Η ταραχή είναι γυναίκα

Η παρέα ξαναβρέθηκε σε απαρτία, πρώτη φορά μετά το καλοκαίρι. Στο σπίτι φίλων, με καλό κρασί.

Η κουβέντα γύρω από τις σύντομες φέτος διακοπές, την τραγωδία στο Μάτι, τα δύσκολα οικονομικά. Το κλίμα βάραινε και είπαν να αλλάξουν θέμα. Στάθηκαν στον Τραμπ και την τυχάρπαστη πολιτική του. Το κλίμα δεν άλλαζε.

Οπότε πέρασαν στο κεφάλαιο Τραμπ και γυναίκες. Και τα πρώτα χαμόγελα έσκασαν. Τι να πεις, βρε αδελφέ, γι’ αυτή τη Μελάνια, που κρατώντας τον από το χέρι περιφέρει την ομορφιά και τα μοντελάκια της ωσάν να μη συμβαίνει τίποτα; Kαι την άλλη, τη διαβολική και αδηφάγα κόρη; Τα χαμόγελα έγιναν τρανταχτά γέλια όταν η κουβέντα έφτασε στη Στόρμι Ντάνιελς και τις άλλες σχετικές που για να μην ανοίξουν το στόμα τους κέρδισαν δολάρια που δεν θα τα έφταναν οι εντατικές εργατοώρες μιας ολόκληρης ζωής.

Κάποιος θυμήθηκε τον Μπαράκ Ομπάμα και μια αίσθηση νοσταλγίας σοβάρεψε τα γελαστά βλέμματα. Οπότε, από το βάθος του λίβινγκ ρουμ, η κυρία που έμενε σιωπηλή και έπαιρνε ντεπόν για τον πονοκέφαλο, έριξε την ατάκα: «Να μην ξεχνάμε και ποιος μας τον έφερε τον Τραμπ. Ο Ομπάμα, κύριοι, κι όλο το κατεστημένο που έσερνε πίσω του. Μηχανεύτηκαν τρόπους ανίερους και υποστήριξαν την αμφιλεγόμενη Χίλαρι Κλίντον, γιατί ο έτερος υποψήφιος, ο Μπέρνι Σόντερς, τους έπεφτε αριστερός…».Και απνευστί, ρώτησε: «Διαφωνείτε ότι ο Ομπάμα υπήρξε μοιραίος πολιτικός για το σημερινό κατάντημα του κόσμου;».

Χωρίς να περιμένει απάντηση και καλά, όπως είπε, ενημερωμένη καθότι μόλις είχε επιστρέψει από την Αμερική, μίλησε για τη μεγάλη ταραχή που είχε ενσκήψει στο Δημοκρατικό Κόμμα.

Μετά τις προκριματικές εκλογές που έγιναν εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου για την ανανέωση του Κογκρέσου και για νέους κυβερνήτες. Εκλογές όπου στην καταμέτρηση των ψήφων οι γυναίκες βγήκαν περισσότερες από τους άνδρες. Κατατροπώνοντας ιερά τέρατα της κομματικής νομενκλατούρας και προκαλώντας αμηχανία, ενίοτε και πανικό.

Ξεχωριστά, μας είπε, σημειώστε μερικές. και σημειώσαμε. Την ακτιβίστρια δικηγόρο Τζούλια Σάλαζαρ στη Νέα Υόρκη και την Πορτορικανή Αλεξάντρια Οκάζιο-Κορτέζ (στο Μπρονξ και στο Κουίνς). Την Ινδιάνα Σαρλίζ Ντέιβις στο Κάνσας. Την Αφροαμερικανή Αγιάνα Πρέσλι στη Μασαχουσέτη. Την Παλαιστίνια Ρασίντα Τλέιμπ στο Μίτσιγκαν. Αυτοδημιούργητες νέες γυναίκες, μητέρες όλες, που μπήκαν στην πολιτική χωρίς να κομπιάζουν στη λέξη «σοσιαλισμός» και απειλώντας όχι μόνον τον επικίνδυνο μπερμπάντη Τραμπ αλλά και τους συχνά συμβιβαζόμενους δεινόσαυρους στο βαθύ κόμμα των Δημοκρατικών.

Γυναίκες με πλατιά χαμόγελα, σκούρο δέρμα και κατάμαυρα μαλλιά. Πολύ αλλιώτικες από τις μακρυμαλλούσες και χρυσομαλλούσες που κατακλύζουν τα κάδρα της δημοσιότητας πλαισιώνοντας τον χυδαίο πλανητάρχη με το καροτί τσουλούφι.