Με δυο λόγια, τον σκότωσαν στο ξύλο

Οσα αναφέρει αναλυτικά και επιστημονικά το ιατροδικαστικό πόρισμα για τα αίτια θανάτου του Ζακ Κωστόπουλου τα λέει με δυο λόγια και απλά ο σοφός λαός: τον σκότωσαν στο ξύλο τον άνθρωπο. Γιατί ο λαός, εκτός από αποφθέγματα σοφίας, συμβαίνει να βγάζει και βδελύγματα βίας. Από το βάθος της σκέψης, η σοφία. Από την άβυσσο της ψυχής, η βία· ο «κοινωνικός κανιβαλισμός», όπως προσφυώς σημειώνει η Ντάνι Βέργου στο χθεσινό της ρεπορτάζ: «Ο νεκρός “μίλησε”…».

Δεν «μίλησε». Βοηθήθηκε να μιλήσει κι έτσι να τον ακούσουμε κι εμείς. Αλλιώς, θα περνούσε και αυτός, ο Ζακ, στα αζήτητα και στα ερμάρια με τις αποθηκευμένες ΕΔΕ, όπως τόσοι και τόσοι, για τους οποίους τα ιατροδικαστικά πορίσματα στάθηκαν μάλλον «φειδωλά»· ή αλληθώριζαν, αν δεν ήταν αόμματα· και αν υπήρξαν τέτοια πορίσματα ή «η υπόθεσις ετέθη εις το αρχείον, λόγω ανεπαρκών ευρημάτων…» ή «παρελεύσεως νομίμου χρόνου…» ή λόγω… τρέχα γύρευε.

Βοηθήθηκε ο Ζακ Κωστόπουλος να παραμείνει ζων καίτοι νεκρός (βιολογικά). Βοηθήθηκε πρώτα από τον εαυτό του: ήταν ενεργός πολίτης, με εκτεθειμένες δημόσια τις πολιτικές και σεξουαλικές επιλογές του και σε ρήξη με ό,τι θεωρούσε κατεστημένες αξίες, ακτιβιστής. Ηταν επώνυμος. Αρα, εξ ορισμού, ήταν αδύνατον να αγνοηθεί. Να πω κάτι τραγικό: αν αυτοί που τον αποτελείωσαν –πεσμένο μάλιστα και δεμένο με χειροπέδες!– γνώριζαν ποιος είναι, καν δεν θα διανοούνταν το αδιανόητο που διέπραξαν.

Βοηθήθηκε επίσης από τους συντρόφους του, που σήκωσαν το πρώτο βάρος της ευθύνης των επιχειρημάτων της αθωότητάς του. Κυρίως, βοηθήθηκε από την οικογένειά του που, όπως αποδείχθηκε, με τόλμη και αποφασιστικότητα, ουδέποτε τον εγκατέλειψε «στους πέντε δρόμους». Αυτά δεν τα λέει κανένα πόρισμα. Εμείς τα λέμε, για όσους τα ακούνε…