατορία, είναι από τα ιδρυτικά μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης του «Ρήγα Φεραίου», συλλαμβάνεται δύο φορές, καταδικάζεται το 1968, βασανίζεται αγρίως και βγαίνει το 1973 για ανήκεστο βλάβη, αφού χάνει το ένα νεφρό από τα βασανιστήρια. Συνέχισε την προσωπική του πορεία και μετά τη Μεταπολίτευση ως θιασώτης της άμεσης δημοκρατίας, μακριά από τα κόμματα, ποτέ από την πολιτική
… Η αγάπη δεν διαιρείται μόνο πολλαπλασιάζεται
Η δικαιοσύνη δεν κομματιάζεται μόνο αβγαταίνει
Οι ορίζοντες δεν έχουν σύνορα και χαλκάδες
Είναι χορδές του απείρου
Η ελευθερία είναι ιστίο του χώρου και του χρόνου
Είναι η φρυκτωρία του σώματος και του πνεύματος
Παναγιώτης Γεωργουδής, Προσανατολισμοί (αφιερωμένο στον Αντρέα Σαββάκη), από τη συλλογή Κίρκη
Αποχαιρετισμός
Α μωρ’ Αντρέα! Νίκησες τόσες φορές τη χούντα! Δυο φορές σε πιάσανε, δυο φορές βασανιστήρια, δυο φορές Εκτακτο Στρατοδικείο και μια φορά Αναθεωρητικό. Δυο φορές φυλακίσεις και πεντέμισι χρόνια σε διάφορες φυλακές. Τώρα μας άφησες, σε χάσαμε. Είσαι πάντα ωραίος, γενναίος, χαμογελαστός. Ο πέμπτος της πρώτης παρέας του «Ρήγα Φεραίου». Σύντροφε, σ’ αποχαιρετούμε.
Η πρώτη δίκη του «Ρήγα Φεραίου» (Νοέμβριος 1968). Διακρίνονται (από αριστερά προς τα δεξιά, κατά σειρά από μπροστά προς τα πίσω): Θανάσης Αθανασίου, Νίκος Γιανναδάκης, Νίκος Κιάος, Κώστας Καρυωτάκης, Παύλος Κλαυδιανός, Αντώνης Μαργαρίτης, Κωστής Γιούργος, Νικηφόρος Σταματάκης, Φρίντα Λιάππα, Γιώργος Μποτζάκης, Ανδρέας Σαββάκης, Αριστείδης Θεοδωρίδης, Νίκος Μαργαρίτης.
Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας «Αλ Χαγιάτ» του Λιβάνου, με ημερομηνία 21 Νοεμβρίου 1968. Από τις λίγες ξένες, βέβαια, εφημερίδες που μπόρεσαν να δημοσιεύσουν φωτογραφίες από την πρώτη αυτή μεγάλη δίκη του «Ρήγα Φεραίου» στο Εκτακτο Στρατοδικείο της Αθήνας
Πνευματικό τέκνο του Προμηθέα και του Επίκουρου, ο αντιστασιακός Αντρέας Σαββάκης (1947 – 2018) συμπύκνωσε μοναδικά τον αγώνα για την ελευθερία και τον συμπαντικό έρωτα για τη χαρά της ζωής, μεταβάλλοντας την κάθε στιγμή της καθημερινότητας σε υψηλή ποίηση και ανιδιοτελή προσφορά. Δημιούργησε ένα μοναδικό υπόδειγμα οικουμενικών απελευθερωτικών ιδεών ως τρόπο ζωής.
Για πρώτη φορά συνελήφθη ως μαθητής στα γεγονότα της Ανωτάτης Εμπορικής Σχολής, όταν ανέβηκε από το Ηράκλειο στην Αθήνα μαζί με τον αδελφικό του φίλο Νίκο Γιανναδάκη για να κάνουν φροντιστήρια, τον Φεβρουάριο του 1964. Τα ΜΑΤ της εποχής εισβάλλουν στην Εμπορική Σχολή, συλλαμβάνοντας φοιτητές και Αριστερούς. Η περηφάνια του και η αριστερή του συνείδηση -ήταν οργανωμένος στη Nεολαία Λαμπράκη- του δημιουργούν ένα κύμα εσωτερικής αγανάκτησης για την εξελισσόμενη ατιμία και αποφασίζει ο ίδιος να κρατήσει την τιμή της ελληνικής κοινωνίας, όταν η αδικία ουρλιάζει από παντού.
Οντας ερασιτέχνης παλαιστής, ισοπεδώνει περίπου σαράντα αστυνομικούς, οι οποίοι του επιτίθενται κατά κύματα στην ταράτσα της Εμπορικής Σχολής. Με ένα καδρόνι αφοπλίζει ολοσχερώς, σε ηλικία 17 ετών, το σώμα των φρουρών του ακροδεξιού παρακράτους. Σπάζει το καδρόνι και ένας από αυτούς προλαβαίνει να τον χτυπήσει με τα μακριά κλομπ της εποχής στο κεφάλι και να τον αφήσει αναίσθητο. Λυσσασμένοι αστυνομικοί τον κλοτσούν με τις μυτερές μπότες στη σπονδυλική στήλη, για να τον σκοτώσουν.
Τον βάζουν αιμόφυρτο και αναίσθητο σε ένα περιπολικό, τον μεταφέρουν στο Αστυνομικό Τμήμα Αχαρνών. Εκεί σπεύδει και τον συναντά ο Ανδρέας Παπανδρέου, φορώντας γαλάζιο κοστούμι, ως επικεφαλής της αριστερής πλευράς της Ενώσεως Κέντρου και τον συμβουλεύει να δηλώσει μέλος της νεολαίας του Κέντρου, να αποφυλακιστεί άμεσα και να ανακηρυχθεί εθνικός ήρωας.
Ο έφηβος Σαββάκης αρνείται τη συναλλαγή και μεταφέρεται στις φυλακές ανηλίκων, όπου βρίσκονται νεαροί φυλακισμένοι για παραβατική συμπεριφορά. Στη φυλακή αυτή, υπάρχει σκληρή ιεραρχία με εφτά παλιούς φυλακισμένους αρχηγούς, αλλά ανακηρύσσουν τον Αντρέα Σαββάκη σε όγδοο ισότιμο αρχηγό, διότι την άλλη μέρα κάποιες εφημερίδες τον έχουν κάνει πρωτοσέλιδο, κυρίως το Εθνος. Μυθοποιείται η αντιστασιακή του δράση και αναμεταδίδεται στο εξωτερικό ως μεγάλο διεθνές γεγονός, χτυπώντας το παρακράτος της Ακροδεξιάς. Αν και μεσολαβούν συγγενικά του πρόσωπα να αποφυλακιστεί άμεσα, αρκεί να δηλώσει πως δεν είναι κομμουνιστής, ο Σαββάκης αρνείται και περνάει εκεί περίπου έξι φριχτούς μήνες.
Αποφυλακίζεται, εισάγεται στην Οικονομική Σχολή και ως φοιτητή οι Λαμπράκηδες τον χρησιμοποιούν για προστασία στα πανεπιστήμια από τη βία που έχουν εξαπολύσει οι παρακρατικοί, σε συνεργασία με την Αστυνομία. Οι παρακρατικοί φέρνουν κατσέρ στις Σχολές, οι οποίοι φοβούνται να αντιπαρατεθούν μαζί του. Γίνεται ο τρόμος του παρακράτους, του συστήματος ανομίας και ανελευθερίας. Στη δικτατορία, είναι από τα ιδρυτικά μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης του Ρήγα Φεραίου, συλλαμβάνεται δύο φορές, καταδικάζεται μαζί με τα άλλα στελέχη του Ρήγα Φεραίου το 1968, βασανίζεται αγρίως και βγαίνει το 1973 για ανήκεστο βλάβη, αφού χάνει το ένα νεφρό από τα βασανιστήρια.
Στη φυλακή αντιτίθεται ενεργητικά στην ιεραρχία και στους διαχωρισμούς των μηχανισμών της κομματικής Αριστεράς που έχουν προκύψει μετά τη διάσπαση, ζητώντας αυθεντική συλλογικότητα και ενότητα των φυλακισμένων, με συνέπεια να απομονωθεί και από δικούς του συντρόφους, χωρίς να υποχωρήσει στα οράματα ελευθερίας, ισότητας και αδερφοσύνης. Αλύγιστος συνέχισε την προσωπική του πορεία και μετά τη Μεταπολίτευση ως θιασώτης της άμεσης δημοκρατίας, μακριά από τα κόμματα, ποτέ από την πολιτική.
Στο Ηράκλειο, στήριξε με τις εκπληκτικές οργανωτικές του ικανότητες τον οραματιστή αδελφικό του φίλο Νίκο Γιανναδάκη, στη Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, να πραγματοποιηθεί ένα μοναδικό στον ελληνικό χώρο πολιτιστικό έργο παγκόσμιας εμβέλειας και μετά τον πρώιμο θάνατό του το συνέχισε ο ίδιος, παρά τις επιθέσεις που δέχτηκε. Υπήρξε μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής του πρώτου Παγκόσμιου Συνεδρίου Φιλοσοφίας που οργάνωσε ο Δήμος Ηρακλείου το 2006 και συμμετείχε ο Τσόμσκι.
■ Η κηδεία του θα γίνει το Σάββατο στον ναό του Αγίου Τίτου, στις 10 το πρωί, ενώ θα έρθουν παλιοί του σύντροφοι, συγκρατούμενοι αντιστασιακοί, Κλαυδιανός, Γιούργος, Μαρκάκης, Αση Κλαυδιανού, Κιάος, Ρέα Γαλανάκη, άνθρωποι των Γραμμάτων από την Αθήνα κ.λπ.
Δεύτερος από αριστερά ο Αντρέας Σαββάκης (που πέθανε σήμερα) πριν από 51 χρόνια. Δεξιά, ο Νίκος Γιανναδάκης, και δίπλα του εγώ. Τον επόμενο χρόνο (1968) ο Αντρέας και ο Νίκος, κι άλλοι φίλοι, πιάστηκαν, βασανίστηκαν σκληρά για καιρό στην Ασφάλεια, πέρασαν το πιο άγριο στρατοδικείο, κι έμειναν αρκετά χρόνια στη φυλακή. Ανήκαν στον Ρήγα Φεραίο, την πρώτη αντιδικτατορική φοιτητική οργάνωση, και η δίκη τους ήταν η πρώτη της οργάνωσης, γι’ αυτό και η σκληρότητα υπήρξε παραδειγματική και αποτρόπαιη. Αργότερα ο Νίκος (που πέθανε το 1998) ανέδειξε τη Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου, ως ο εμπνευσμένος επί σειρά ετών διευθυντής της. Κοντά του είχε πάντα τον Αντρέα. Εκεί προπαντός τους συναντούσα όταν πήγαινα στο Ηράκλειο, πολύ συχνά τότε. Αγαπημένοι φίλοι όλοι μας. Σιγά-σιγά όλα χάθηκαν, πρόσωπα, τοπόσημα -τι μου απομένει στο Ηράκλειο χωρίς αυτούς, χωρίς τέτοιους ανθρώπους;
Καλό ταξίδι σου, Αντρέα μου, φιλιά στον Νίκο
Από ανάρτηση της Ρέας Γαλανάκη στην προσωπική της σελίδα στο FB
