Φώτα στη θάλασσα

Πώς προέκυψε και από ποιον έγινε η πρόταση να πάμε για ψάρεμα, ανήμερα τα Φώτα, κανείς από την παρέα δεν θυμόταν· όσο κι αν σε κατοπινές μας συζητήσεις προσπαθήσαμε να δώσουμε απάντηση. Νέοι όλοι μας, κάτω των είκοσι πέντε χρόνων. Με ενδιαφέρουσα κοινωνιολογικά σύνθεση η παρέα· ένας φοιτητής, κάποιος ξυλουργός, άλλος επαγγελματίας κι εγώ άρτι απολυμένος από τον στρατό, κατά δήλωση κι επιθυμία αγρότης και φοιτητής επί πτυχίω χωρίς ενδιαφέρον απόκτησής του!

Το ψάρεμά μας δεν θα ήταν το γνωστό, με πετονιά κι από την προβλήτα κάποιου λιμανιού ή από κάποιο βραχάκι με καλάμι. Θα ρίχναμε δίχτυα έξω από τον κόλπο της Γέρας, των ελαιώνων κατά τον ποιητή. Με ευκολία δανειστήκαμε τη βάρκα ενός θείου, κάποιου της συντροφιάς μας. Ακόμα αναρωτιέμαι τι τον έκανε, τι τον έπεισε και μας δάνεισε το σκαρί του.

Μετά το μεσημεριανό φαγητό, με την μπουκιά στο στόμα, συναντηθήκαμε οι επίδοξοι αλιείς και κινήσαμε για την είσοδο του κόλπου. Εκεί, σε μια αυτοσχέδια, ξύλινη σκάλα ήταν δεμένη η βάρκα μας.

Ρίξαμε τα δίχτυα στην πλώρη, τώρα αν πήραμε τα σωστά δεν το γνωρίζαμε. «Να πάρετε τα μανωμένα» ή «να μην πάρετε τα μανωμένα», μας είπε ο δανειστής ψαράς και κάτι περί απαγόρευσης της μιας κατηγορίας. Για μας όλα ήταν τα ίδια και στοιβαγμένα κάτω από μια ελιά, που οι ρίζες της έφταναν στη θάλασσα και ποτίζονταν από αυτή.

Σύντομα ανοιχτήκαμε στη θάλασσα. Καλά δουλεύει η μηχανή, απεφάνθη ο ανιψιός, είχε βέβαια προσωπική γνώμη από άλλα ψαρέματα όταν συντρόφευε τον θείο του. Περάσαμε τον όγκο του βουνού Ορος που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος του νησιού κι είπαμε να ρίξουμε τα δίχτυα κοντά στον Αϊ-Βασίλη, το ερημονήσι λίγο έξω από τον κόλπο.

Βάλαμε καλά σημάδια για το σήκωμα· πώς «βλέπουν» τα κορύφια, τον σταυρό από το ξωκλήσι και την κορυφή του Ορους. Κάναμε μια βόλτα γύρω από το νησάκι και τραβήξαμε λίγο προς τα βαθιά, προς τη Μικρά Ασία· να νιώσουμε ότι ξανοιγόμαστε στο πέλαγος. Χωρίς να το καταλάβουμε η σκοτεινιά απλώθηκε γύρω μας, δεν βλέπαμε πέρα από την άκρη της βάρκας.

Αρχίσαμε να σηκώνουμε το δίχτυ. Με τα πρώτα μέτρα του ξεψαρίσματος, αν και δεν είχαμε ιδιαίτερες προσδοκίες, τα ψάρια έρχονταν το ένα μετά το άλλο. Ηταν καλές, θρεμμένες μέλαινες. Ισως η τύχη των ατζαμήδων, μαζί με το άγιασμα των νερών των Φώτων γέμισαν τη μικρή ψαροκασέλα· την οποία μας έδωσε ο θειο-Δημητρός, λέγοντας περιπαιχτικά «καλή ψαριά».

* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας