Αντάξιοι ή ανάξιοι;

Θέλω να πιστεύω ότι δεν γίνομαι ιδιαίτερα κουραστικός και μονότονος όταν αναμοχλεύω θέματα πολιτισμού και παιδείας.

Το να γίνομαι λίγο ενοχλητικός για κάποιους δεν με απασχολεί καθόλου. Αντίθετα, αυτή είναι η επιδίωξή μου. Θα επανέλθω στα του θεάτρου και, με αφορμή τις δικαστικές περιπέτειες του Κώστα Γεωργουσόπουλου και του Γιώργου Μιχαλακόπουλου σχετικά με το Θεατρικό Μουσείο, θα υπενθυμίσω ότι η σχέση μας με το παρελθόν, δηλαδή η επαφή με τα έργα των προγόνων μας, μας οπλίζει δυνατά για το μέλλον.

Αλλωστε ένας από τους λόγους που η δεκαετής πια κρίση μάς έκανε να σκοτεινιάσουμε μέσα μας είναι η έλλειψη πνευματικής θωράκισης.

Το Θεατρικό Μουσείο υπήρξε, μέχρι κάποια χρόνια πριν, ένας χώρος όχι μόνο εκθεσιακός αλλά και τροφοδοτικός για τους ανθρώπους του θεάτρου. Και όχι μόνο γι’αυτούς. Αναλογιζόμενοι τον υλικό πλούτο που διευθύνει, με βάθος χρόνου διακοσίων ετών, καταλαβαίνουμε καλά (ελπίζω!) ότι και απαραίτητη είναι η ύπαρξή του και υποχρέωση της πολιτείας είναι η προστασία του και η εξέλιξή του.

Δεν πρόκειται μόνο για τους ηθοποιούς και τους σκηνοθέτες που άφησαν το αποτύπωμά τους στον τόπο μας. Υπάρχει υλικό έντυπο, φωτογραφικό, βιβλία, χειρόγραφα, δακτυλόγραφα, αντικείμενα κ.λπ.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τέχνη του θεάτρου έχει θρησκευτική καταγωγή και μεγαλούργησε στον καιρό της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, για να μην πω ότι τη θεμελίωσε.

Πνευματικά αναστήματα τεράστια πάτησαν τα χώματα που πατάμε κι εμείς σήμερα, αφήνοντας έναν θησαυρό, κτήμα πλέον μιας παγκόσμιας κληρονομιάς, που εμείς φοβόμαστε να έρθουμε σε επαφή μαζί του διότι κατά βάθος τον αγνοούμε.

Το θέατρο είναι ανάγκη του ανθρώπου. Οχι για απλή μεταμόρφωση, αλλά κυρίως για γνώση του εαυτού του.

Στην πατρίδα λοιπόν της μεγίστης τέχνης, αφήσαμε έναν χώρο που προσπαθεί να διασώσει και να εκθέσει ό,τι απέμεινε από το 1820 και μετά να κλείσει, να απαξιωθεί, να γίνει πεδίο δικαστικών αντιπαραθέσεων και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Είμαι βέβαιος ότι μπορεί να βρεθεί λύση στο θέμα αυτό, σε ό,τι αφορά τα οικονομικά του.

Το ζητούμενο είναι να υπάρξει μέλλον στην προσπάθεια κάποιων ανθρώπων να συντηρηθούν η μνήμη και το υλικό που αποτελούν το παρελθόν μας. Ενα παρελθόν Ελλήνων γενναίων, δημιουργικών και αποκαλυπτικών για τις φτωχές μας ημέρες. Οταν δούμε στη φυλακή τον Γεωργουσόπουλο και τον Μιχαλακόπουλο, θα βεβαιωθούμε πως είμαστε ανάξιοι των προγόνων μας και αντάξιοι της μιζέριας μας.