Τραπέζι για έναν

Το γεγονός ότι οι περισσότεροι φίλοι του έβλεπαν με μισό μάτι το ότι του άρεσε να βγαίνει συχνά και να τρώει μόνος, τον άφηνε παγερά αδιάφορο. «Μα κλείνεις τραπέζι για έναν;» ήταν μια από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις που του έκαναν. Δεν ήταν άνθρωπος αντικοινωνικός, είχε παρέες πολλές, αλλά το να βγαίνει για φαγητό μόνος ήταν μια παλιά αγαπημένη συνήθεια.

Από την εποχή που ήταν φοιτητής και άρχισε να τρώει στο οικογενειακό μαγειρείο απέναντι από τη σχολή. Οταν κατάφερε να βρει δουλειά, πήγαινε σε πιο αναβαθμισμένα μέρη. Κάνω το τραπέζι στον εαυτό μου, έλεγε και το ευχαριστιόταν. Ηταν σαν την αίσθηση που νιώθεις όταν σ’ αφήνουν πρώτη φορά οι γονείς σου σπίτι μόνο. Μια πρωτόγονη ευχαρίστηση.

Σαν αυτό που έλεγε ο Ζιντ για να δικαιολογήσει την καλοφαγία του: «Α, Ναθαναήλ, το πιο όμορφο που γεύτηκα στη γη είναι η πείνα μου. Πάντοτε πιστή σε ό,τι την περίμενε. Μήπως το κρασί μεθά τ’ αηδόνι; Ή μήπως ο χυμός του κέδρου τις τσίχλες; Ο αετός μεθά με το πέταγμά του, το αηδόνι μεθά με τους μήνες του καλοκαιριού. Η κοιλάδα σείεται από το πάθος, Ναθαναήλ, κάθε συγκίνηση ας γίνει για ’σένα μεθύσι. Εάν αυτό που τρως δεν σε μεθά, σημαίνει πως διόλου δεν πεινούσες».

Κι επειδή όταν έτρωγε με μεγάλη παρέα ποτέ δεν έτρωγε αυτό που επιθυμούσε ή όταν έβγαινε με πρόσωπο που επιθυμούσε ποτέ δεν έτρωγε πολύ, αποφάσισε πως η μεγαλύτερη των απολαύσεων γι’ αυτόν ήταν να τρώει μόνος. Ασε που θα έπρεπε να συζητά, και η συζήτηση –όπως είπε κι ο Χίτσκοκ– είναι εχθρός του καλού κρασιού και του καλού φαγητού.

Πάντως, αυτοί, που αντιδρούν περισσότερο όταν βλέπουν έναν άνθρωπο να τρώει μόνος είναι οι άλλοι πελάτες. Κάποιοι μάλιστα τον προσκαλούσαν στο τραπέζι τους λέγοντας ότι είναι πολύ σκληρό να τρώει κάποιος δίχως παρέα. Κι όταν εκείνος αρνιόταν ευγενικά λέγοντας πως του αρέσει εκείνοι διόλου δεν τον πίστευαν. Ετσι, λίγο αργότερα ερχόταν το κέρασμα. Συνήθως ένα γλυκό ή ένα ακόμη ποτήρι κρασί.

Προχθές εκεί που έτρωγε –μια μακαρονάδα «πέστο» που είχε μέσα όλο τον βασιλικό μιας γλάστρας και μύριζε καλοκαίρι μέσα στο φθινόπωρο– σχεδόν βούρκωσε από την ευχαρίστηση. Σημασία έχει, σκέφτηκε άλλη μια φορά, να βρεις τι είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς απολαμβάνοντας το, κι ας μην ταιριάζει ή αρέσει σ’ αυτό που κάνουν οι πολλοί. Το ’πε δεν το ’πε ο Ευριπίδης; «να ευχαριστιέσαι, να πίνεις, να υπολογίζεις την κάθε μέρα δική σου και τα υπόλοιπα άφησέ τα στην τύχη».